Ελευθερία Καλογνωμά: συνέντευξη στη Μαρία Τσακίρη

Συγγραφέας του βιβλίου «Άγρια θάλασσα» – Εκδόσεις Γράφημα

Τα μάτια της μοιάζουν με άγρια θάλασσα και η Φιλιώ, η ηρωίδα της Ελευθερίας Καλογνωμά, θα προσπαθήσει με νύχια και με δόντια να αποκαταστήσει μια αδικία που έχει στοιχειώσει τη ζωή της αλλά όταν δει κατάματα και την αδικία και την αλήθεια που κρύβεται μέσα της, όλος ο κόσμος γύρω της θα αλλάξει. Όπως λέει στο Vivlio-life «Η Φιλιώ δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο οργισμένη, όσο πιστεύει πως είναι. Είναι βαθιά πονεμένη, την τρώει ένα παράπονο κι ένα αίσθημα δικαίου, κάτι που νιώθει πως χρωστά στον πατέρα της. Ζει διαρκώς μια θύελλα μέσα της, μέχρι τη στιγμή που θα ζήσει την πραγματική θύελλα που λέγεται έρωτας». Σύμφωνα με τη συγγραφέα «ο υγιής έρωτας (και ναι, υπάρχει εκεί έξω) λυτρώνει. Αυτός που καταστρέφει δεν είναι καν έρωτας, είναι απλά η συνύπαρξη δύο ανθρώπων που δε θα έπρεπε να είναι μαζί εξαρχής…» και νομίζω πως συμφωνούμε όλοι μαζί της.

Φιλιώ. Είναι η γυναίκα που πρωταγωνιστεί στο μυθιστόρημά σας. Να μπούμε για λίγο στη ζωή της;
Η ζωή της Φιλιώς Βλαβιανού (ή Έρης Αλεξάκη, όπως τη γνωρίζουμε αρχικά) ήταν απλή και ανέφελη, μέχρι τα 8 της χρόνια, οπότε και άρχισε η περιπέτεια της οικογένειάς της, αποτέλεσμα της ρήξης των σχέσεων τού πατέρα της με το αφεντικό του, τον Τζώρτζη Αμουργιανό. Φωτεινό σημείο της παιδικής περιόδου της ζωής της Φιλιώς, από τα πέντε της μέχρι τα οκτώ της, η σχέση της με τον μικρότερο γιο τού Τζώρτζη, τον χαρισματικό Ιωσήφ. Μια σχέση που σημαδεύει και τα δύο παιδιά κι αυτό το βλέπουμε τόσο μέσα από τις αναδρομές, όσο και στο παρόν τού βιβλίουκαι από την άλλη, σημαδιακή επίσης η σχέση της με τον πρωτότοκο, τον Παύλο, έντονη ως και σήμερα. Στα δεκαπέντε της, η Φιλιώ χάνει τον πατέρα της, στον οποίο είχε μεγάλη αδυναμία, με τραγικό τρόπο κι από κει και μετά όλα αλλάζουν. Υπεύθυνο για την «κατρακύλα» του, επαγγελματική και κυρίως προσωπική, η Φιλιώ θεωρεί τον Τζώρτζη (και είναι, ως ενός σημείου). Έρχεται σε ρήξη με τη μητέρα της (για λόγους που βλέπουμε στο βιβλίο και, φυσικά, θα κρίνουμε) και τελικά ακολουθεί τη θεία της στην Κύπρο, όπου και αρχίζει να γεννάται στο μυαλό της η σκέψη της εκδίκησης, της «δικαίωσης» όπως λέει η ίδια. Στα 28 της επιστρέφει στην Αθήνα για να βάλει σε εφαρμογή τα σχέδιά της.
Παρατηρώντας τον τίτλο του βιβλίου σας αναρωτιέμαι αν η Άγρια θάλασσα είναι μία παρομοίωση της εσωτερικής κατάστασης της ηρωίδας σας…
Ξεκάθαρα! Ο τίτλος «Άγρια Θάλασσα» δεν ήταν τυχαίος. Εκτός από αναφορά σε ένα χαρακτηριστικό της Φιλιώς, τα έντονα μπλε μάτια της και τον χαρακτηρισμό τους ως άγρια θάλασσα πριν πολλά χρόνια από τον Ιωσήφ, αντιπροσωπεύει και τη ζωή της, όπως αυτή εξελίχθηκε. Κυρίως, όμως, είναι μια αναφορά σε αυτό που διαρκώς τα μάτια της εκφράζουν. Τα μάτια λένε πως είναι ο καθρέφτης της ψυχής και αυτό ακριβώς διαβάζει ο Ιωσήφ Αμουργιανός σε αυτά, και τότε και τώρα, μια διαρκή φουρτούνα. Αυτή τη φουρτούνα θα την πάρει ο διάσημος μουσικός και θα την κάνει κάτι. Τι; Ας αφήσουμε τους αναγνώστες να το ανακαλύψουν, μαζί με το «σχέδιο» που ο ίδιος λέει ξανά και ξανά πως έχει, το οποίο θα δούμε σε όλο του το μεγαλείο στο τέλος του 2ου μέρους.
Τζώρτζης Αμουργιανός. Με ποια συναισθήματα προσεγγίσατε αυτόν τον χαρακτήρα και πώς θέλετε να τον αντιμετωπίσουμε ως αναγνώστες;
Ο Τζώρτζης είναι ένας χαρακτήρας που κυριολεκτικά λατρεύω. Ως αναγνώστες, σας καλώ απλά να τον γνωρίσετε και να τον κρίνετε, όπως και όλους τους ήρωες μου φυσικά. Δεν ξεκίνησε έτσι μέσα μου, ως κάποιος που θα αγαπούσα, αλλά αυτό είναι κάτι που μου έχει συμβεί ξανά, αλλού να θέλω αρχικά να πάω έναν χαρακτήρα κι αλλού να με πηγαίνει αυτός. Αυτή είναι και η μαγεία της συγγραφής, οι ήρωες μέσα μας παίρνουν, όχι απλά ζωή, μα τεράστια υπόσταση. Κι όσο έγραφα την «Άγρια Θάλασσα», όσο ανέλυα και βίωνα έναν έναν όλους τους χαρακτήρες, νεότερους σε ηλικία και μεγαλύτερους, τόσο συνειδητοποιούσα πως, για να πλάσεις έναν ήρωα ώριμο σε ηλικία, πρέπει να είσαι κι εσύ αρκετά ώριμος, να έχεις στην πλάτη σου χρόνια και εμπειρίες, να έχεις κάνει τα λάθη σου, να έχεις ζήσει τα πάθη σου, να έχεις δει τα λάθη και τα πάθη των άλλων και να μπορείς να τα κατανοήσεις βαθιά, είτε τα δικαιολογήσεις εντέλει είτε όχι.
Ο Τζώρτζης υπήρξε ο ισχυρός άντρας με τη σιδερένια γροθιά, μπροστά στον οποίο όλοι έσκυβαν. Εκτός από έναν: τη Φιλιώ. Στο 2ο μέρος γράφω το εξής: «Το όνομα της Φιλιώς ήταν πάντα ένα καρφί που δεν είχε πιάσει καλά στα σιδερένια πέταλα τού αλόγου κούρσας που λεγόταν Τζώρτζης Αμουργιανός. Κι αυτό το καρφί σε κάθε βήμα πονούσε».Η ανάμνησή της θα είναι πάντα το αγκάθι στην ψυχή του. Η Φιλιώ έχει έναν σκοπό ζωής, να δικαιώσει τον πατέρα της και να σταθεί μια μέρα μπροστά στον υπαίτιο όλων. Μόνο που η μοίρα και η δική μου απόφαση ο Τζώρτζης στο παρόν να μην είναι πλέον αυτό που ήταν, θα κάνουν τα πάντα δύσκολα για τη Φιλιώ. Απρόσμενα δύσκολα. Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια παράξενη αντιστροφή ρόλων, του ισχυρού και του αδύναμου δηλαδή, μα με την απόλυτη αποκατάσταση της ισορροπίας και της αρμονίας, κάτι που επίσης θα δείτε στο τέλος του 2ου μέρους. Και θεωρώ πως, αν είναι κάποιος που δικαιώθηκε εντελώς στο τέλος, αυτός είναι ο Τζώρτζης Αμουργιανός.
Ο κόσμος της ηρωίδας σας έχασε την ισορροπία του με αποτέλεσμα η Φιλιώ να γίνει μια άλλη. Τι περιλαμβάνει το επίθετο «άλλη»;
«Άλλη» για τη Φιλιώ, είναι ο νέος της εαυτός, όπως αυτή τουλάχιστον νομίζει. Όμως, ας μη γελιόμαστε, όσο και αν αλλάξουμε εξωτερικά, όσο κι αν προσπαθήσουμε να ξεγελάσουμε τους άλλους με τις πράξεις μας, ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό, είναι μάταιο. Ως άνθρωποι εξελισσόμαστε, αλλά ό,τι κι αν κάνουμε, δε θα γίνουμε ποτέ ένας άλλος. Η πεμπτουσία του ανθρώπου δεν αλλάζει στο βάθος της. Η Φιλιώ δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο οργισμένη, όσο πιστεύει πως είναι. Είναι βαθιά πονεμένη, την τρώει ένα παράπονο κι ένα αίσθημα δικαίου, κάτι που νιώθει πως χρωστά στον πατέρα της. Ζει διαρκώς μια θύελλα μέσα της, μέχρι τη στιγμή που θα ζήσει την πραγματική θύελλα που λέγεται έρωτας.
Πάντως, όλα θα συμβούν μέσα σε δεκατρία χρόνια. Δεν τα λες και λίγα! Δώστε μας μια γεύση από την κορύφωση της πλοκής στο χρονικό όριο που θέτετε.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Τα δεκατρία χρόνια που μεσολάβησαν από τον θάνατο του πατέρα της και τη φυγή της, ως τη στιγμή που επιστρέφει στην Αθήνα, δεν τα βλέπουμε, παρά μόνο σε μικρές αναφορές. Στο παρόν, όλα συμβαίνουν μέσα σε ένα καλοκαίρι, συγκεκριμένα το μεγαλύτερο μέρος της σημαντικής πλοκής λαμβάνει χώρα – όσο κι αν ακούγεται περίεργο – σε έναν μήνα! Τα δεκατρία χρόνια δεν είναι παρά η σιωπηλή, βασανιστική αναμονή, η σκοτεινή περίοδος μέχρι να βγουν όλα στο φως, ακόμα και η ίδια η Φιλιώ.
Η ηρωίδα σας, θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει το όνομα του πατέρα της που είχε τραγικό τέλος. Θα αναζητήσει την αλήθεια αλλά θα βρεθεί αντιμέτωπη με γεγονότα που αγνοεί. Πόσο θα την πονέσει η πραγματικότητα;
Ξέρετε, δεν είναι μόνο η πραγματικότητα που μας συγκλονίζει καμιά φορά, μα η επίγνωση πως ζούσαμε για καιρό στο ψέμα, στην άγνοια, το να βρεθούμε μπροστά στην πόρτα που, αν την περάσουμε, αναιρούμε όλη μας τη ζωή. Αυτό θα συμβεί με τη Φιλιώ. Έχει τον πατέρα της σε βάθρο, έχει ατελείωτες ενοχές για την απουσία της από τις ζωές των λιγοστών αγαπημένων της προσώπων, οπότε η ανατροπή που θα συμβεί, η αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά και λεπτομερειών που αγνοούσε για άλλα πρόσωπα, θα είναι μια τεράστια τρικλοποδιά. Το «απέναντι» θα γίνει κάποια στιγμή «δίπλα» και η Φιλιώ θα κληθεί να διώξει την Έρη, την «άλλη» που λέγαμε παραπάνω. Πώς θα το κάνει; Μα, φτάνοντας στα άκρα, κυριολεκτικά, κάνοντας το μόνο πράγμα που δεν περίμενε ποτέ ότι θα κάνει, σε μια ειρωνεία τραγική. Διώχνει όλα τα πιόνια από τη σκακιέρα της και τα επανατοποθετεί. Θα της κοστίσει, αυτό είναι αναμφίβολο. Δεν είναι απλό να ανατρέπονται όλα όσα πίστευες μια ζωή, η ίδια σου η ζωή. Τι είναι αυτό που θα την κρατήσει όρθια; Η αγάπη των δικών της ανθρώπων και ο έρωτας.
Αδικία. Αν κάτι καταφέρνετε με το μυθιστόρημά σας είναι να μας βάλετε στα βαθιά αυτής της έννοιας. Πολλοί πιστεύουν πως δεν είναι το κακό των ισχυρών, αλλά η σιωπή των αδυνάτων που την θρέφει. Θα το δούμε να συμβαίνει;
Η σιωπή των αδυνάτων… Ο Αναστάσης Βλαβιανός, ο πατέρας της Φιλιώς, τιμωρήθηκε, και στα μάτια της κόρης του αδικήθηκε. Αλλά υπάρχει κάτι που πιστεύω ακράδαντα: όσο μπορούμε να τιμωρήσουμε και να αδικήσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, δεν μπορεί να το κάνει άλλος για εμάς. Ο Αναστάσης σιώπησε, όχι επειδή ο Τζώρτζης ήταν ο ισχυρός, ο ανίκητος, μα επειδή δεν είχε επιχειρήματα να τον αντικρούσει, να τον πολεμήσει. Αφέθηκε και ήξερε καλά το γιατί, μαστίγωσε αλύπητα τον εαυτό του με τον πιο λάθος τρόπο. Αν υπερέβαλε ο Τζώρτζης με τη στάση του; Ίσως. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το πόσο ο Αναστάσης αδίκησε τελικά τον ίδιο του τον εαυτό, κάτι που η Φιλιώ αναγνωρίζει, μα συνεχίζει να κυνηγά τη δικαίωση, ώσπου στο τέλος ανακαλύπτει την πραγματική αδικία. Είναι αργά; Ναι, μα όχι για όλους. Και στην αδύναμη θέση στην οποία βρίσκεται τώρα ο Τζώρτζης, η πικρή δικαίωση θα έρθει από τη Φιλιώ και θα γίνει ευλογία. Τίποτα δεν είναι για πάντα, ούτε το άδικο ούτε το δίκαιο, όλα μπορούν να ανατραπούν και ξέρετε γιατί; Επειδή η ζωή είναι όντως μια ρόδα που γυρίζει και κανείς δεν είναι διαρκώς από πάνω, ούτε από κάτω. Έρχεται η ώρα για όλους.
Είναι κι εκείνοι που πιστεύουν πως είναι καλύτερα να την αγνοήσεις παρά να την καταπολεμήσεις. Ως άνθρωπος ποια στάση κρατάτε απέναντι σε άδικες ενέργειες και συμπεριφορές;
Δεν την αντέχω την αδικία, με κάνει έξαλλη. Αλλά σε πολύ προσωπικό επίπεδο, αν αδικηθώ, κυρίως συναισθηματικά, φεύγω, κυριολεκτικά. Δε θα με ξαναδείς ποτέ. Μπορεί να μην το φωνάξω, να μην έρθω σε κατά πρόσωπο αντιπαράθεση, μα δε θα το ξεχάσω και ποτέ. Δε θα τσακωθώ, μα θα σε αφήσω να αναρωτιέσαι, αν και είμαι βέβαιη πως όποιος αδικεί, κατά βάθος το ξέρει, ξέρει τι έκανε. Ας μετρήσει, λοιπόν, αν άξιζε να με αδικήσει και τι έχασε από τη στάση του. Αυτό, βέβαια, να διευκρινίσω πως δεν αφορά τα πολύ δικά μου πρόσωπα, εκεί εννοείται πως θα το συζητήσω, εκεί υπάρχουν πάντα οι δεύτερες και οι πολλαπλές ευκαιρίες. Αφορά τους «άλλους», όσους δε θα χάσω και πολλά, αν λείψουν από τη ζωή μου.
Ένα από τα δυσάρεστα αποτελέσματα της αδικίας είναι και η εκδίκηση. Και η ψυχή της Φιλιώς φαίνεται πως έχει ποτιστεί από αυτή. Πόσο βαθιά στην Άγρια θάλασσα της ψυχής αυτής της γυναίκας κατορθώσατε να εισχωρήσετε ως συγγραφέας;
Όσο δεν παίρνει! Η ψυχή της έχει ποτιστεί από τον πόνο, όχι τόσο από την επιθυμία για εκδίκηση. Η Φιλιώ έγινε «εγώ» κι εγώ έγινα η Φιλιώ κι αυτό πιστεύω πως το πέτυχα με αυτό που ανέφερα πιο πάνω, την εμπειρία της ζωής και τις δικές μου «άγριες θάλασσες» που έχω διασχίσει. Γιατί όλοι μας έχουμε ταξιδέψει σε προσωπικές φουρτούνες, απλά με τα χρόνια, όταν κοιτάζουμε πίσω μας, βάζουμε τα πράγματα σε άλλη διάσταση και τα βλέπουμε πιο ώριμα, πιο αποστασιοποιημένα. Αν έγραφα το βιβλίο αυτό πριν είκοσι χρόνια, δε θα το έγραφα έτσι, το έχω πει πολλές φορές, γιατί για να αποδώσω τη Φιλιώ, έπρεπε πρώτα να καταλάβω όλους τους άλλους γύρω της.
Το μυθιστόρημά σας έχει τα χαρακτηριστικά ψυχολογικού δράματος. Με αυτό το δεδομένο, ποια είναι η μεγαλύτερη εσωτερική πάλη που βιώνει η Φιλιώ και πόσο τη βοηθήσατε να ξεφύγει;
Η μεγαλύτερη εσωτερική πάλη της Φιλιώς είναι μια ζυγαριά. Στη μία πλευρά βρίσκονται οι ενοχές της για την απουσία της από τις ζωές των δικών της κι από την άλλη η επιθυμία της για δικαίωση του ονόματος του πατέρα της. Η αλήθεια, την οποία η Φιλιώ έχει κάνει σημαία, θα πέσει τελικά βαριά πάνω στη ζυγαριά και θα τη συνθλίψει, όλα θα σκορπιστούν στον άνεμο. Κι εκεί είναι που έρχεται ο έρωτας, ο οποίος εξ ορισμού δε χωράει σε καμία ζυγαριά, έχει πάντα το δικό του ειδικό βάρος. Αυτός θα βοηθήσει τη Φιλιώ, όχι να ξεφύγει, δεν ξεφεύγεις ποτέ απ’ όσα έζησες, αλλά να ανακαλύψει πως αυτή η «άλλη», που προσγειώθηκε στην Αθήνα μετά από δεκατρία χρόνια, έσερνε ανέκαθεν πίσω της μια μοίρα που από χρόνια χαμογελούσε πονηρά, κι ας κρυβόταν στις σκιές της βίλας της Βουλιαγμένης.
Και κάπου εδώ θα πω ότι, από την πρώτη λέξη που έγραψα, ήξερα ακριβώς το τέλος αυτής της ιστορίας, ποιο θα ήταν το πραγματικά λυτρωτικό κλείσιμο για τη Φιλιώ μου, αυτό που θεωρώ (και ελπίζω έτσι να το δουν και οι αναγνώστες) πως έφερε τη μεγαλύτερη αρμονία μέσα στο χάος που ήταν ως τότε η ζωή της. Και μιλάω για αρμονία, επειδή αυτό είναι το πρώτο που διδάσκεται κάποιος στη μουσική κι αυτό το βιβλίο είναι γεμάτο νότες, από την αρχή ως το τέλος.
Συνήθως στον όμορφο κόσμο της λογοτεχνίας η λύτρωση ή η καταστροφή έρχεται μέσα από τον έρωτα. Πόσο χώρο και χρόνο δώσατε σ’ αυτό το υπέροχο συναίσθημα στην ιστορία σας;
Πολύ! Δεν υπάρχει βιβλίο μου όπου ο έρωτας να μην επικρατεί. Πείτε με ρομαντική, αιθεροβάμονα, πείτε με ό,τι θέλετε, μα αυτός κάνει τον κόσμο να γυρίζει. Ο έρωτας, αν είναι όπως εγώ τον πλάθω στα βιβλία μου, ανιδιοτελής, βαθύς, απόλυτος και όχι τοξικός, σε φτιάχνει από την αρχή, σου βγάζει τον καλύτερο εαυτό σου. Έτσι πρέπει να είναι. Ουτοπικό; Στις μέρες μας, όπου όλα μοιάζουν πιο πεζά από ποτέ, πιο ψυχρά υπολογιστικά, ακόμα και στη λογοτεχνία όπου προβάλλονται περίεργα «πρότυπα» (αδόκιμος ο όρος, γιατί το τοξικό δεν είναι ποτέ πρότυπο), εγώ επιμένω να φαντάζομαι και να αποτυπώνω ρεαλιστικούς χαρακτήρες μεν, βγαλμένους από τη ζωή, αλλά που παλεύουν με υγιή τρόπο για τον έρωτα και τον ζουν με υγιή τρόπο. Μιλάω για έρωτες που στο τέλος σού αφήνουν μια γλύκα, τούς φαντάζομαι να γερνούν όμορφα ο ένας δίπλα στον άλλον, όσες δυσκολίες κι αν τους φέρει η ζωή. Εν κατακλείδι, ο υγιής έρωτας (και ναι, υπάρχει εκεί έξω) λυτρώνει. Αυτός που καταστρέφει δεν είναι καν έρωτας, είναι απλά η συνύπαρξη δύο ανθρώπων που δε θα έπρεπε να είναι μαζί εξαρχής, όχι γιατί μπορεί να μην ταιριάζουν και απλά επιμένουν να το παλεύουν, αλλά γιατί έχουν άλυτα θέματα με τον εαυτό τους και νομίζουν πως θα τους τα λύσει ο άλλος ή η σχέση αυτή καθαυτή. Δυστυχώς, αυτό δε λειτουργεί ποτέ.
Wattpad. Είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι αναζητούν ανέξοδους τρόπους για να διαβάσουν ή για να εκδώσουν ένα βιβλίο. Μιλήστε μας γι αυτή την εφαρμογή και την απόφασή σας να γίνετε μέρος της.
Καταρχάς, δε μιλάμε για έκδοση, είναι απλά μια εφαρμογή όπου διαθέτεις δωρεάν τα γραπτά σου. Τυχαία την ανακάλυψα το 2018 και αποφάσισα να πειραματιστώ με κάτι που είχα ήδη ξεκινήσει από χρόνια και είχα αφήσει στην άκρη. Είναι χαώδης εφαρμογή, άρα θέλει πολύ χρόνο ενασχόλησης, να είσαι τυπικός απέναντι στους αναγνώστες, να είσαι εκεί, για να τους κερδίσεις λίγο λίγο, αν φυσικά αυτό που τους προσφέρεις αξίζει. Τίποτα δε γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Η δική μου εμπειρία ήταν εξαιρετική, δε θα μετανιώσω ποτέ το ότι έγραψα εκεί και με διάβασε κόσμος, παρά τους κινδύνους αντιγραφής (που για μένα δεν υφίστανται και τόσο, αλλά δε θα το αναλύσω εδώ, είναι μεγάλη κουβέντα γενικά η αντιγραφή) ή τις όποιες αδυναμίες μπορεί να έχει ως εφαρμογή. Η έκθεσή μου σε αυτήν, η ανταπόκριση του κόσμου, μου έδωσαν το σπρώξιμο που χρειαζόμουν για να κάνω το επόμενο βήμα, την έκδοση. Το ότι έχω ήδη εκδώσει έντυπα τα «Ίχνη στην Έρημο» και τώρα την «Άγρια Θάλασσα», (όπως και τη «Μία Λέξη» και το «6», σε ηλεκτρονικό εκδοτικό), το χρωστώ αρχικά στους/στις αναγνώστες/ριες του Wattpad, το οποίο έγινε για μένα ένα σχολείο. Το να διαβάζεις ζωντανά τις αντιδράσεις του κόσμου σε όσα γράφεις, μόνο καλό μπορεί να σου κάνει, αν πραγματικά «διαβάζεις» όσα σου λένε, και τα θετικά και τα αρνητικά. Το Wattpad το αγάπησα και με αγάπησε, θα το νοσταλγώ πάντα, κυρίως για την υπέροχη σχέση που είχα εκεί με τους αναγνώστες, αφού γεννήθηκαν υπέροχες φιλίες και γνωριμίες με ανθρώπους που σε άλλη περίπτωση δε θα γνώριζα ποτέ. Τους αγαπώ, τους ευγνωμονώ και δε θα πάψω ποτέ να το λέω.

Θα κλείσω ευχαριστώντας σας για το βήμα, τις εύστοχες ερωτήσεις και λέγοντας το εξής: τίποτα δε χτίζεται σε μία νύχτα. Όλα μα όλα σε αυτή τη ζωή θέλουν δουλειά, η συγγραφή, η βελτίωσή μας σε αυτήν, οι σχέσεις μας. Αν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις, αν αξίζει έστω και λίγο, θα βρει τον δρόμο προς τις καρδιές των άλλων, έστω κι αν αυτοί είναι πέντε ή δέκα. Πλούσια δε θα γίνω από τη συγγραφή, αλλά έχω γίνει ήδη τόσο πλούσια σε αγάπη, που μου φτάνει να ζήσω δέκα ζωές, όχι μία.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Ο κόσμος της κάποτε έχασε την ισορροπία του, έγειρε χωρίς επιστροφή προς την αδικία και το χάος και μέσα σ’ αυτό το χάος, εκείνη έγινε μια άλλη. Κι αυτή η άλλη, δεκατρία χρόνια αργότερα, επιστρέφει για να σπείρει το ίδιο χάος στις ζωές εκείνων που το γέννησαν‧ ενόχων και μη.
Η Φιλιώ Βλαβιανού επιστρέφει από την Κύπρο στην Αθήνα μετά από δεκατρία ολόκληρα χρόνια, με σκοπό να εισχωρήσει στη ζωή και την οικογένεια του κραταιού επιχειρηματία Τζώρτζη Αμουργιανού και να βγάλει στο φως τα στοιχεία που οδήγησαν τον πατέρα της στο τραγικό του τέλος, αποκαθιστώντας το όνομά του και την αλήθεια.
Μόνο που αυτή η αλήθεια έχει και άλλες πλευρές, τις οποίες η Φιλιώ αγνοεί. Όσα γνώριζε, στην πορεία ανατρέπονται, σύμμαχοι και εχθροί αλλάζουν θέσεις πάνω στο σπασμένο καράβι που την ταξιδεύει στο παρελθόν και το σκαρί της ζωής της αρχίζει να γέρνει επικίνδυνα. Η σχέση της με τους δύο γιους του Αμουργιανού, τον Παύλο και τον Ιωσήφ, θα πλέει διαρκώς σε επικίνδυνα νερά. Παρελθόν, παρόν και μέλλον, προδοσία και έρωτας θα γίνουν ένα κουβάρι και η Φιλιώ θ’ ανακαλύψει ότι η εκδίκηση είναι μεν ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, μόνο που αυτό που δε μας είπε ποτέ κανείς είναι ότι, περιμένοντας αυτό το πιάτο να κρυώσει, τελικά καταλήγει να παγώσει πρώτα η καρδιά.

Κι ο πάγος, όσο σκληρός κι αν είναι, μ’ ένα δυνατό χτύπημα μπορεί να γίνει χίλια κομμάτια και τελικά… να σκορπιστεί παντού.

Σαν τα σπασμένα κρύσταλλα στα οποία μετατράπηκε μια νύχτα η ζωή της.

Βιογραφικό
Η Ελευθερία Καλογνωμά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Έχει σπουδάσει Γαλλική φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολείται με τη διδασκαλία της Γαλλικής γλώσσας. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα: «Ίχνη στην Έρημο- Αμμοθύελλα» (πρώτο μέρος–2021) – «Ίχνη στην Έρημο-Όαση» (δεύτερο μέρος–2023), Εκδόσεις Υδροπλάνο, «Μία Λέξη» (e-book), Ηλεκτρονικές εκδόσεις: “Carmela’s Books” (2022), «6» (σειρά e-book σε έξι μέρη), Ηλεκτρονικές εκδόσεις: “Carmela’s Books” (2023) και το διήγημά: «Ένα Ταγκό στο Μπαλκόνι» ως μέρος της συλλογής διηγημάτων με τίτλο: «Μείνε κοντά μου από μακριά», που εκδόθηκε από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή (2020). Συμμετέχει στο blog «Ονείρων Πένες» και ξεκίνησε τη συγγραφική της πορεία γράφοντας μυθιστορήματα στη μεγάλη διεθνή πλατφόρμα Wattpad, όπου και την ακολουθεί ένα κοινό άνω των χιλίων αναγνωστών/στριών. Γράφει στίχους και τραγούδια της για τα βιβλία της («Ίχνη στην Έρημο», «6», «Μία Λέξη», «Άγρια Θάλασσα»), τα οποία είναι διαθέσιμα στο κανάλι της στο YouTube (@EleftheriaKalognoma). Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη μετάφραση και στο παρελθόν ασχολήθηκε επίσης με τον υποτιτλισμό για την ιδιωτική τηλεόραση. (Πηγή: “Τσαχουρίδης Ιωάννης – Εκδόσεις Γράφημα”, 2025)