Κλαίρη Θεοδώρου: συνέντευξη στη Μαρία Τσακίρη

Συγγραφέας του βιβλίου Σ’ αγαπώ μέχρι θανάτου – Εκδόσεις Ψυχογιός

Σε δυο ατμοσφαιρικές πόλεις του βορρά, ακολουθούμε αυτή τη φορά τα βήματα της Κλαίρης Θεοδώρου. Στο σκοτάδι, τη σιωπή και την υγρασία του Αμβούργου και της Κοπεγχάγης, λοιπόν, που αποτελούν ιδανικό σκηνικό για να στήσει κανείς την κατάλληλη νουάρ ατμόσφαιρα, θα ζήσουμε την απόλυτη φρίκη που κρύβουν δώδεκα βαλίτσες. Το μυστήριο με τα διαμελισμένα σώματα δώδεκα γυναικών που βρίσκονται μέσα τους, καλούνται να λύσουν ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ και η συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο. Όταν πιάσουν την άκρη του νήματος σκαλίζοντας το παρελθόν, όλα τα ερωτήματα θα απαντηθούν. Όπως λέει στο Vivlio-life η συγγραφέας «Το παρελθόν δεν είναι πάντα κάτι που αφήνεις πίσω. Κάποιες φορές είναι ο σκελετός στην ντουλάπα που απλώς περιμένει να πέσει. Δεν είναι απαραίτητα παθολογική η προσκόλληση σ’ αυτό, μάλλον ανθρώπινη θα τη χαρακτήριζα. Οι χαρακτήρες μου συχνά παλεύουν με όσα δεν ειπώθηκαν, με όσα κουκουλώθηκαν, με όσα δεν πρόλαβαν να βγουν στο φως. Κι εκεί βρίσκεται η αλήθεια τους».

Δώδεκα βαλίτσες βρίσκονται σε μία αποθήκη που βγαίνει σε πλειστηριασμό και η φρίκη μόλις ξεκινά. Μέσα σ’ αυτές υπάρχουν δώδεκα διαμελισμένα γυναικεία σώματα. Υπάρχει κάποια νοητή γραμμή που ενώνει τα θύματα;
Η φρίκη δεν γεννιέται μόνο μέσα από το σοκ που προκαλεί η συγκεκριμένη εικόνα, αλλά και από την αποκάλυψη πως αυτές οι γυναίκες δεν είναι άσχετες μεταξύ τους. Κάθε βαλίτσα κρύβει μια ιστορία, παρόλο που το νήμα που τις ενώνει δεν είναι ορατό από την αρχή. Μέσα από την έρευνα των ηρώων μας, ξεδιπλώνεται ένα πλέγμα νοσηρών σχέσεων, κακών επιλογών και ματαιώσεων που διακλαδώνονται, διασταυρώνονται και συγκρούονται με καταστροφικό τρόπο.
Πολλοί θα σκότωναν γι’ αυτούς που αγαπούν πιο πολύ… Λίγοι όμως θα σκότωναν αυτούς που αγαπούν πιο πολύ! Ένα έξυπνο παιχνίδι λέξεων, που αναρωτιέμαι αν σ’ αυτές, μας ωθείτε να αναζητήσουμε τις απαντήσεις.
Αυτή η φράση ήταν το σημείο εκκίνησης για όλο το βιβλίο. Παίζει με την αντίφαση και αποκαλύπτει το κεντρικό του θέμα: την αγάπη και τα –σκοτεινά πολλές φορές– όρια αυτής. Πρόκειται για λέξεις που δεν απαιτούν απάντηση, γεννούν όμως ερωτήματα. Και αυτά τα ερωτήματα είναι που εξελίσσουν την πλοκή και κινούν τον αναγνώστη.
Ανεξάρτητα με την έννοια που δίνετε στην πρόταση, είμαι σίγουρη πως όλοι θα κάνουμε κάποια στιγμή την ερώτηση στον εαυτό μας: Εγώ μέχρι πού θα έφθανα γι’ αυτούς που αγαπάω πιο πολύ; Εσείς; Το έχετε σκεφτεί;
Πολλές φορές. Όλοι μας, κάποια στιγμή, θα κληθούμε να υπερβούμε τον εαυτό μας για χάρη κάποιου που αγαπάμε. Το ερώτημα είναι: σε ποιο σημείο σταματά η αγάπη και ξεκινά η νοσηρότητα; Και μέχρι πού μπορείς να φτάσεις χωρίς να χάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό;
Και, να, που η πρότασή σας αρχίζει να βγάζει νόημα: Το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας βρίσκεται στο εσωτερικό μιας πεταμένης βαλίτσας. Την έχει σκοτώσει ο ίδιος ο πατέρας της, όπως ενημερώνει τηλεφωνικά τις αρχές, προτού αυτοκτονήσει. Και κάπως έτσι μπαίνουμε στα δύσκολα αυτής της ανάγνωσης, σκεπτόμενοι το λόγο που ένας γονιός μπορεί να σκοτώσει το παιδί του. Πόσο ψυχοφθόρο είναι για το συγγραφέα να προσεγγίσει την ψυχή ενός παιδοκτόνου;
Ένα τέτοιο θέμα είναι κανονικά απόλυτα ψυχοφθόρο γι΄αυτόν που καλείται να το αποδώσει στο χαρτί· στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Διότι ο συγκεκριμένος άντρας δεν είναι επί της ουσίας παιδοκτόνος. Δεν γνωρίζει ότι σκοτώνει το παιδί του που υπεραγαπά. Γι’ αυτό και αυτοκτονεί στη συνέχεια.
Διότι τα φαντάσματα είναι πολύ πιο καταστροφικά όταν εξακολουθούν να ζουν. Ιδίως όταν ο «ενορχηστρωτής» κρατά στα χέρια του τα νήματα της «κοσμικής ισορροπίας». Έτσι καταλήγει το οπισθόφυλλο. Εξηγείστε μας τις δυο λέξεις στα εισαγωγικά. Ποια έννοια δίνετε στην κοσμική ισορροπία;
Η «κοσμική ισορροπία» αναφέρεται στην εύθραυστη αρμονία του σύμπαντος. Κάθε δράση προκαλεί αντίδραση και κάθε πράξη έχει το τίμημά της. Ο «ενορχηστρωτής» λοιπόν είναι αυτός που πιστεύει πως αποκαθιστά την ισορροπία με τον δικό του διεστραμμένο τρόπο. Είναι ένας «Θεός» με ανθρώπινα χέρια και σκοτεινές προθέσεις.
Συνηθίζετε να μας δίνετε αργά και βασανιστικά, στοιχεία για να οδηγήσετε κάθε φορά τη σκέψη μας εκεί που θέλετε. Κι εκεί που πιστεύουμε πως «το ΄χουμε» έρχεται η ανατροπή, που μας γυρίζει στην αρχή. Υπάρχει κάποια ασφαλής οδός που ακολουθείτε κατά τη συγγραφή, στη διαχείριση των ανατροπών;
Ασφαλής οδός δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχουν και συνταγές. Υπάρχει μόνο η εσωτερική διαίσθηση του πότε πρέπει να αποκαλυφθεί κάτι και πότε όχι. Πάντα ξεκινάω έχοντας μια εκδοχή του τέλους στο μυαλό μου και αρχίζω να χτίζω προς τα πίσω. Οι ανατροπές είναι μέρος της ζωής, οπότε θέλω να είναι και μέρος της αφήγησης.
Αμβούργο και Κοπεγχάγη. Είναι οι δυο πόλεις του Βορρά που στήσατε την ιστορία σας. Δυο τόποι που γνωρίζετε πολύ καλά. Ποια είναι τα κοινά στοιχεία που τις κάνουν ιδανικές για τέτοιες τρομακτικές ιστορίες;
Και οι δύο πόλεις έχουν κάτι βαθιά ατμοσφαιρικό. Σκοτάδι, σιωπή, υγρασία. Κουβαλούν ιστορίες και αρχιτεκτονική που μπορεί να σε κάνουν να αισθανθείς μικρός απέναντι στη μνήμη και τον χρόνο. Αποτελούν ιδανικό σκηνικό για να στήσει κανείς την κατάλληλη νουάρ ατμόσφαιρα. Παράλληλα, και οι δύο πόλεις είναι μεγάλα λιμάνια, στοιχείο καθοριστικής σημασίας στην αφήγησή μου.
Ρούπερτ Κίλερ. Είναι ο επιθεωρητής που ξεκινά τον αγώνα δρόμου για να φτάσει στην αλήθεια, μαζί με τη συνεργάτιδά του Ντανιέλα Τσο. Πόσο θα ταιριάξουν τα χνώτα τους και σε ποια στοιχεία των χαρακτήρων τους προτείνετε να εστιάσουμε;
Ο Ρούπερτ Κίλερ δεν είναι ο κλασικός ήρωας-επιθεωρητής. Είναι ένας άνθρωπος σημαδεμένος από το παρελθόν, που δίνει καθημερινές μάχες όχι μόνο με το έγκλημα, αλλά και με την ίδια του τη μνήμη. Η απώλεια της βραχυπρόθεσμης μνήμης έχει ανατρέψει τη ζωή του, θέτοντάς τον σε μια διαρκή εσωτερική δοκιμασία. Κι όμως, δεν έχει λυγίσει. Αντιθέτως, έχει αναγκαστεί να ξαναεφεύρει τον εαυτό του στήνοντας ένα πολύπλοκο, αλλά απόλυτα λειτουργικό προσωπικό σύστημα επιβίωσης: τεχνολογία, καταγραφή δεδομένων, αυστηρή ρουτίνα, σημειώσεις και ένα ισχυρό ένστικτο που τον κρατά εστιασμένο. Η εμμονική του προσήλωση στην αλήθεια είναι το όπλο του· και η τιμή που πληρώνει γι’ αυτό είναι μεγάλη.
Στο πλευρό του, η Ντανιέλα Τσο, μια γυναίκα με οξύ πνεύμα και έντονη ενσυναίσθηση, λειτουργεί όχι μόνο ως συνεργάτιδα, αλλά και ως πυξίδα σταθερότητας. Είναι εκεί όταν το παρελθόν τον κατακλύζει, όταν η πραγματικότητα θολώνει και οι λέξεις ξεγλιστρούν. Δε φοβάται να σταθεί απέναντί του, να τον προκαλέσει ή να τον στηρίξει — γιατί κι εκείνη ξέρει τι σημαίνει να παλεύεις με σκιές.

Μαζί, αποδεικνύουν πως η δύναμη δεν πηγάζει από την τελειότητα, αλλά από την επιμονή. Πως η ευαλωτότητα μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη όταν συνοδεύεται από αποφασιστικότητα και αλληλοστήριξη. Στο τέλος της ημέρας, δεν είναι οι αλάνθαστοι που επιβιώνουν· είναι εκείνοι που συνεχίζουν, παρά τις ρωγμές.

Το παρελθόν και οι δαίμονές του παίζουν το δικό τους, καθοριστικό ρόλο σ’ αυτή την ανατριχιαστική ιστορία. Γιατί κάποιοι δεν μπορούν απλά να το ξεφορτωθούν για να κοιτάξουν στο μέλλον; Είναι απαραίτητα ψυχοπαθολογικό το πρόβλημα η προσκόλληση κάποιων από εμάς σ’ αυτό. Τι προκύπτει από την προσέγγιση των μυθοπλαστικών χαρακτήρων σας;
Το παρελθόν δεν είναι πάντα κάτι που αφήνεις πίσω. Κάποιες φορές είναι ο σκελετός στην ντουλάπα που απλώς περιμένει να πέσει. Δεν είναι απαραίτητα παθολογική η προσκόλληση σ’ αυτό, μάλλον ανθρώπινη θα τη χαρακτήριζα. Οι χαρακτήρες μου συχνά παλεύουν με όσα δεν ειπώθηκαν, με όσα κουκουλώθηκαν, με όσα δεν πρόλαβαν να βγουν στο φως. Κι εκεί βρίσκεται η αλήθεια τους.
Έχετε μια πολύ καλή σχέση με τους αναγνώστες σας, οι οποίοι σας ακολουθούν πιστά σε κάθε νέα έκδοση αλλά και σε κάθε παρουσίαση. Υπήρξε φορά που ένα βίωμά τους, μία επισήμανσή τους ή μια υποψία τους να χρησιμοποιήθηκε σε κάποιο από τα βιβλία σας;
Ως τώρα δεν μου έχει συμβεί κάτι τέτοιο, η έμπνευση όμως εμφανίζεται πάντα απρόσκλητη και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου χτυπήσει την πόρτα. Πρέπει λοιπόν να έχεις αυτιά και καρδιά ανοιχτά.
Δεν είναι λίγοι οι δολοφόνοι και οι κακοποιοί που πέρασαν από τις σελίδες των βιβλίων σας. Ποιος ήταν εκείνος ο ήρωας που σας άγγιξε περισσότερο, εκείνος που σας στοίχειωσε και ποιος ήταν εκείνος που σας γοήτευσε περισσότερο;
Είναι δύσκολο να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση, όταν πρόκειται για αστυνομική μυθοπλασία, καθώς δεν θα ήθελα να αποκαλύψω πράγματα που θα μετριάσουν στη συνέχεια την αναγνωστική εμπειρία. Παράλληλα, δεν ξέρω κι αν θα μπορούσα να την απαντήσω. Όλοι οι ήρωες που δημιουργώ έχουν στοιχεία που με γοητεύουν και με τρομάζουν πολλές φορές παράλληλα. Εξαρτάται ίσως περισσότερο από τη δική μου φάση και διάθεση την προκειμένη στιγμή και όχι από εκείνους. Το ίδιο πιστεύω πως συμβαίνει και με τους αναγνώστες.
Όλα αυτά τα χρόνια δώσατε πολλές συνεντεύξεις και μιλήσατε για τα βιβλία αλλά και για σας την ίδια. Υπάρχει κάτι που δε σας ρώτησαν ποτέ και θα θέλατε να μοιραστείτε με τους φίλους του Vivlio-life;
Ίσως κανείς να μη με ρώτησε ποτέ, αν τελειώνοντας ένα βιβλίο, αποχαιρετώ τους ήρωές μου ή τους κουβαλώ μαζί μου. Και η αλήθεια είναι πως δεν φεύγουν ποτέ εντελώς. Μένουν σε μια άκρη του μυαλού, σαν φωνές που μιλούν ψιθυριστά, όταν όλα γύρω μου φωνάζουν. Κάθε ιστορία που γράφω με αλλάζει λίγο. Κάθε ήρωας αφήνει πίσω του μια σκιά· κι ίσως αυτό είναι το πιο μαγικό πράγμα στη συγγραφή: τ’ ότι δεν είσαι ποτέ μόνος. Ούτε και εντελώς ίδιος όταν τελειώνεις ένα βιβλίο.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
«Πολλοί θα σκότωναν γι΄αυτούς που αγαπούν πιο πολύ…
Λίγοι όμως θα σκότωναν αυτούς που αγαπούν πιο πολύ!»

Κοπεγχάγη, 21 Δεκέμβριου 2021
Σε μια αποθήκη, το περιεχόμενο της οποίας βγαίνει σε πλειστηριασμό, βρίσκονται δώδεκα μεγάλες μαύρες βαλίτσες. Μέσα σε αυτές υπάρχουν δώδεκα διαμελισμένα γυναικεία σώματα.

Αμβούργο, 26 Δεκεμβρίου 2021
Το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας βρίσκεται στο εσωτερικό μιας πεταμένης βαλίτσας. Την έχει σκοτώσει ο ίδιος ο πατέρας της, όπως ενημερώνει τηλεφωνικά τις αρχές, προτού αυτοκτονήσει.

Πώς γίνεται όμως να σκοτώνει κάποιος τον άνθρωπο που αγαπά πιο πολύ στον κόσμο και μάλιστα χωρίς να το γνωρίζει;

Ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ και η συνεργάτιδά του, Ντανιέλα Τσο, καλούνται εσπευσμένα στο Αμβούργο. Σύντομα θα καταλάβουν ότι κάποιες φορές ο δολοφόνος είναι μονάχα ένα πιόνι και πως η απώλεια μνήμης μπορεί να είναι και ευλογία.

Διότι τα φαντάσματα είναι πολύ πιο καταστροφικά όταν εξακολουθούν να ζουν. Ιδίως όταν ο «ενορχηστρωτής» κρατά στα χέρια του τα νήματα της «κοσμικής ισορροπίας».

Βιογραφικό
Η Κλαίρη Θεοδώρου γεννήθηκε στην Ελλάδα και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Γερμανία. Ζει στην Αθήνα με τον άντρα της και τα σκυλιά τους και λατρεύει τα ταξίδια. Έχει σπουδάσει Γερμανική Φιλολογία και Φωτογραφία κι έχει εργαστεί και στους δύο αυτούς τομείς επί σειρά ετών. Σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή, τη μετάφραση και την καλλιτεχνική φωτογραφία. Είναι μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας. To Σ΄ αγαπώ μέχρι θανάτου είναι το τέταρτο ατομικό αστυνομικό της μυθιστόρημα, προϊόν του πάθους της για μυστηριώδεις ιστορίες, παιχνίδια του μυαλού και ανεξιχνίαστες υποθέσεις. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της Η αποικία της λήθης, Η αγάπη που δεν άκουσες, Άλικες σιωπές, Οι κόρες της βασίλισσας, Εραστές του φωτός, Ο βασιλιάς πεθαίνει πάντα τελευταίος, Τρεις ερωτήσεις, Εκείνος και εκείνη και, σε συνεργασία με τη Λένα Μαντά, τα πρώτα τέσσερα βιβλία της σειράς Γυναικεία υπόθεση.