Αν μου ζητούσε κάποιος να του συστήσω ένα βιβλίο ανάλαφρο, τρυφερό αλλά που να έχει κάτι να πει ταυτόχρονα, τότε σίγουρα θα του μιλούσα για αυτό της Ελένης Αργυροπούλου «Η μαμά μου είναι αναπληρώτρια δασκάλα».
Η συγγραφέας χρησιμοποιεί πολύ εύστοχα και με επιδεξιότητα τη μικρή Μαρίνα, για να πει όλα όσα θέλει. Μέσα από την απλή σκέψη ενός μικρού παιδιού, αποκαλύπτεται η σοφία της αθωότητάς του με αφοπλιστικό τρόπο! Θέτει λοιπόν απλά ερωτήματα που «ξύνουν» τις πληγές της κοινωνίας μας. Όπως αυτές της κοινωνικής αδικίας και ανισότητας. Ξεφεύγει έτσι από το πλαίσιο που φαντάζεται ο αναγνώστης ότι θα κινηθεί η θεματολογία του βιβλίου αυτού. Χρησιμοποιεί σαν αφετηρία την προβληματική καθημερινότητα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών (και κατ’ επέκταση και των οικογενειών τους), όμως στην πορεία ανοίγει ο ορίζοντας. Βροχή οι αστείες ατάκες της μικρής! Βροχή και οι απορίες της! Απορίες που σίγουρα δεν μπορούν να λυθούν ακόμα κι αν τεθούν στη Βουλή των Ελλήνων!
Η Ελένη Αργυροπούλου ξέρει επιπλέον να περιγράφει τις εικόνες της έτσι ώστε να παίρνουν ζωή μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Ξέρει να εναλλάσσει το γλυκό με το πικρό, να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα όταν πάει να γίνει βαριά. Να επαναφέρει τη σκέψη όταν πάει να ακυρώσει τη σοβαρότητα του θέματος. Ας φανταστούμε δηλαδή ένα παιδικό στοματάκι που μασουλώντας μια καραμέλα μιλάει για το Δράκο Υπουργείο!
Να το διαβάσετε, να το απολαύσετε.
Συγχαρητήρια Ελένη Αργυροπούλου!