Μιχαήλ Άγγελος Αυγερινός: συνέντευξη στη Μαρία Τσακίρη

Συγγραφέας του βιβλίου Στιγμιότυπο θανάτου – Εκδόσεις Κάκτος

Ένας σίριαλ κίλερ, τρία πρόσωπα που μοιράζονται ένα κοινό και αμαρτωλό παρελθόν και βρίσκονται δολοφονημένοι στην Αθήνα του 2019 και ένας ικανός ερευνητής πρωταγωνιστούν στο πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα του Μιχαήλ Άγγελου Αυγερινού. Μαζί τους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους μια γυναίκα, που ο συγγραφέας θεωρεί πραγματική πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος. Η Αναστασία που «λειτουργεί αυτόνομα και μας διηγείται την ιστορία της από την αρχή μέχρι το τέλος». Όπως λέει στο Vivlio-life ο συγγραφέας που αγαπούσε ως αναγνώστης την αστυνομική λογοτεχνία, πριν αποφασίσει να γίνει μέρος της, το crime έχει μέλλον στην εκδοτική αγορά. «Πλέον οι συγγραφείς έχουν σαν όπλο τα διαχρονικά καλά στοιχεία του αστυνομικού και τα χρησιμοποιούν για να στήσουν ιστορίες μέσα από τις οποίες μιλούν, θέτοντας τους προβληματισμούς τους σε πολλά ζητήματα. Κοινωνικά προβλήματα μέχρι και φιλοσοφικές αναζητήσεις. Έτσι, λοιπόν, το είδος ανανεώνεται και οι αναγνώστες έχουν κάθε λόγο να επιστρέφουν σε αυτό».

Τρεις φόνοι στη σειρά, πράγματι δεν είναι κάτι συνηθισμένο αλλά, να, που κυριαρχεί στο βιβλίο σας. Να αρχίσουμε με τον τόπο και το χρόνο που το εγκληματολογικό καταλαβαίνει πως έχει να κάνει με ένα κατά συρροή δολοφόνο;
Tο βιβλίο εκτυλίσσεται στην Αθήνα του 2019. Ο πρώτος φόνος καθιστά σαφές από την αρχή πως το κίνητρο ήταν προσωπικό. Ξεκαθάρισμα, εκδίκηση ή κάτι παρόμοιο. Η δεύτερη δολοφονία κινείται σε ίδιο μήκος κύματος και από την έρευνα προκύπτει πως τα δύο θύματα γνωρίζονταν κατά το παρελθόν. Κάπως έτσι οι δυο υποθέσεις γίνονται μια και οι πρωταγωνιστές γνωρίζουν ότι ο χρόνος δεν είναι με το μέρος τους, αφού ο δράστης μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να χτυπήσει ξανά.
Αστυνόμος Νίκος Αξιώτης. Συνήθως οι πρωταγωνιστές τέτοιων μυθιστορημάτων ή ταινιών, διαθέτουν κάποια χαρακτηριστικά που τους κάνουν συμπαθείς στο κοινό. Δώστε μας ένα χαρακτηριστικό του δικού σας.
Ο Νίκος είναι ένας ικανός ερευνητής που του αρέσει η δουλειά του. Δεν ορίζεται όμως εξ’ ολοκλήρου από αυτό. Είναι κλειστός άνθρωπος όμως μέχρι την τρίτη πράξη του βιβλίου θεωρώ πως έχουν γίνει σαφείς οι λόγοι γι’ αυτό. Έχει εμπειρίες και συναισθήματα με τα οποία μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας και κάπως έτσι θεωρώ ότι τείνει το χέρι στον αναγνώστη να τον ακολουθήσει στην περιπέτειά του.
Πολλές φορές τα θύματα ενός σίριαλ κίλερ έχουν ένα αόρατο νήμα που ενώνει τις ιστορίες τους και τις τύχες τους. Συμβαίνει και στο Στιγμιότυπο θανάτου;
Σίγουρα. Στο «Στιγμιότυπο Θανάτου» τα θύματα μοιράζονται ένα κοινό και αμαρτωλό παρελθόν και τα γεγονότα του βιβλίου έρχονται για να τους φέρουν αντιμέτωπους με τη Νέμεση, ώστε να έρθει η Κάθαρση.
“Η πάλη του πληγωμένου Νίκου με τον ακέραιο Αξιώτη” διαβάζω κι εδώ καταλαβαίνουμε πως ο άνθρωπος που καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν. Χωρίς, φυσικά, να αποκαλύψουμε τι ακριβώς είναι, ίσως θα βοηθούσε τη σκέψη μας να μας δώσετε ένα στοιχείο.
Πράγματι, ο Αξιώτης έχει ανοικτούς λογαριασμούς με το παρελθόν. Υπήρξαν εμπειρίες από τις οποίες προχώρησε, αλλά του άφησαν, ανοιχτές, συναισθηματικές πληγές και αναπάντητα ερωτήματα. Καθώς λοιπόν ο «ακέραιος Αξιώτης» με την ιδιότητα του Αστυνόμου προσπαθεί να εξιχνιάσει μια σειρά από εγκλήματα, ο «πληγωμένος Νίκος» δίνει τη δική του μάχη, για να λάβει απαντήσεις.
Ποια είναι η στιγμή που ο ήρωάς σας αντιλαμβάνεται πως “δεν είναι απλώς μία ακόμη υπόθεση”;
Όταν συνειδητοποιεί πως υπήρξε στο παρελθόν σύνδεση ανάμεσα στα θύματα και στην οικογένεια της γυναίκας που τον σημάδεψε. Αυτό, σε επαγγελματικό επίπεδο σήμαινε πως κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο μπορεί να βρίσκεται σε κίνδυνο και σε προσωπικό, πως το παρελθόν του επιστρέφει με έναν τρόπο που είναι αδύνατον να αγνοήσει.
“Ένας πόλεμος ηθικής και καθήκοντος έχει ξεκινήσει…” Ξέρετε, μετά απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τελευταία, που τα περί ηθικής των αστυνομικών απασχολούν την κοινή γνώμη, θα θέλαμε ο δικός σας αστυνομικός να μη μας απογοητεύσει στον επίλογο…
Μα η πάλη του πληγωμένου Νίκου με τον ακέραιο Αξιώτη για την οποία μιλήσαμε πριν, εκεί ακριβώς αποσκοπεί. Μπορεί σε προσωπικό επίπεδο να καταλαβαίνει πως έχει μια μοναδική ευκαιρία να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του, όμως, είναι αποφασισμένος να φτάσει μέχρι τέλους την υπόθεση που έχει αναλάβει, χωρίς να είναι διατεθειμένος να κάνει οποιουδήποτε είδους εκπτώσεις.
Παρατηρούμε στην ανάγνωση πως αναγκαστήκατε να μπείτε βαθιά στον ψυχισμό του ήρωά σας, προκειμένου να μας δώσετε τον ολοκληρωμένο χαρακτήρα του. Ποιο στοιχείο αυτού του χαρακτήρα χρειάστηκε περισσότερη δουλειά;
Μιας και αυτή ήταν η πρώτη μου συγγραφική προσπάθεια, μπορώ να πω ότι τα πιο απλά ήταν και τα πιο δύσκολα. Για όλους τους χαρακτήρες, όχι μόνο του Νίκου. Ο ρεαλισμός, η απεικόνιση των διαφορετικών προσωπικοτήτων και σε κάποιες περιπτώσεις η σύγκρουση ανάμεσα στον αληθινό τους εαυτό και στον ρόλο που τους έχει ανατεθεί από τη ζωή, ήταν πράγματα που απαίτησαν χρόνο και δουλειά.
Αναστασία. Μια γυναίκα από το παρελθόν παίζει καθοριστικό ρόλο στην έντονη πλοκή σας. Τι μπορείτε να μας αποκαλύψετε γι αυτό το πρόσωπο;
Η Αναστασία είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε δυο ιστορίες. Χάρη σε εκείνη η ιστορία ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια του «crime» και αποκτά παραπάνω βάθος φτάνοντας μέχρι τα όρια του κοινωνικού, ίσως και του αισθηματικού σε κάποια σημεία.
Έχετε πει, πως η Αναστασία είναι για σας η πραγματική πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματός σας. Θέλετε να μας εξηγήσετε γιατί;
Όπως ανέφερα, η ιστορία της Αναστασίας ξεκλείδωσε για μένα δυνατότητες οι οποίες έκαναν σίγουρα τη συγγραφή πιο ενδιαφέρουσα και εύχομαι αυτό να οδήγησε σε ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα. Πέραν αυτού, είναι ο χαρακτήρας για τον οποίον στο τέλος έχουμε μάθει τις περισσότερες πληροφορίες. Ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες ετεροκαθορίζονται από την αστυνομική έρευνα, η Αναστασία λειτουργεί αυτόνομα και μας διηγείται την ιστορία της από την αρχή μέχρι το τέλος.
Καθοριστικό ρόλο στην υπόθεση θα παίξει και μια φωτογραφία. Ένα συγγραφικό τέχνασμα άραγε; Και πόσο σας βοήθησε στην εξέλιξη της πλοκής;
Ήταν πράγματι ένα συγγραφικό τέχνασμα, ένα μέσο, για να ενώσω πρόσωπα, εποχές και καταστάσεις. Σίγουρα βοήθησε όχι μόνο στο να προχωρήσει η πλοκή, αλλά και στο να έχει μια συμπαγή δομή και μια κατανοητή ροή.
Αστυνομική έρευνα. Εμπιστευτήκατε την έμπνευση ή χρειάστηκε να ζητήσετε τα φώτα εξειδικευμένων σε τέτοια θέματα;
Δυστυχώς δεν είχα πρόσβαση, ή κάποια άκρη, στο Σώμα της Αστυνομίας. Έχοντας διαβάσει αρκετή αστυνομική λογοτεχνία, είχα μια γενική ιδέα για το πώς παρουσιάζεται μια ερευνητική διαδικασία σε επίπεδο πλοκής. Επομένως, η όποια έρευνα εκ μέρους μου αποσκοπούσε στην αποφυγή «πολυφορεμένων» κλισέ και μεθόδων οι οποίες απεικονίζονται στα βιβλία ή στις ταινίες αλλά έχει αποδειχθεί πως είναι είτε λάθος είτε μη ρεαλιστικές.
Υποθέσεις με κατά συρροή δολοφόνους έχουν απασχολήσει πολλές φορές τη διεθνή ειδησεογραφία, αλλά πλέον γίνονται και αγαπημένα θέματα συγγραφέων αστυνομικής λογοτεχνίας. Ποιο στοιχείο αυτών των ιστοριών πιστεύετε πως “τραβά” τον αναγνώστη; Ο ίδιος ο δράστης; Ο τρόπος που δολοφονεί; Ή η σχέση μεταξύ των θυμάτων αλλά και του ίδιου του σίριαλ κίλερ;
Όλα όσα αναφέρατε νομίζω ότι δημιουργούν έναν συνδυασμό που κεντρίζει το ενδιαφέρον με μεγάλη ευκολία. Νομίζω πως τα στοιχεία με τη μεγαλύτερη βαρύτητα είναι το «γιατί» και το «πώς». Τα γεγονότα δηλαδή που οδηγούν έναν άνθρωπο στο να κάνει τέτοιες πράξεις αλλά και το πώς καταφέρνει να έχει διάρκεια ξεγελώντας ένα κομμάτι της κοινωνίας.
Οι Έλληνες φίλοι της αστυνομικής λογοτεχνίας έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, όπως και οι συγγραφείς της, βέβαια. Πιστεύετε πως έχει μέλλον στην εκδοτική αγορά αυτό το είδος λογοτεχνίας;
Ναι, για μένα υπάρχει μέλλον για το συγκεκριμένο είδος. Το «crime» έχει ξεφύγει από τα στεγανά του προηγούμενου αιώνα, όπου ο αναγνώστης μαζί με τον πρωταγωνιστή καλούνταν να βρουν τον ένοχο μέσα από μια δεξαμενή χαρακτήρων. Πλέον οι συγγραφείς έχουν σαν όπλο τα διαχρονικά καλά στοιχεία του αστυνομικού και τα χρησιμοποιούν για να στήσουν ιστορίες μέσα από τις οποίες μιλούν, θέτοντας τους προβληματισμούς τους σε πολλά ζητήματα. Κοινωνικά προβλήματα μέχρι και φιλοσοφικές αναζητήσεις. Έτσι, λοιπόν, το είδος ανανεώνεται και οι αναγνώστες έχουν κάθε λόγο να επιστρέφουν σε αυτό.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Τρεις φόνοι στη σειρά δεν είναι κάτι συνηθισμένο για τον αστυνόμο Νίκο Αξιώτη. Πολύ περισσότερο το γεγονός πως τα στοιχεία οδηγούν σε έναν αυτουργό. Ένας κατά συρροή δολοφόνος; Εγκλήματα εκδίκησης; Ξέπλυμα λογαριασμών; Σκοτεινά μυστικά που ενώνουν το παρελθόν του εκτελεστή με τα θύματά του; Μία ακόμη υπόθεση;
Ώσπου ένα νέο στοιχείο ανατρέπει τα πάντα.
Μια φωτογραφία. Τα τρία θύματα δίπλα στον πατέρα αυτής που κάποτε υπήρξε ο μεγάλος του έρωτας. Και μετά η απόρριψη. Η φυγή της. Το τότε και το σήμερα. Ένα τεντωμένο σκοινί. Στη μία άκρη η Αναστασία και στην άλλη ο δολοφόνος έτοιμος για την επόμενη κίνηση.
Ο Αξιώτης θα καταλάβει ότι δεν είναι απλώς μία ακόμη υπόθεση. Δεν είναι μόνο η άγνωστη ταυτότητα του θύτη. Είναι τα προσωπικά του ερωτήματα αναπόσπαστα πλέον στοιχεία της έρευνας. Η δική του ανάγκη για κάθαρση. Η πάλη του πληγωμένου Νίκου με τον ακέραιο Αξιώτη.
Ένας πόλεμος ηθικής και καθήκοντος έχει ξεκινήσει.

Βιογραφικό
Ο Μιχαήλ Άγγελος Αυγερινός γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1993. Σπούδασε Μηχανικός Πληροφορικής, έχει δίπλωμα στις τουριστικές επιχειρήσεις και γνωρίζει Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά και Ισπανικά. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται στον τομέα του τουρισμού.
Εκτός από το διάβασμα και το γράψιμο, ασχολείται με την μουσική γράφοντας στίχους, και αρθρογραφεί σε επιλεγμένες σελίδες λογοτεχνίας με κριτικές και παρουσιάσεις βιβλίων..
Το «Στιγμιότυπο θανάτου» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.