ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΕΡΓΟ
(στον Καζούο Ισιγκούρο)

Ήταν η ώρα που τέλειωσε
«τα απομεινάρια μιας μέρας»
ήταν τότε που ο πορφυρός ήλιος
τον χαιρετούσε και κρυβόταν
για να τον διαδεχτεί ο αποσπερίτης
τότε που διάβαζε και ξαναδιάβαζε
τις τελευταίες ατέλειωτες σελίδες
για να αναλογιστεί στο παρελθόν
πως δεν μπορούσε να μένει
κατηγορώντας τον εαυτό του
τι έκανε και τι όχι ή ακόμα
γιατί δεν άλλαξε τον κόσμο.

Αποφάσισε έτσι ν’ απολαύσει
ό,τι απ’ τη μέρα τού είχε απομείνει
γιατί είχε περιορισμένη επιλογή
κι ίσως τ’ απομεινάρια εκείνης
της μέρας ήταν για τον ίδιο
το καλύτερο κομμάτι της ζωής του.


ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ

Πάντα λέμε πως θα ‘ρθει μια μέρα
που θα τα προλάβουμε όλα κι η μέρα αυτή
δεν έρχεται ποτέ.

Είναι που στο μυαλό ανακατεύονται
στόχοι πολλοί και κάποιοι απ’ αυτούς πέρα
απ’ τα δικά μας όρια.

Ή που μας πολεμούν αδιάλειπτα
οι Λαιστρυγόνες κι οι Κύκλωπες, καθένας
ίσως με τον τρόπο του.

Ή είναι που ο πανδαμάτωρ χρόνος
παρακολουθεί με ασύλληπτη αυστηρότητα
το πεπερασμένο μας έργο.

Κι εμείς, γνωρίζοντας την φθαρτή μας
υπόσταση, επιμένουμε να προλάβουμε όσο
γίνεται περισσότερα.

KATEΡΙΝΑ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΥ – ΝΤΑΝΟΥ