Η δολοφονία του Πυθαγόρα
Συγγραφέας: Μάρκος Τσικότ

Μετάφραση: Χριστίνα Θεοδωροπούλου

h dolofonia
«Εδώ βρίσκεται ο διάδοχός µου». Ο Πυθαγόρας καθόταν οκλαδόν καταγής, µε το κεφάλι γερµένο και τα
µάτια κλειστά. Ήταν βυθισµένος σε κατάσταση απόλυτης συγκέντρωσης. Απέναντί του, έξι άντρες
περίµεναν µε αδηµονία. Χωρίς καµία προειδοποίηση, η σθεναρή ψυχή του κλονίστηκε βίαια. Η καρδιά
του έπαψε να χτυπά για µερικά δευτερόλεπτα και αναγκάστηκε να καταβάλει τιτάνια προσπάθεια για να
µην αλλοιωθεί κανένα από τα χαρακτηριστικά του. Οι πιο προχωρηµένοι µαθητές του ήταν µαζί του και
περίµεναν να αναδυθεί από τον διαλογισµό του για να τους µιλήσει. «?εν πρέπει να καταλάβουν
τίποτα» είπε µέσα του θορυβηµένος. Μοιραζόταν µαζί τους τα περισσότερα προαισθήµατά του, όχι
όµως αυτό. Ο οιωνός ήταν πάρα πολύ ζοφερός. Τον βασάνιζε εδώ και βδοµάδες, και συνέχιζε να µην
του αποκαλύπτει καµιά λεπτοµέρεια. […] «Μα τι;…»
Προτού ο Πυθαγόρας ολοκληρώσει τη σκέψη του, ο αγαπηµένος του µαθητής έγειρε προς το µέρος του
προσπαθώντας να τον πιάσει από το µπράτσο. Το αγκυλωµένο χέρι έµεινε στα µισά του δρόµου.
?οκίµασε να µιλήσει, αλλά το µόνο που κατάφερε να βγάλει ήταν ένα γουργουρητό που γέµισε αφρό το
στόµα του. Ο λαιµός του, κόκκινος και φουσκωµένος, αυλακωνόταν αφύσικα από εξογκωµένες φλέβες.
Καταµεσής στον ιερό ναό των Μουσών, ο Κλεοµενίδης σωριάστηκε νεκρός. Κρότωνας, 510 π.Χ.
Ο γέροντας φιλόσοφος –και πανίσχυρη πολιτική φυσιογνωµία της εποχής του– Πυθαγόρας ετοιµάζεται
να διαλέξει τον διάδοχό του ανάµεσα στους δασκάλους της σχολής, όταν η πρώτη από µια σειρά
δολοφονιών θα ρίξει βαριά τη σκιά της στην κοινότητα των πυθαγορείων. Πίσω από τα εγκλήµατα
διαφαίνεται ένας σκοτεινός και ισχυρός νους που δείχνει να ξεπερνά τον ίδιο τον Πυθαγόρα. Η
αινιγµατική κόρη του Πυθαγόρα, η Αριάδνη, και ο Αιγύπτιος Ακενόν, που έχει αναλάβει την πιο
καλοπληρωµένη έρευνα της ζωής του, θα προσπαθήσουν να ανακαλύψουν ποιος είναι ο δολοφόνος, ενώ
παράλληλα προσπαθούν να ξεκαθαρίσουν τη φύση της δικής τους σχέσης. Μια πρόκληση στην οποία τα
φαντάσµατα του παρελθόντος συναντούν τις σκοτεινές απειλές του παρόντος.
Ο Μάρκος Τσικότ γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1971. Σπούδασε κλινική ψυχολογία, οικονοµικά και ψυχολογία της
εργασίας. Είναι παντρεµένος και πατέρας δύο παιδιών. Το πρώτο του µυθιστόρηµα µε τίτλο Oscar κυκλοφόρησε
το 1997. Ακολούθησε το Diario de Gordon το 1998, που απέσπασε το βραβείο Francisco Umbral, ενώ δύο χρόνια
αργότερα το µυθιστόρηµά του για παιδιά απέσπασε το Rotary Club International Literary Award. Η ?ολοφονία
του Πυθαγόρα, µυθιστόρηµα στο οποίο αφιέρωσε σχεδόν τρία χρόνια για την τεκµηρίωση και τη συγγραφή του,
κυκλοφόρησε στα ισπανικά το 2013 µε εξαιρετική επιτυχία. Το βιβλίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο Planeta,
ενώ το 2015 τιµήθηκε µε το Mediterranean Culture Award στην Ιταλία. Την ίδια χρονιά η πόλη του
Κρότωνα τον τίµησε µε τη διάκριση Encomio Solenne για την ιστορική ακρίβεια και την παγκόσµια
εµβέλεια του µυθιστορήµατος αυτού που «έδωσε νέα ζωή στη µορφή του Πυθαγόρα».

———————-

Βιοτεχνία υαλικών
Συγγραφέας: Μένης Κουµανταρέας

viotexnia

Η ιστορία της Μπέµπας και του Βλάση Ταντή, που διατηρούν ένα µαγαζί µε γυαλικά. Εκείνη θεληµατική και
ανήσυχη µε τους άλλους άντρες. Εκείνος καταθλιπτικός κι αιώνια ερωτευµένος µε τη γυναίκα του. Τους
πλαισιώνουν ο Βάσος και ο Σπύρος, δύο φίλοι κωµικοτραγικοί. Μια ιστορία χαµένων ιδεολογιών και
ξοφληµένων ονείρων στη µεταπολεµική Ελλάδα. Βιβλίο- σταθµός στην πορεία του συγγραφέα. Μένει πάντα
κλασικό στη συνείδηση των αναγνωστών.
«Βρισκόµαστε µπροστά σε ένα έργο ακέραιο και αντιπροσωπευτικό, µε µια λιτότητα µέσων που δύσκολα την
έχουν εκµεταλλευτεί µε ίση απόδοση και υποβολή άλλοι, προγενέστεροι και σύγχρονοι του Μένη Κουµανταρέα.
Πώς ένας πεζογράφος επέτυχε να φτάσει σε µια κάθαρση των αισθηµάτων σαν αυτή στην οποία µας οδηγεί
αγάλια αγάλια ο Κουµανταρέας µού είναι δύσκολο να το διατυπώσω σαφέστερα, όσο και να µην έχω καµιά
αµφιβολία για την ύπαρξη αυτής της κάθαρσης». MarioVitti
«Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Είναι η τέχνη και τα τεχνάσµατα του βίου ή καλύτερα της επιβίωσης. Το βιβλίο θέτει
το ερώτηµα: πώς θα επιζήσουµε από τη γελοιοποίηση; Η απάντηση είναι η καρικατούρα της απαισιοδοξίας όπως
µας την παρουσιάζει η Βιοτεχνία. ?εν υπάρχει αµφιβολία ότι το θέµα του βιβλίου είναι κοινωνικό και πολιτικό,
αλλά µε την έννοια της έκθεσης και όχι της θέσης. […] Η οικτρή επιχείρηση της ΜπέµπαςΤαντή µάς λέει πως
“πήραµε τη ζωή µας λάθος”. Αν καταλάβουµε πραγµατικά τι συµβαίνει µ’ αυτή τη γυναίκα, τότε υπάρχει η
ελπίδα ν’ αλλάξουµε». Κρίτων Χουρµουζιάδης
Ο Μένης Κουµανταρέας γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Πρότυπο Λύκειο Αθηνών Κάρολος
Μπερζάν και φοίτησε για σύντοµο χρονικό διάστηµα στη Νοµική και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστηµίου
Αθηνών. Εργάστηκε σε ναυτιλιακές και ασφαλιστικές εταιρείες ως το 1981 και ασχολήθηκε για λίγο µε τη
δηµοσιογραφία. Κατά διαστήµατα έζησε στο Λονδίνο (1948), στο Βερολίνο (1970), ενώ έκανε σειρά οµιλιών σε
πανεπιστήµια της Φινλανδίας (1984). Έπειτα από τέσσερις δίκες, το 1969 απαλλάχτηκε από την κατηγορία «περί
ασέµνου δηµοσιεύµατος», που του είχε απαγγελθεί από το στρατιωτικό καθεστώς για το Αρµένισµα. Το 1970
συµµετείχε στην αντιδικτατορική έκδοση ?εκαοχτώ κείµενα. Ήταν ιδρυτικό µέλος της Εταιρείας Συγγραφέων,
πρόεδρος της εταιρείας θεάτρου Σκηνή και Νέα Σκηνή του Λ. Βογιατζή, µέλος του ?.Σ. της Εθνικής Λυρικής Σκηνής,
της ΚΟΕΜ του Στ. Ξαρχάκου και του Συµβουλίου των Φίλων της Ορχήστρας των Χρωµάτων. Βραβεύτηκε µε το
Κρατικό Βραβείο ?ιηγήµατος για τα έργα του Το αρµένισµα (1967) και Η µυρωδιά τους µε κάνει να κλαίω (1997),
µε το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήµατος για τα έργα του Βιοτεχνία υαλικών (1976) και ?υο φορές Έλληνας (2002)
και µε το βραβείο Blue Book στην Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης το 2001 για το µυθιστόρηµά του Ο ωραίος
λοχαγός. Το 2008 τιµήθηκε µε το βραβείο του Ιδρύµατος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδηµίας Αθηνών για το
σύνολο του έργου του. Πρωτοεµφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1961, µεταφράζοντας στο περιοδικό Ο Ταχυδρόµος
πεζά των Hemingway, Joyce και Moravia. Το 1962 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, η συλλογή διηγηµάτων Τα
µηχανάκια. Έχει γράψει πλήθος κριτικών και άρθρων και έχει σηµαντικό µεταφραστικό έργο. Έργα του έχουν
µεταφερθεί στον κινηµατογράφο και στην τηλεόραση και έχουν µεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. To 2014
κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη ο Θησαυρός του χρόνου και το 2015 η Σειρήνα της ερήµου, το τελευταίο
του µυθιστόρηµα. Ο Μένης Κουµανταρέας πέθανε το 2014 στην Αθήνα.