Μόλις κυκλοφόρησαν

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Αναψηλάφηση του Βασίλη Γκουρογιάννη
μυθιστόρημα

Ένα πολιτικό μυθιστόρημα, μια αξονική τομογραφία της χώρας μας που ασθενεί βαριά.

Η υπόθεση του μυθιστορήματος έχει ως εξής: Ο ήρωας του βιβλίου –μέλος μιας αριστερής, αντιστασιακής οργάνωσης κατά της δικτατορίας των Συνταγματαρχών η οποία εξαρθρώθηκε από τις χουντικές υπηρεσίες ασφαλείας– καταφεύγει στη Βαρκελώνη, πριν από την πτώση της δικτατορίας και αναδεικνύεται σε λαμπρό κλασικό φιλόλογο. Όμως φέρει σωματικά και κυρίως βαριά ψυχικά τραύματα και αυτο-ενοχές που δεν του επιτρέπουν την επιστροφή στη χώρα παρά πενήντα χρόνια αργότερα, όταν η ψυχή του τον εξωθεί στην τελική αναμέτρηση με τις πληγές και τις ενοχές του παρελθόντος. Όταν επιστρέφει, βρίσκει μια χώρα σε πολιτική, οικονομική, ηθική, γλωσσική παρακμή, βουτηγμένη στον αμοραλισμό και στην αμάθεια. Οι παλιοί συναγωνιστές περιφέρονται από κόμμα σε κόμμα, έχουν αλλοτριωθεί, έχουν διαφθαρεί και οι πιο έντιμοι από αυτούς έχουν αποσιωπηθεί. Όλα έχουν αλλάξει και ο ίδιος έχει αλλάξει. Η χώρα έχει υποστεί βλάβη του «βιολογικού καθαρισμού» σε όλα τα αξιακά συστήματα και στους θεσμούς, με αποτέλεσμα να επιπλέουν τα περιττώματα και άτομα με ειδικό αξιακό βάρος να έχουν κατακαθίσει στον πυθμένα.

Ο Βασίλης Γκουρογιάννης μετά τα εμβληματικά και θαρραλέα έργα Διηγήσεις παραφυσικών φαινομένων (1990-ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2018), Το ασημόχορτο ανθίζει (1992), Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή (2009), με το παρόν βιβλίο δίνει το συγκλονιστικότερο και αρτιότερο έργο του, μια αξονική τομογραφία των τελευταίων πενήντα ετών της χώρας που ασθενεί βαριά.

Είναι περίεργο αλλά λέει τη λέξη πατρίδα όλο και συχνότερα, και τη λέει ακόμη με μητρική προφορά, η ισπανική γλώσσα δεν της έφαγε κανένα γράμμα. Ολόκληρη η λέξη απαρτίζεται ευτυχώς από γράμματα που δεν τα χωνεύει το στομάχι της ισπανικής. Ενώ όμως πρέπει να νιώθει περήφανος για τη χρήση αυτής της λέξης, εντούτοις αισθάνεται ένα είδος αηδίας όταν η λέξη βρίσκεται στο στόμα του, σαν να έχει αρπάξει μασημένη τσίχλα από το στόμα των υπερπατριωτών, των Χρυσαυγιτών, και συνεχίζει να τη μασάει αυτός! Έχει μνήμες. Τις έχει γευτεί αυτές τις ιδεολογικές τσίχλες: Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών. Πρέπει να δημιουργηθεί άλλη λέξη αγάπης για την πατρίδα, αυτή η όμορφη ομηρική λέξη πάτρης έχει καεί.
απόσπασμα από το βιβλίο

Το δεξί χέρι του Μανώλη Ανδριωτάκη
μυθιστόρημα

Ένα μακιαβελικό θρίλερ για την αλαζονεία της εξουσίας, το πολιτικό παρασκήνιο και τους δαιδάλους του διαδικτύου

Ο Πέτρος Χρήστου είναι ένα κατ’ ομολογία μέτριο άτομο που ονειρεύεται να αλλάξει τον κόσμο. Η επιπόλαιη συνήθειά του να αναζητά ερωτικές εμπειρίες στο διαδίκτυο τον φέρνει αντιμέτωπο μ’ έναν μυστηριώδη τύπο, τον Τζον Μάνος. Πώς θα διαχειριστεί τον διώκτη, τα προσωπικά αδιέξοδα και την ανεπάρκειά του ο Χρήστου, όταν καλείται ξαφνικά να γίνει το δεξί χέρι της Σωτηρίας, της πρώτης ελληνίδας πρωθυπουργού;

Παράγοντες της εξουσίας, πολιτικό παρασκήνιο, εσωκομματικοί ανταγωνισμοί, ανελέητοι εκβιασμοί και συνωμοσίες, χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, το διαδικτυακό χάος, ο σκοτεινός ρόλος των μίντια, η ύπουλη εμπλοκή των επιχειρηματιών στη δημοκρατία και ο κίνδυνος των φονικών αυτόνομων όπλων συνθέτουν ένα συναρπαστικό σύγχρονο πολιτικό θρίλερ.

Το κόμμα, και κυρίως το γραφείο της Σωτηρίας, έγινε το δεύτερο σπίτι μου. Έγινα κι εγώ αυτό που στο παρελθόν κορόιδευα, ένα κανονικότατο και υπερήφανο «κομματόσκυλο». Βρήκα επιτέλους μια ομάδα να ανήκω, έναν χώρο να στεγαστώ, έναν σκοπό να υπηρετήσω. Δεν ένιωθα πια να πνίγομαι, δεν ένιωθα να αδικούμαι από τους άλλους ούτε να με χειραγωγούν. Ξεδίπλωνα το μέτριο ταλέντο μου, τη λειψή μου δημιουργικότητα, τις θολές μου γνώσεις ενώπιον όλων, χωρίς να φοβάμαι την κριτική, χωρίς να αυτολογοκρίνομαι ή να καταρρακώνομαι από τον όποιο ψόγο, κι αντί να με περιφρονούν, όπως θα περίμενα, οι άλλοι με αποδέχονταν και ενίοτε έφταναν ακόμα και να με επαινούν. Έμοιαζε σαν επιτέλους να είχα βρει κι εγώ τη θέση μου στον κόσμο, αν υπάρχει κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
απόσπασμα από το βιβλίο

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Η έρημος των Ταρτάρων του Ντίνο Μπουτζάτι
μυθιστόρημα

μετάφραση: Μαρία Οικονομίδου

Η αιώνια ανθρώπινη περιπέτεια. Ένα δυνατό αλληγορικό μυθιστόρημα, μια κορυφαία στιγμή της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Το αριστούργημα του Ντίνο Μπουτζάτι αφηγείται την ιστορία του νεαρού υπολοχαγού Τζοβάνι Ντρόγκο, ο οποίος περνάει τη ζωή του στο Οχυρό Μπαστιάνι, όπου τοποθετείται στον πρώτο του διορισμό, περιμένοντας μάταια την εισβολή του θρυλικού εχθρού από τον βορρά. Με φόντο την απέραντη, ομοιόμορφη έρημο, ο Μπουτζάτι αφηγείται την αναμονή της μεγάλης ευκαιρίας για τον αξιωματικό, της ευκαιρίας που θα του αλλάξει τη ζωή χαρίζοντάς του την πολυπόθητη δόξα. Μόνο που η μεγάλη ευκαιρία τελικά δεν παρουσιάζεται ποτέ και ο αξιωματικός, τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά, έρχεται αντιμέτωπος µε το κορυφαίο γεγονός: τον θάνατο. Και τον αντιμετωπίζει μονάχος, χωρίς να περιμένει βοήθεια ή κατανόηση από κανέναν, σ’ ένα περιβάλλον παντελώς άγνωστο.

Ένα μυθιστόρημα για τη μοναξιά, την υπαρξιακή αγωνία, την άνιση μάχη ενάντια στο πέρασμα του χρόνου, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον θάνατο.

Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1976 από τον σκηνοθέτη Βαλέριο Τζουρλίνι.

«Ένα παράξενο μυθιστόρημα που σε στοιχειώνει, ένα εκκεντρικό κλασικό βιβλίο».
J.M. Coetzee, Νόμπελ Λογοτεχνίας 2003

«Δεν πέφτει συχνά στα χέρια σου ένα αριστούργημα, αλλά η Έρημος των Ταρτάρων είναι αναμφίβολα αριστούργημα, ένα θεσπέσιο βιβλίο του οποίου ο συγγραφέας είναι μαέστρος του γραπτού λόγου».
Sunday Times

«Ένα υπέροχο, αριστοτεχνικό μυθιστόρημα που λαμπυρίζει σαν αντικατοπτρισμός στην έρημο και εστιάζει στην ανάδυση και τη συντριβή των φιλοδοξιών μας, καθώς και στην ανελέητη διάβρωση του χρόνου. Είναι η ιστορία του Τζοβάνι Ντρόγκο, αλλά σίγουρα πολλοί από μας θα αναγνωρίσουν στοιχεία του εαυτού τους στον ήρωα του Μπουτζάτι».
Yann Martel, συγγραφέας

Από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του Ένας έρωτας.

Περί ηρώων και τάφων του Ερνέστο Σάμπατο
μυθιστόρημα

μετάφραση: Κλαίτη Σωτηριάδου

Το magnum opus ενός εμπνευσμένου συγγραφέα. Ο εκπληκτικός Αργεντίνος συνθέτει ένα αξεπέραστο έργο για το απόλυτο σκοτάδι που επικρατεί στον κόσμο.

Μια μέρα του Ιουνίου του 1955 η Αλεχάντρα, η τελευταία μιας δυναστείας αργεντινών αριστοκρατών, πυροβολεί τον πατέρα της και κλειδώνεται µε το πτώμα του σ’ ένα δωμάτιο στο σπίτι τους στο οποίο βάζει φωτιά. Τι προκάλεσε αυτή την παρανοϊκή πράξη; Μήπως η απάντηση σχετίζεται µε τον Μαρτίν, τον εραστή της, τον Μπρούνο, τον συγγραφέα που λάτρευε τη μητέρα της, ή µε τον ίδιο της τον πατέρα τον Φερνάντο, τον δημιουργό της παράδοξης «Έκθεσης για τους τυφλούς»; Οι ζωές τους διαπλέκονται σε αυτό το σκοτεινό έπος πάθους, φιλοσοφίας και παράνοιας στο Μπουένος Άιρες.

Μια κορυφαία στιγμή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το magnum opus του Ερνέστο Σάµπατο, ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους λατινοαμερικάνους συγγραφείς.

«Μια πινακοθήκη αξέχαστων σκηνών, ένα κοίτασμα γλώσσας και εικονοποιίας».
Σαλµάν Ρούσντι, συγγραφέας

«Ένας συγγραφέας απίστευτης δύναμης… Ασυμβίβαστος και πρωτότυπος».
Κολµ Τoµπίν, συγγραφέας

«Μαγικό, μπαρόκ, μνημειώδες, ένα φιλµ του Μπουνιουέλ πάνω σε σενάριο Ντοστογέφσκι».
Newsweek

«Ο Σάµπατο και ο Μπόρχες είναι οι δύο μεγάλοι ανταγωνιστές της αργεντίνικης λογοτεχνίας. Τολμώ να πω ότι αυτό το μυθιστόρημα δεν μοιάζει µε τίποτε απ’ όσα έχουμε διαβάσει τον τελευταίο καιρό».
Corriere Mercantile