Γράφει η Βασιλική Μολφέση

Ξεχωριστό και λυρικό είναι το νέο βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη με τίτλο «Μια ατέλειωτη φυγή» γεμάτο μηνύματα και στάσεις ζωής.

Ένα σπουδαίο βιβλίο για την αγάπη, την αλληλεγγύη και την προσφορά στο συνάνθρωπο, ένα εξαιρετικό βιβλίο για τους αδικημένους της ζωής.

Γι αυτούς που δεν έζησαν ξένοιαστα παιδικά χρόνια, που στερήθηκαν την αγάπη και τη στήριξη των γονιών, γι αυτούς που η μοίρα διάλεξε να παίξει τα παιχνίδια της, γι’ αυτούς που απολαμβάνουν και αρκούνται στις ομορφιές της φύσης.

Μέσα από τη ζωή μιας γυναίκας, της Μάγδας και των ανθρώπων που γνώρισε στη ζωή της, η συγγραφέας μιλάει κατευθείαν στη ψυχή του αναγνώστη και σκορπά άπειρα μηνύματα για τη ζωή, την αγάπη και τη συγχώρεση.

Με τη δική της μοναδική πένα, με τη συμμετοχή των στοιχείων της φύσης και με τις πολλές κι ανεπανάληπτες προσωποποιήσεις της, εμπνέει συναισθήματα οργής, θυμού και θλίψης για την υποκρισία, το συμφέρον και την επιφάνεια αλλά και αγάπης, γαλήνης και ηρεμίας ψυχής για τον ουσιαστικό σκοπό της ζωής.

Πλούσιο σε αισιόδοξα μηνύματα, προτρέποντας τον άνθρωπο να είναι δυνατός, να χαράζει στόχους και να κάνει όνειρα, με υπέροχες φράσεις όπως: «Όσες δυσκολίες κι αν περνάει ο άνθρωπος πρέπει να κρατά τη ψυχή του καθαρή, να μη χάνει το νόημα της ζωής, τη χαρά των απλών καθημερινών ασήμαντων πραγμάτων».

«Όταν ο άνθρωπος έχει νταλκά για τη ζωή, όπου κι αν βρεθεί θα δημιουργήσει μια ομορφιά». «Κανείς ποτέ δεν μπορεί να κάνει μια ψυχή να σταματήσει να σιγοτραγουδά το αμανέ της. Ούτε η μοίρα». «Να γεμίζει τη ψυχή του ομορφιά.

Χρώματα, αρώματα, τραγούδια της θάλασσας, φτερουγίσματα των γλάρων. Να ετοιμάζει την πανοπλία της, την άμυνα της για να είναι δυνατή σε καθετί που μπορεί να την πολεμήσει». «Παλεύουμε μες στα κύματα, ανάμεσα στα σκυλόψαρα σαν τους ναυαγούς, πνιγόμαστε, σηκώνουμε λίγο το κεφάλι, παίρνουμε δύναμη, ανασαίνουμε, βλέπουμε απέναντι την ακτή και προσπαθούμε να τη φτάσουμε.

Κανένα κύμα δεν μπορεί να μας πνίξει, κανένα σκυλόψαρο να μας καταπιεί αν δεν το θελήσουμε εμείς». Με ένα θαυμάσιο επίλογο δίνει την εικόνα του ανθρώπου με τις αδυναμίες, τα πάθη, τα λάθη, την αδικία αλλά και που πολλές φορές ο ίδιος αδικεί, γράφοντας την παράγραφο « φτάνει στην άκρη του γκρεμού κι αρχίζει να μαζεύει κυκλάμινα, πορεύεται αθόρυβα ανάμεσα στην τρέλα, στην ιδιαιτερότητα, στο λάθος, στην ταπείνωση. Ταξιδεύει κι ενώ κοντεύει να βυθιστεί, βουτά στο βυθό να πιάσει ένα κοχύλι. Κρατιέται ζωντανός ανάμεσα σε καταιγίδες και σκοτάδια. Γυμνός, πληγιασμένος χαμένος αλλά ζωντανός».

από το: http://cretablog.gr/%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%B1/%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%88%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2-25/#.WP8CeKVDRzc.facebook