Γιατί διαβάζουμε αστυνομική λογοτεχνία; Γιατί περνάμε χρόνο σε δισεπίλυτα προβλήματα μυστήρια με περιγραφές που πολλές φορές κόβουν την ανάσα; Γιατί ακολουθούμε κατά πόδας ψυχρούς δολοφόνους ή serial killers; Γιατί ενώ θα μπορούσαμε να διαβάσουμε κάτι πιο ανάλαφρο και χαλαρό ακολουθούμε αλκοολικούς ντετέκτιβ να ψάχνουν σκελετούς στη ντουλάπα ή πτώματα τεμαχισμένα σε όποιο σημείο μπορούμε να φανταστούμε;

Επειδή μας προσφέρει την ανακούφιση της επιστροφής στην επιφάνεια. Σαν εκείνη την πρώτη ανάσα που γεμίζει ξανά τα πνευμόνια με αέρα ακριβώς την στιγμή που νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο. Την απόλαυση να λύνεις ένα γρίφο. Το διεστραμμένο φλερτ με ήρωες αρνητικούς, παρακμιακούς, αλλά έντονα γοητευτικούς. Καθώς και την ασφάλεια του νομοταγούς νοικοκύρη που ρίχνει κλεφτές ματιές στο παράνομο μέσα από την ασφάλεια του σπιτιού του.
Αυτό ακριβώς είναι που εισπράττεις διαβάζοντας τα ίχνη των κόκκινων διαμαντιών.

Γιάννη Χόλη καλοτάξιδο!