ΡΕΝΑ ΜΑΥΡΙΔΟΥ- ΤΟ ΠΕΤΡΑΔΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΕΡΑ ΟΧΘΗΣ –ΠΗΓΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ

Η Ρένα Μαυρίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1984. Σπούδασε Marketing στο ICBS Thessaloniki Business College και εργάστηκε για αρκετά χρόνια στον χώρο των τραπεζικών προϊόντων. Το πρώτο της μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε σε ηλεκτρονική μορφή το 2014 και η έβδομη θέση που κατέκτησε στη λίστα των εκατό ελληνικών βιβλίων που προτίμησαν οι χρήστες των i-tunes για το 2016 την οδήγησε στον χώρο της αρθρογραφίας και των ελληνικών ηλεκτρονικών περιοδικών. Το 2021 ολοκλήρωσε την παρακολούθηση του τμήματος Συγγραφής και Επιμέλειας του Wesleyan University και, την ίδια χρονιά, εκδόθηκε το πρώτο της παιδικό παραμύθι με τίτλο «Το μυστήριο της κάλτσας που χάθηκε στο πλυντήριο» (εκδ. iWrite). Το 2023 έκανε το πρώτο της βήμα στον χώρο της εσωτερικής λογοτεχνίας με το μυθιστόρημα «Η Έβδομη Διδασκαλία- Ο εαυτός, το σύμπαν και η αρμονία ανάμεσα» (εκδ. Δαιδάλεος), ενώ έναν μόλις χρόνο αργότερα επιστρέφει με «Το Πετράδι της Αντίπερα Όχθης»

1 Πώς ξεκίνησε να σχηματίζεται στο μυαλό σας η ιδέα του νέου σας έργου; Πώς έγινε η επιλογή αυτής της θεματογραφίας;
Δεν είμαι σίγουρη ότι υπάρχει πραγματικά επιλογή στην ιστορία ή στη θεματογραφία μέσα στην οποία θα κινηθεί. Νομίζω ότι μια ιστορία είναι κάτι που θέλει να ειπωθεί, κάτι που υπάρχει κάπου, και περιμένει εκείνον μέσα από τον οποίο θα αρχίσει να ρέει και να παίρνει μορφή. Όταν ξεκίνησα να γράφω το Πετράδι της Αντίπερα Όχθης, είχαν κολλήσει στο μυαλό μου δύο μουσικά θέματα από το Φάντασμα της Όπερας. Κάθε πρωί ήμουν από τις επτά στον υπολογιστή μου ακούγοντάς τα και νιώθοντας μια μεγάλη επιθυμία, μια ανάγκη να αρχίσω να γράφω κάτι που δεν γνώριζα, που δεν είχε θέμα, σκελετό, ή περιεχόμενο. Κάποια στιγμή ξεκίνησα να γράφω, λίγες εβδομάδες αργότερα ολοκλήρωσα τα πρώτα κεφάλαια, αλλά η δομή που είχα δημιουργήσει για τη μετέπειτα πορεία δεν αισθανόμουν ότι ήταν αυτή που έπρεπε. Ο διευθυντής των εκδόσεων Πηγή και πολύτιμος συνεργάτης, ο Γιώργος Ιωαννίδης, ήταν εκείνος που κάποια στιγμή με ρώτησε «Τι γράφεις;» και τότε όλοι οι δρόμοι έγιναν ξεκάθαροι και το ταξίδι της ηρωίδας μας ξεκίνησε.
2 Στο τέλος του βιβλίου, υπάρχει η βιβλιογραφία πάνω στην οποία στηριχτήκατε για τη δημιουργία του έργου σας. Πόσο χρόνο χρειαστήκατε για την ολοκλήρωση του;
Χρειάστηκαν περίπου εννέα μήνες συστηματικής καθημερινής δουλειάς με αυστηρό πρόγραμμα και αρκετή έρευνα για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου.
3 Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, η Ανδρονίκη μοιάζει με μια απλή καθημερινή γυναίκα. Πίσω από το προσωπείο της καθημερινότητας πώς είναι, τελικά, οι άνθρωποι; Κρύβουν την αληθινή προσωπικότητα και τα συναισθήματά τους και πόσο μπορούμε να τους εμπιστευτούμε;
Ίσως η πραγματική ερώτηση να είναι αν μπορούμε να εμπιστευτούμε εμείς οι ίδιοι την προσωπικότητα που πιστεύουμε ότι φέρουμε. Φυσικά και κρατάμε προσωπεία, πολλά μάλιστα. Όλα αυτά τα προσωπεία θεωρούμε ότι είναι εκδοχές μας, ρόλοι που μας ταιριάζουν και που αντικατοπτρίζουν την αλήθεια μας. Είναι, όμως; Αν δεν αναγνωρίσουμε πρώτα οι ίδιοι την πιθανότητα να μην έχουμε ιδέα για το ποιοι πραγματικά είμαστε, τότε προφανώς δεν υπάρχει η πρόθεση να παραπλανήσουμε κάποιον άλλον. Απλώς το περιβάλλον μας αντλεί για εμάς την όποια ψευδή ή αληθινή εικόνα έχουμε για τον εαυτό μας. Για την Ανδρονίκη, αυτό ήταν όλο το ταξίδι. Είδε τον εαυτό της να καίγεται περισσότερες από μία φορές. Γιατί δεν αφανίστηκε ποτέ; Επειδή τα περιβλήματα, ή αλλιώς τα προσωπεία της, ήταν πολλά. Με κάθε ένα που έπεφτε, μιαν άλλη Ανδρονίκη αναδυόταν και συνέχιζε τον δρόμο της. Νομίζω ότι μέσα στον καθένα υπάρχει η ανάγκη να αναγνωριστεί στην ουσία του, να αγαπηθεί ή ακόμα και να απορριφθεί για αυτήν, να καταδικαστεί ή να δικαιωθεί, αλλά πώς να μας αναγνωρίσουν οι άλλοι όταν εμείς πρώτα δεν μπορούμε να (ανα)γνωρίσουμε τον εαυτό μας;

4 Πώς ξεδιπλώνεται αφηγηματικά αυτή η μεγάλη περιπέτεια της ζωής που προτείνεται μέσα από το βιβλίο σας και τι ακριβώς συμβολίζει;
Όταν ξεκινάει το Πετράδι της Αντίπερα Όχθης βλέπουμε μια Ανδρονίκη που είναι πολύ καλά στη ζωή της. Και μετά βλέπουμε τον ίδιο αυτόν άνθρωπο να αφήνει τα πάντα και να φεύγει, σχεδόν σαν κυνηγημένος. Χωρίς πλάνο, χωρίς χρήματα, χωρίς κλεισμένα εισιτήρια, ξενοδοχεία, λίστες, ξεναγούς. Μέσα σε μια νύχτα. Από μια παρόρμηση. Επειδή αυτό αισθάνθηκε ότι έπρεπε να κάνει. Και σιγά σιγά βλέπουμε ότι αυτός ο δίχως προορισμό δρόμος είναι γεμάτος με αμέτρητους μικρούς προορισμούς, και ότι αυτή η μοναχική πορεία είναι γεμάτη με πρόσωπα που έρχονται κοντά με απίθανους, απροσδόκητους τρόπους. Τι συμβολίζει; Το πνευματικό ταξίδι, το τόσο προσωπικό για τον καθένα μας. Αυτό το ταξίδι που ίσως έχει σημάδια αλλά όχι χάρτες, που ίσως έχει οδηγούς αλλά που στην πραγματικότητα πρέπει μόνοι να ανακαλύψουμε τον κάθε επόμενο σταθμό μας.
5 Ποια ήταν η πιο δύσκολη συγγραφικά σκηνή του μυθιστορήματος σας και ποια συναισθήματα σας δημιούργησε κατά τη διάρκεια της συγγραφής της;
Γράφω κάτι, περνάει από μέσα μου. Έχω νιώσει κάθε συναίσθημα των ηρώων των ιστοριών μου. Κάποια από αυτά ήταν μεγαλειώδη. Κάποια από αυτά ήταν τρομερά επίπονα. Με κάποια δεν είχα έλθει σε επαφή ποτέ στο παρελθόν, ποτέ δεν κινδύνευσε η σωματική μου ακεραιότητα από έναν άγνωστο, ποτέ δεν φυλακίστηκα. Όμως από κάθε φυλακή της Ανδρονίκης, πάλεψα σκληρά για να βγω. Κάτι άφησα εκεί μέσα, ενώ κάτι άλλο πήρα φεύγοντας. Όμως, καμία σκηνή δε με φόρτισε συναισθηματικά τόσο, όσο εκείνες οι μικρές αχτίδες προσωπικών αναμνήσεων που άφησα να πέσουν μέσα στην ιστορία και που το πιο πιθανό είναι ότι από τον αναγνώστη θα περάσουν απαρατήρητες.

6 Πώς θα παρουσιάζατε εσείς το βιβλίο σας στο αναγνωστικό κοινό; Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης από αυτό, κλείνοντας την τελευταία σελίδα του;
Θα έλεγα ότι το Πετράδι της Αντίπερα Όχθης είναι ένα ταξίδι εξωτερικό που στήθηκε για να δώσει μορφή σε ένα ταξίδι εσωτερικό. Είναι μια ιστορία για όσα δεν φαίνονται, για όσα δεν λέγονται, για όσα δεν εξηγούνται. Μια προσωποποίηση των ταυτοτήτων που κουβαλάμε και των ταυτοτήτων που ανακαλύπτουμε όταν θρυμματίζονται οι πρώτες. Μέσα από τον έρωτα, τις απογοητεύσεις, τον θυμό, τον φόβο, τη φιλία, τους απίστευτους τρόπους που μπορεί να σκαρφιστεί ο άνθρωπος για να γεφυρώσει το χάσμα της γλώσσας και της πολιτισμικής ταυτότητας, μέσα από την ανθρώπινη συμπαράσταση, την αδικία και τον θάνατο, μέσα από όλα τα σπουδαία που μπορούν να γεννηθούν από αυτόν, αλλά και μέσα από κάθε σκοτεινή παρόρμησή του, και όταν τελικά όλα τα παραπάνω αναγνωριστούν, ισορροπήσουν και σιωπήσουν, τότε ένας άλλος, πιο αληθινός εαυτός βρίσκει τον χώρο να φανερωθεί. Εκείνος είναι το πετράδι που λάμπει και φωτίζει την αντίπερα όχθη, σαν ήλιος, σαν καθρέφτης και σαν ναός.
7 Το 2021 κυκλοφόρησε το βιβλίο σας με τίτλο Το μυστήριο της κάλτσας που χάθηκε στο πλυντήριο. Παιδική λογοτεχνία, και 3 χρόνια μετά το Πετράδι της αντιπέρα Όχθης, έργο για ενήλικες. Είναι μεγάλο το άλμα από την παιδική λογοτεχνία στη λογοτεχνία ενηλίκων;
Ναι, θα έλεγα πως είναι. Μεσολάβησε, βέβαια, και η Έβδομη Διδασκαλία που ήταν η αρχή για αυτή την αλλαγή. Οι διαφορές είναι διακριτές, κάθε είδος έχει τις δικές του δυσκολίες, αλλά προσφέρει και διαφορετικού είδους ελευθερία. Στην παιδική λογοτεχνία η ευθύνη των πραγμάτων που επικοινωνούμε, των εργαλείων που χρησιμοποιούμε, της φρασεολογίας, των ιδεών, της πορείας από ένα ερέθισμα στο αποτέλεσμά του, είναι μεγάλη. Από την άλλη μεριά, όταν τότε που εκδόθηκε «Το μυστήριο της κάλτσας που χάθηκε στο πλυντήριο» με ρώτησαν γιατί γράφω παραμύθια, αυθόρμητα έθεσα με τη σειρά μου ένα ερώτημα που με ακολουθούσε για καιρό: «Μα πώς αλλιώς να πει κανείς την αλήθεια;». Θέλω να πω ότι το πλαίσιο του μύθου φέρει μια μεγάλη ευθύνη αλλά ταυτόχρονα προσφέρει και μια ελευθερία αρκετά χρήσιμη πολλές φορές.
8 Κλείνοντας και αφού σας ευχαριστήσουμε, θα θέλατε να μας πείτε, αν έχετε σκεφθεί το επόμενο έργο σας;
Υπάρχουν κάποιες ηρωίδες που περιμένουν η ιστορία τους να γραφτεί. Η μία από αυτές ήταν υπαρκτό πρόσωπο που έζησε πριν από πολλά χρόνια. Δεν είμαι σίγουρη για την κατεύθυνση προς την οποία θα κινηθώ, θα εξαρτηθεί κυρίως από το αντικείμενο της έρευνας προς το οποίο θα αποφασίσω να στραφώ προσωπικά, και μοιραία γύρω από αυτό θα ξετυλιχθεί ο κάθε αντίστοιχος μύθος. Ελπίζω, όπως και να έχει, ο κάθε προηγούμενος και κάθε επόμενος ήρωας που θα συναντήσουμε να σταθεί χρήσιμος οδηγός για όλους μας.