ΣΚΕΨΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ
Γράφει: Ο Κώστας Α. Τραχανάς Ίβιζα. Η Αμάντα Γουόρντλοου έχει φύγει από τη Βραζιλία και τώρα μένει στο ολόλευκο νησί της Ίμπιζα με τα ασβεστωμένα σπίτια μαζί με τη φίλη της Κάθριν Σούγκερ, γλύπτρια, για την οποία έχει βγει ιατρική γνωμάτευση ότι είναι τρελή και τον σύζυγό της Έρνεστ, έναν συγγραφέα επιστημονικών άρθρων ευρείας κατανάλωσης που δουλεύει ως ελεύθερος επαγγελματίας. Είναι όλοι εκπατρισμένοι Αμερικανοί: αυτοεξόριστοι.Αν στεκόταν κανείς στη βεράντα μες
Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη Σε ένα ορεινό και καταπράσινο χωριό στην κοιλάδα του Αχελώου ποταμού, στη Μεγαλόχαρη μικροί μου φίλοι, ζει ένας βασιλιάς με την κόρη του. Όλοι οι κάτοικοι είναι αγαπημένοι και ζουν φιλήσυχα και αρμονικά.Το χωριό τους διαθέτει πλούσια βλάστηση και πολλά δέντρα, όλα χάρη στις πηγές του τόπου που καθεμιά τους έχει το δικό της όνομα. Όμως μια από όλες τις πηγές τους ξεχωρίζει γιατί όπως λεγόταν,
Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη Οι προσωπικότητες που θα μας απασχολήσουν στο σημερινό βιβλίο, είναι τρεις. Η Αθηνά, η Άρτεμη και ο Πέτρος.Η Αθηνά, είναι μια εσωστρεφής και συνάμα ευγενική παρουσία, φίλη του Πέτρου και της Άρτεμης αν και δυο γυναίκες είχαν το τελευταίο διάστημα ψυχρανθεί και πάψει να μιλούν μεταξύ τους. Ο Πέτρος, καθηγητής σε ιδιωτικό γυμνάσιο, θα ενημερώσει την Άρτεμη για τον θάνατο της Αθηνάς και παρά τις σθεναρές
Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη Μικροί μου φίλοι με το σημερινό βιβλίο θα ταξιδέψουμε στις Κυκλάδες, στο νησί της Σαντορίνης και θα γνωρίσουμε τον Νικόλα, ένα παιδί που πίστευε στα θαύματα…Χμ… Κάτι μου λέει ότι αυτό το παιδί θα το λατρέψω!Στο νησί λοιπόν, στα μέσα του χειμώνα άρχισε να χιονίζει, πράγμα σπάνιο και όλα ξαφνικά ντύθηκαν στα λευκά. Παιδιά γεμάτα χαρά, άρχισαν να παίζουν ξέγνοιαστα με το χιόνι. Έτσι και ο
Γράφει: Ο Κώστας Α. Τραχανάς Μια συναρπαστική, σπονδυλωτή νουβέλα που έχει σαν σημείο αναφοράς σαράντα ρόδινες και λευκές ορτανσίες, σε μια βεράντα ενός σπιτιού. σε ένα ορεινό χωριό της Κερύνειας της Κύπρου.Η όψη των ορτανσιών ξυπνά μνήμες μακρινές -όχι πάντα ευχάριστες, ούτε και δυσάρεστες βέβαια-από εποχές που οι ανάγκες ήταν λιγότερο επιτακτικές. Tα συναισθήματα λιγότερο ακραία και ο χρόνος φαινόταν να δουλεύει για τους ήρωες του βιβλίου.Την αποκλειστική φροντίδα των
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Κατερίνα Λιβιτσάνου Ντάνου Στις 6 Σεπτέμβρη του 2024 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις bookstagram store το 6ο βιβλίο της Αγρινιώτισσας Ιουλίας Ιωάννου, με τον εντυπωσιακό τίτλο “Να ταΐζεις τη φωτιά”. Πρόκειται για ένα ακόμη μυθιστόρημα, που εκτός από τις κοινωνικές του προεκτάσεις κινείται στα όρια μυστηρίου και φαντασίας, πέρα από την πραγματικότητα, με χαρακτήρα μεταφυσικό, ο οποίος το διαφοροποιεί από τα προηγούμενα βιβλία της. Έκδοση επιμελημένη, με εντυπωσιακό εμπροσθόφυλλο, με
Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη Θεματικός κύκλος: ΖΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ – ΕΥ ΖΗΝ Τα σημερινά βιβλία – φύλλα εργασιών, είναι κομμάτια του θεματικού κύκλου με τίτλο ‘Ζω καλύτερα – Ευ ζην’. Έχουν δημιουργηθεί για τα παιδιά του Νηπιαγωγείου αλλά και εκείνα των πρώτων τάξεων του Δημοτικού και πραγματικά είναι αξιέπαινα.Με γνώμονα το βιβλίο, οι μικροί μας φίλοι θα γνωρίσουν και θα οικειοποιηθούν την έννοια της υγιεινής διατροφής και επιπλέον: θα μάθουν τις
Στέλιος Δ. Στυλιανού Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη Η Σιμόνη, ηρωίδα του σημερινού μας βιβλίου είναι Εβραία και ζει με την οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη. Όλη η οικογένεια αγαπά τη μουσική και η Σιμόνη λατρεύει το βιολί. Πηγαίνει στο ωδείο, έχει τέσσερα αδέρφια, τον Κάρολο, τον Δανιήλ, τον Ιάκωβο και τον Αλμπέρτο και οι γονείς τους Ελβίρα και Σολομών είναι καλλιεργημένοι και φιλήσυχοι άνθρωποι με μεγάλη οικονομική επιφάνεια.Σε μια εποχή που
Σύνταξη Βιργινία Αυγερινού […Ένοχος! Στα μάτια της αστυνομίας, στα μάτια της κοινωνίας, μα πρώτα απ’ όλα ένοχος στα μάτια τα δικά μου. Αν πονάω; Δεν ξέρω ακόμη. Ένα μούδιασμα νιώθω, που ξεκινάει από το κεφάλι μου και μου παραλύει τα άκρα. Φαντάζομαι, όσο περνάει ο καιρός και κρυώνει το τραύμα… ναι. Ίσως τότε να αισθανθώ τον πόνο.Είσαι εκείνος που μπόλιαζε τη νύχτα μου με αστέρια, που μπόλιαζε τον ύπνο μου
Σύνταξη Βιργινία Αυγερινού για το vivlio-life. Tabula Rasa σημαίνει «Άγραφη Πλάκα» «…Χαλάρωσα και κοίταξα το λευκό ταβάνι που, ακίνητο, προσφερόταν για να χαθώ μέσα του και να αφήσω τον νου μου να αδειάσει λυτρωτικά. Έκλεισα τα μάτια, αφήνοντας τα μηχανήματα της εντατικής να εργάζονται αθόρυβα για τη διατήρηση της ζωής μου, νιώθοντας στο σώμα μου μια ευχάριστη αύρα, που έφερνε κοντά μου το άρωμα του αγριοκυπαρισσιού. Από πού να ερχόταν
