Κάποια χρόνια πριν, κάποιο αγαπημένο πρόσωπο μου είπε: “Τι ειρωνεία! Με τιμούν την χειρότερη ημέρα της ζωής μου”. Αυτή η γυναίκα παρέμεινε και παραμένει όρθια στηρίζοντας την οικογένειά της παρ’ όλη την τραγωδία της. Μια άλλη Ουρανία, πάλεψε και παλεύει να στέκεται όρθια, με όλες τις αντιξοότητες και τη σκληρή της μοίρα. Αυτή λοιπόν, η άλλη Ουρανία, μου έμαθε κάτι πολύ σημαντικό. Ότι η ζωή είναι ένα ποτήρι, τη μια έχει γλυκό κρασί και την άλλη ξύδι. Εγώ είμαι υποχρεωμένη να πιω και από τα δύο και να στέκομαι όρθια, γιατί αυτή είναι η ζωή και πρέπει να τη δεχτώ αγόγγυστα. Να παλεύω στις αντιξοότητες και να χαμογελώ σαν παιδί στις χαρές της. Η “Πάροδος Μουσών” μου τη θύμισε, με πολλή αγάπη και αρκετό πόνο είναι η αλήθεια, αλλά η ουσία είναι μία. Το μήνυμα πέρασε από τις σελίδες του και έχει να ταξιδέψει σε πολλές καρδιές ακόμα. Ήμουν σίγουρη διαβάζοντας το όνομα της συγγραφέα ότι θα διαβάσω κάτι πραγματικά αξιόλογο, γραμμένο με ψυχή. Πολλά ταξίδια Βασιλική στην “Πάροδο Μουσών“, αν και είμαι βεβαία ότι θα τα έχει και χωρίς τις ευχές μου!