Μπλε σκούρο 05 - Πάνος Μυρμιγγίδης

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ

 Σήμερα στο vivlio-life, φιλοξενούμε τον συγγραφέα Πάνο Μυρμιγγίδη με αφορμή την κυκλοφορία του έργου του με τίτλο Μπλε σκούρο 05.

Ο Πάνος Μυρμιγγίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Είναι παντρεμένος και ζει στην Ηλιούπολη. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων. Το 2016 έγινε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 2017 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου.
Η πρώτη του ποιητική συλλογή έχει τίτλο Εικόνες με τύψεις και αρώματα και κυκλοφόρησε το 2006. Επίσης, έχουν κυκλοφορήσει οι ποιητικές συλλογές Μια στιγμή… εκεί έξω και Το ξημέρωμα.
Από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ κυκλοφορούν τα βιβλία του Παράξενες γιορτές, Διά πυρός και ζωής (το οποίο μεταφράστηκε και κυκλοφορεί στην Αγγλία), Το γιοματάρι της φράουλας και Μικροφίλμ.
Από τις εκδόσεις Κάκτος κυκλοφορεί το βιβλίο του Η συνουσία.

Μόλις κυκλοφόρησε από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ το καινούργιο σας βιβλίο. Μια νουβέλα με τον τίτλο με τον τίτλο Μπλε σκούρο 05. Πώς φτάσατε στην ιδέα αυτή και τι συμβολίζει ο τίτλος για εσάς, ένας τίτλος που σ’ εμάς μοιάζει με χρώμα, με ώρα, με κωδικό μνήμης. Τι σηματοδοτεί αυτό το «05» αναρωτιόμαστε πριν διαβάσουμε το βιβλίο.
Το βιβλίο ξεκίνησε να γράφεται το 2016, όταν μια μέρα σκεφτόμουν ένα ταξίδι που είχα κάνει αρκετά χρόνια πριν στη βόρεια Ελλάδα, το οποίο το έχω συμπεριλάβει κατά κάποιον τρόπο στο βιβλίο, κι έτσι μου ήρθε η ιδέα γι’ αυτή την ταξιδιάρικη ιστορία. Το μπλε σκούρο 05 είναι βαλίτσα, μιας και τότε δούλευα στο αεροδρόμιο, στις χαμένες αποσκευές, οπότε δεν ήταν και δύσκολο να επηρεαστώ. Το 05 είναι είδος βαλίτσας. Κωδικοί του αεροδρομίου.
Πώς λειτουργούν οι μουσικές που ξεπηδούν από τους Doors και τους Pink Floyd μέχρι τους Beatles, τα Ξύλινα Σπαθιά και τον Στέλιο Καζαντζίδη; Η μουσική μιας εποχής είναι μια παρακαταθήκη μνήμης; Μπορεί ένας ήχος να αναστήσει μια εποχή ή απλώς να φωτίσει την απουσία της;
Το τελευταίο σκέλος της ερώτησης θα μπορούσε να είναι και στίχος πάντως! Η μουσική με ηρεμεί. Μου φέρνει στο μυαλό παλιές στιγμές που πάντα ανασταίνονται μέσα από τις μελωδίες και μου ανοίγει νέους δρόμους για νέες εποχές. Η μουσική είναι νομοτελειακή. Όσο για τις παλιές εποχές, αυτές έχουν πάντα ένα φως. Ακόμα και χωρίς ήχο.
Η θέα από τον τρίτο όροφο στον Λυκαβηττό μοιάζει σταθερή, ενώ οι ζωές αλλάζουν, όμως το EuroBasket 1987 δεν είναι απλώς ένα αθλητικό γεγονός αλλά συλλογική μνήμη που τόσα χρόνια μετά δεν έχει κοπάσει. Όταν μια ολόκληρη κοινωνία θυμάται μαζί, η μνήμη γίνεται τελικά ταυτότητα;
Το Ευρωμπάσκετ του ’87 είναι μεγάλη λατρεία και με στοιχειώνει ακόμα –με την καλή έννοια φυσικά– κι ας έχουν περάσει 39 χρόνια. Οι μνήμες του καθενός όμως είναι διαφορετικές, ακόμα και για το ίδιο γεγονός. Αλλιώς το βίωσα εγώ ως παιδί που το έβλεπα μαζί με τους γονείς μου, αλλιώς ένας εικοσάρης που το έβλεπε σε μια καφετέρια μαζί με τους φίλους του και κάμποσες μπίρες, και αλλιώς κάποιος που ήταν μέσα στο ΣΕΦ και έζησε τον τελικό από κοντά. Δεν ξέρω αν μια συλλογική μνήμη γίνεται ταυτότητα, σίγουρα όμως αναπαράγει πολλές ιστορίες
Το τέλος μιας εποχής. Ποια εποχή τελειώνει πραγματικά; Η νεότητά μας, μια πολιτισμική «αθωότητα», η Ελλάδα του χθες;
Η Ελλάδα του χθες έχει σίγουρα τελειώσει. Δεν είναι τίποτα όπως παλιά. Ούτε καν εμείς, που πλέον είμαστε ενήλικες. Πόσο μάλλον ο κόσμος μας που, όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο αισχρός. Πέρα απ’ αυτό, όμως, η νεότητα είναι και κάτι σχετικό ας πούμε. Κυριολεκτικά ναι, κάποια στιγμή σταματάει κι αυτή, αλλά, αν το δούμε από μια άλλη πλευρά, είναι και το πώς νιώθει ο καθένας μέσα του. Κι αυτό είναι και το πιο ωραίο. Να νιώθεις μέσα σου πάντα νέος. Οι εποχές πάντα τελειώνουν – καλώς ή κακώς. Το θέμα είναι να δημιουργείς καινούργιες. Έχοντας πάντα στην καρδιά σου τις περασμένες.
Στη νουβέλα σας, ο χρόνος φαίνεται να λειτουργεί σαν κασέτα που γυρίζει πίσω. Πιστεύετε πως οι αναμνήσεις αναπαράγουν πιστά το παρελθόν ή το ξαναγράφουν για να μην ξεχαστεί;
Θα μιλήσω για μένα προσωπικά. Οι αναμνήσεις μού κάνουν καλό. Νιώθω πολύ όμορφα όταν θυμάμαι παλιές στιγμές. Και γίνεται πολύ αβίαστα. Χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος. Το παρελθόν άλλωστε είναι πάντα εκεί.
Αν το βιβλίο σας είχε μία και μόνο εικόνα ως σύμβολο, ποια θα κρατούσατε εσείς; Ένα μπαλκόνι στον τρίτο όροφο που βλέπει την παλιά Αθήνα, ένα τραγούδι που παίζει χαμηλά σε ένα παλιό στερεοφωνικό και που μπορεί να αναστήσει μια ολόκληρη εποχή ή ένα συναίσθημα σαν αυτό που νιώσαμε τότε με το EuroBasket 1987;
Νομίζω θα ήταν ένα μπαλκόνι που βλέπει την Αθήνα τού τώρα. Μια εικόνα σημερινή. Γιατί η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να ζούμε πολλά έντονα «τώρα».
Έχετε ασχοληθεί και με την ποίηση αλλά και με την πεζογραφία. Μπορεί η πεζογραφία να εμπεριέχει και ποίηση; Και τι μπορεί να σημαίνει αυτό για ένα μυθιστόρημα;
Στην πεζογραφία σίγουρα υπάρχει ποίηση. Ακόμα και μία λέξη μέσα σε μία γραμμή μπορεί να δημιουργήσει ένα μικρό φευγαλέο ποίημα. Ένα μυθιστόρημα, τώρα, μπορεί να είναι ποιητικό χωρίς να έχει μέσα ίχνος ποίησης. Και αυτό έχει στα σίγουρα πιο πολύ ενδιαφέρον.
Κλείνοντας και αφού σας ευχαριστήσουμε, θα μας πείτε αν έχετε αρχίσει να γράφετε την επόμενη ιστορία σας;
Το επόμενο βιβλίο είναι έτοιμο. Θέλω να πιστεύω ότι θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά. Σας ευχαριστώ πολύ.