Ο τίτλος σε κάνει να σταθείς..
Δυο λέξεις μόνο… ” Ψυχή Γραμμένη”

Ψυχή: η άυλη, η πνευματική υπόσταση του ανθρώπου.
Γραμμένη: εκείνη που έχει γραφεί, της οποίας το πεπρωμένο έχει καθοριστεί, η μοιραία, αλλά και η όμορφη, η ξεχωριστή, αυτή που μοιάζει σαν ζωγραφιά..
Ψυχή Γραμμένη” αποκαλούσε η γιαγιά Μαρία τον αγαπημένο της εγγονό Κώστα, που δεν είναι άλλος από τον συγγραφέα.
Τέτοια προσφώνηση μόνο η πονεμένη και ταυτόχρονα αλύγιστη μορφή της Καλής Γιαγιάς σε πρόσωπο, που θεωρεί δυό φορές παιδί της μπορεί να κάνει… κλείνοντας σ’ αυτή τη λατρεία και την προσδοκία να πραγματοποιηθούν οι πιο μεγάλες… οι πιο δυνατές… οι πιο λαμπρές ευχές και ελπίδες της… για το εγγόνι της… που είναι η συνέχεια της συνέχειάς της.
… η ελπίδα πραγμάτωσης δικών της ονείρων…
Ο συγγραφέας βουτά και ανασύρει από τα τρίσβαθα της καρδιάς μας τα πολύτιμα μαργαριτάρια της αγάπης της γιαγιάς ή του παππού…
Είναι τα άτομα, που όσοι είχαμε την ευλογία να γνωρίσουμε, ήταν η ενσάρκωση της άδολης προσφοράς… που εμείς παιδιά τότε τη θεωρούσαμε αυτονόητη και δεδομένη…
Ώσπου έγιναν Σκιές… φωτεινές… και μας συνοδεύουν σαν πολύτιμα φυλαχτά… έως σήμερα… που σιγά σιγά καταλαμβάνουμε τη δική τους θέση…
Σε πρώτο ενικό η αφήγηση… μετατρέπεται αυστηρά σε πρώτο πληθυντικό, αφού ο συγγραφέας αποκαλύπτει φιλοσοφικά απλά μεγάλες αλήθειες…
Κάποιες καθυστερημένες τύψεις… πρωθύστεροι αναλογισμοί για την έλλειψη σημασίας που δώσαμε στα ροζιασμένα χέρια που κράταγαν τα δικά μας, για το ότι δεν δώσαμε παράταση στο χαμόγελο που φώτιζε το σκαμμένο από ρυτίδες αγώνα πρόσωπό τους, όταν μας ταξίδευαν με τα μαγικά παραμύθια τους, ή μας έλεγαν σοφά λόγια…
Οι περιγραφές του Κώστα Μπέζα δυνατές και δυναμικές ξυπνούν συναισθήματα ισχυρά… καταχωνιασμένα για πρόσωπα και τόπους, που δέθηκαν οι παιδικές μας θύμησες με τη γιαγιά και τον παππού μας… με το δικό μας πλέον παρελθόν.
Και ξαφνικά γινόμαστε παιδιά… εισχωρούμε στις παιδικές αναμνήσεις του συγγραφέα… πορευόμαστε μαζί του στα κακοτράχαλα μονοπάτια της Ηπείρου… Ακολουθούμε κι εμείς τη γιαγιά του, τη Μαρία, που είναι πρόθυμη για κάθε θυσία… για τον “Κώστα της”…
Η γραφίδα του συγγραφέα αποκρυπτογραφεί το λυρισμό του απέναντι σε Αξίες και Αρχές που φυλάσσουν και μεταδίδουν μοναδικά οι γιαγιάδες στην Ήπειρο και σ’ όλη την Ελλάδα…
Μια μοσχοβολιά γιαννιώτικης, ριζιώτικης ρίγανης… Μαθαίνουμε ότι προέρχεται από τις λέξεις όρος και γάνος (λαμπρότητα). Οι λαμπροί συμβολισμοί και ιστορίες των παππούδων και των γιαγιάδων μας, που παρά τις αντιξοότητες λαμπρύνουν την ψυχή μας… για να μπορέσουμε κι εμείς ν’ αποκαλούμε “Ψυχή Γραμμένη” τους επόμενους…
Όλα αυτά και άλλα πολλά μας ξυπνά, μας θυμίζει, μας διδάσκει ο Κώστας Μπέζας στην “Ψυχή Γραμμένη” με νοήματα συμπυκνωμένα, υψηλά, αληθινά…
Μας γεμίζει νοσταλγία… συγκίνηση… ίσως και κάποιες τύψεις για κείνους, τους “προηγούμενους”, που στο βασιλεμένο τους βλέμμα διαβάζαμε τη λατρεία, που έτρεφαν για μας και τη σιωπηλή ικεσία τους να μείνουμε λίγο ακόμη μαζί τους… Είναι ο κόμπος, που αισθανόμαστε στο λαιμό μας… γιατί δεν τους είπαμε… δεν τους δείξαμε πόσο τους αγαπάμε κι εμείς… γιατί δεν τους είπαμε “Ευχαριστώ “… όπως τους άξιζε…
Ο συγγραφέας, κλείνοντας το βιβλίο, έχει πετύχει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: Να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον εαυτό μας με το να σκύψουμε βαθιά μέσα μας…
Κώστα Μπέζα σ’ ευχαριστούμε για το αριστουργηματικό πόνημά σου!!!
Καλοτάξιδο… Πάντα επιτυχίες!!!
Θυμηθείτε να προμηθευτείτε εν όψει και των διακοπών του καλοκαιριού το βιβλίο: ” Ψυχή Γραμμένη” του Κώστα Μπέζα από τις εκδόσεις “Πνοή”.