Ο Αντρέι Μακίν εγκαινιάζει το νέο κύκλο εκδηλώσεων «Οι σηµαντικοί Γάλλοι µυθιστοριογράφοι σήµερα», που διοργανώνει το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος σε συνεργασία µε το Megaron Plus.
Την Τετάρτη 6 Απριλίου 2016 στις 7 το απόγευµα θα δώσει οµιλία µε θέµα «Λογοτεχνία: η εύθραυστη δύναµη του πνεύµατος». Τη συζήτηση θα συντονίσει η Μαρί-Κριστίν Βαντόρν (Marie-Christine Vandoorne), πολιτιστική ακόλουθος της πρεσβείας της Γαλλίας στην Ελλάδα, και στη συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση µε το κοινό. Η διάλεξη διοργανώνεται σε συνεργασία µε τη γαλλική πρεσβεία, το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος και τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Ο γαλλόφωνος Ρώσος πεζογράφος Αντρέι Μακίν γεννήθηκε το 1957 στο Κρασνογιάρσκ της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, στη Σιβηρία, και µεγάλωσε στην Πένζα, επαρχιακή πόλη της Οµοσπονδιακής Περιοχής του Βόλγα. Από πολύ µικρός ήρθε σε επαφή µε τη γαλλική γλώσσα και άρχισε να γράφει ποιήµατα στα γαλλικά και στα ρωσικά. Το 1987 έφυγε για τη Γαλλία στο πλαίσιο µιας ανταλλαγής εκπαιδευτικών και αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί. Του δόθηκε πολιτικό άσυλο και ο ίδιος επέλεξε να γράφει πλέον µόνο στα γαλλικά. Ωστόσο, αρχικά, χρειάστηκε να παρουσιάσει τα έργα του ως µεταφράσεις από τα ρωσικά, καθώς αντιµετώπισε τη δυσπιστία των εκδοτών για το αν µπορούσε να γράψει τόσο καλά σε µια δεύτερη γλώσσα.

Τα πρώτα δύο του µυθιστορήµατα δεν γνώρισαν καµιά επιτυχία και πέρασε αρκετός καιρός ώσπου να βρει εκδότη για το βιβλίο του Η κληρονοµιά, το οποίο εκδόθηκε εντέλει στη Γαλλία το 1995 και κέρδισε το βραβείο Γκονκούρ και το βραβείο Μεντισίς. Έκτοτε έγραψε πολλά βιβλία και µεταφράστηκε σε περισσότερες από σαράντα γλώσσες. Πρόσφατα εξελέγη µέλος της Γαλλικής Ακαδηµίας. Στα ελληνικά έχουν µεταφραστεί τα βιβλία του: Η κληρονοµιά (1997), Ελεγεία για την Ανατολική Ευρώπη (2002), Η κόρη του ήρωα (2002), Το αµάρτηµα της Όλγας Αρµπελίνα (2002), Η γυναίκα που περίµενε (2004), Η µουσική µιας ζωής (2004), Η ανθρώπινη αγάπη (2008).

Το 2014 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη το µυθιστόρηµά του Η ζωή ενός άγνωστου άντρα (µετ. Αγγελική Σιγούρου). Σ’ αυτό το πυκνό και επιβλητικό βιβλίο, ο Μακίν ξαναζωντανεύει το πεπρωµένο της πατρίδας του, µακριά από τα στερεότυπα που συνοδεύουν την οδυνηρή ανάδυση της «νέας Ρωσίας». Οι ήρωές του επιβεβαιώνουν µέσα από τις πράξεις τους την ορθότητα των λόγων του Ντοστογιέφσκι για την οµορφιά που καλείται να σώσει τον κόσµο.

Η οµιλία του Αντρέι Μακίν θα πραγµατοποιηθεί στη γαλλική γλώσσα µε ταυτόχρονη µετάφραση
Η είσοδος είναι ελεύθερη µε δελτία προτεραιότητας
Έναρξη διανοµής δελτίων: 17.30′

makine5814-8

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Η αναχώρηση του ήρωα για την Αγία Πετρούπολη αναγγέλλει ένα από κείνα τα µυστηριώδη ταξίδια όπου αναζητάµε όχι ν’ αλλάξουµε χώρα αλλά ζωή. Ο Σούτοφ, συγγραφέας και πρώην αντικοµφορµιστής, ελπίζει να ξεφύγει έτσι από τον αδιέξοδο δεσµό του µε τη Λέα, να νιώσει πάλι τη φλόγα των νεανικών του ιδανικών και, κυρίως, να ξαναβρεί τη γυναίκα που αγαπούσε τριάντα χρόνια πριν. Η φυγή του θα τον οδηγήσει σε µια Ρωσία άγνωστη, όπου, αγανακτισµένος, κατάπληκτος και αναγκασµένος να προσπαθεί να κατανοήσει την καινούργια πραγµατικότητα, µέσα από τη γνωριµία του µε έναν άγνωστο άντρα και τις αφηγήσεις του (συγκλονιστικές οι περιγραφές της πολιορκίας του Λένινγκραντ), θ’ ανακαλύψει το πρότυπο ενός έρωτα που θ’ αποκαλυφθεί ως ο αληθινός προορισµός του ταξιδιού του.

Έγραψαν για το βιβλίο:
«[…] Το δραµατικό αποκορύφωµα της ιστορίας τους περιέχει όλα εκείνα τα δεινά που έχουν αποτυπώσει στη ρωσική λογοτεχνία µεγάλοι δηµιουργοί σαν τον Σολζενίτσιν και τον Σαλάµοφ. […]»

Νίκος Δαββέτας, Η Καθηµερινή, 30 Ιανουαρίου 2016 (Από το ροµάντσο στον κοµµουνισµό)

«Οι κριτικοί έχουν εντοπίσει στο έργο του επιρροές τόσο από τον Μαρσέλ Προυστ όσο και από τον Τσέχοφ, και πέρα από το “ακονισµένο” λυρικό ύφος και τον άριστο χειρισµό της γαλλικής γλώσσας έχουν επαινέσει τον τρόπο που ο Μακίν εµπλέκει τη δράση και την πλοκή της ιστορίας του (η οποία συνήθως εξελίσσεται στο παρόν), µε το ιστορικό παρελθόν, τις συλλογικές µνήµες και δοκιµασµένα λογοτεχνικά µοτίβα. […] Ο Μακίν κατορθώνει να απογυµνώσει και να περιγράψει ιστορικές στιγµές του παρελθόντος, παγώνοντας µια µικρή λεπτοµέρεια ή εικόνα µέσα στο χρόνο, στην οποία επιστρέφει ξανά και ξανά, δίνοντάς την από διαφορετική σκοπιά. Κάθε επανάληψη δηµιουργεί συνειρµούς, έναν καινούργιο υπαινιγµό ή αποκάλυψη, και καθώς η αφήγηση προχωράει, ο στοχασµός βαθαίνει, αναδεικνύοντας και άλλες, ενίοτε οδυνηρές διαστάσεις της. […] Ο Μακίν, µε ελεγειακό λυρισµό και αµείωτη ένταση, αναδεικνύει όχι µόνο την ψυχική κατάσταση του ενθυµούµενου, αλλά και τις µεταβολές που αυτός έχει υποστεί, µέσα από τη διάθλαση µιας στιγµής στο χρονικό πλαίσιο µιας ολόκληρης ζωής, αλλά και στο ευρύτερο πεδίο της ιστορίας ενός λαού».

Αργυρώ Μαντόγλου, www.bookpress.gr, 22 Δεκεµβρίου 2014 (Έρωτες στη δίνη της Ιστορίας)