Η ποιητική συλλογή του Χρήστου Νομικού μας παρασύρει σε γαλανά, ήρεμα, κυκλαδίτικα νερά και μόνο από το χρώμα του εξωφύλλου του. Με οδηγό την εικόνα της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας (της Αμοργού) μας ξεναγεί σε «Αιγαίου φτερουγίσματα», στην «Αρκεσίνη» το χωριό του παππού του και στην παιδική του φίλη «Ελένη». Πόσα συναισθήματα εισπράττει ο αναγνώστης από τον ποιητή; Αμέτρητα, ίσως όσα και τα καπριτσόζικα κυματάκια γύρω από την Αμοργό.
Ο μελωδικός ποιητής είναι ένας πεπειραμένος ταξιδευτής της ζωής που όμως ακόμη ψάχνει την Ιθάκη του…
«Σαν Οδυσσέας γνώρισες Σειρήνες Λαιστρυγόνες
Που πάγωσαν στο βλέμμα σου απ΄ τους πολλούς χειμώνες
Τώρα το σπίρτο σε σκορπά, σε λιώνει σαν σαράκι
Και στης ψυχής σου τους βυθούς βουλιάζει η Ιθάκη».

Περιπλανιέται ο ποιητής ανάμεσα σε κιβωτούς στο Αιγαίο της καρδιάς του, πότε με ούριους και πότε με μανιασμένους ανέμους…

«Κι όταν τη ρότα θα τραβήξεις την παλιά
Και το φεγγάρι πάλι θα γεμίσεις
Μες στα μουράγια του Βοριά να τραγουδήσεις
Μέσα στη νύχτα, μες στη σιγαλιά».

Ο ποιητής δεν μεγαλώνει, ωριμάζει μόνο και δημιουργεί μικρά νησάκια, γεμάτα από ασκούς με στροφές, ρίμες και αισθήματα. Θέλει διακαώς να γυρίσει πίσω το χρόνο, σαφώς στα παιδικά του χρόνια και να αναπολήσει πάλι μαζί με την Ελένη… να ξαναγαπήσει την Άννα…

«…Μια χαρακιά συναίσθημα στο βλέμμα μου θα μένει
Για να το κλέβουνε κρυφά η Άννα κι η Ελένη».

Ο λυρισμός του ποιητή διάχυτος σ’ όλο το Αμοργιανό έργο του, όπως κι ο ερωτικός του καημός… που πάλλεται ανάμεσα σε στροφές, σε στίχους, ανάμεσα στο «πριν» και στο «μετά» του άκαρδου χρόνου, ανάμεσα στην Αθήνα και στο όμορφο νησί του.

«…Ας πάρουν σε γιαλούς τα χτυποκάρδια μου
Να φύγει απ΄ την ψυχή ο στεναγμός σου».

«…Όσο στον λογισμό μου τριγυρίζεις
Βασίλισσα στων πόθων το παλάτι».

«…Για την αγάπη μίλησε
Να λιώσει η χαρά
Σ’ αχαρτογράφητα νερά».

«…Αυτό δεν το επιτρέπω να το νιώσεις
Την ώρα που θα είμαστε μαζί».

«Πόσο πολύ μαζέψαμε
Αλάτι από την ξέρα
Χίλιες νυχτιές ξοδέψαμε
Για να ’χουμε μια μέρα».

«Όμως στα μάτια μου ένα φως
Που έσβηνε το κρίμα
Και θέριευε σαν κύμα
Σαν κοχυλιού αχός».

«Και κλείσανε οι λογισμοί
Στου πόθου τα πελάγη
Του έρωτα τα άγη
Σαν αναστεναγμοί».

«…Ρώτα που πήγε η ηλιαχτίδα
Αυτή που στην ψυχή της είδα».

«Έρωτα στάζεις σαν γελάς
Κι όταν κοιτάζεις, πόθο
Δεν ξέρεις όταν μου μιλάς
Τον σπαραγμό που νιώθω».

Ο ποιητής Χρήστος Νομικός είναι εξίσου και καλός μουσικός, υμνώντας «το Άγαλμα» και «το Ερημονήσι». Επίσης είναι ο πιο κατάλληλος υμνωδός ενός κοριτσιού, της «Αμοργούλας» όπως αποκαλεί το «λευκό» νησί του. Μετουσιώνει τα χωριά και τα μέρη του ειδυλλιακού νησιού του σε μαργαριταρένια ποιήματα, που κοσμούν τις βιβλιοθήκες μας. Κεντάει πούλιες με τις κυκλαδίτικες εικόνες του και τις ποιητικές λέξεις του, που χορεύουν πάνω σε κρι κρι κάποια ηλιοβασιλέματα, του Αιγαίου νοσταλγικά στολίδια. Εύχομαι ο ποιητής μας να αλιεύει πάντα τους πολύτιμους θησαυρούς της Αμοργού και να μας τους εκθειάζει έτσι υπέροχα, ερωτικά και ποιητικά ορμώμενος.