«Τα όνειρα είναι η πίσω πλευρά της αλήθειας» «Οι αλήθειες έχουν μόνιμο τόπο κατοικίας. Αν μεταναστεύσουν σ’ άλλα μέρη, παύουν πια να είναι αλήθειες» «Γιατί, όταν λαχταρά κανείς κάτι με όλη την ψυχή του, βγάζει από μέσα του τις δυνάμεις που ως τότε δεν ήξερε πως κρύβει και τσακίζει τους εχθρούς του. Ένας μικρός θεός είναι ο άνθρωπος» «Τι ’ναι η ζωή; Ένα χέρι είναι που καρτερεί να τ’ αγγίξεις.
Από νωρίς, όπως έχω συνηθίσει άλλωστε εδώ και πολύ καιρό, βγαίνω στο μοναδικό υπερυψωμένο μπαλκόνι για να απολαύσω την πρωινή ανατολή. Να αντικρίσω τις βουνοκορφές και τη λίμνη που διακρίνεται ανάμεσα στα δέντρα. Έχουν μεγαλώσει τόσο πολύ όλα τους. Εννέα χρόνια στέκουν καμαρωτά καμαρωτά και ξεπετάγονται χρόνο με το χρόνο. Ψηλώνουν, ανθίζουν, ρίχνουν τα φύλλα τους. Αυτή την εποχή είναι όλα σχεδόν γυμνά με τα κλαδιά τους σαν υψωμένα χέρια
Η Σωτηρία Περβανά με το νέο της πόνημα στήνει ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων πολυφωνικό και πολυεπίπεδο με ιστορικές και κοινωνικές εκφάνσεις. Με αφετηρία τα αποτρόπαια γεγονότα που εκμαύλισαν τις ψυχές και τις ζωές των κατοίκων της ιστορικής Σμύρνης, ξεκινάει την αφήγησή της για να μας εξιστορήσει την πορεία της ζωής –που καθόλου εύκολη δεν ήταν, αντίθετα την όριζαν δύσκολα μονοπάτια– της Σμυρνιάς Πολύμνιας και του ασαράντιστου παιδιού της, που μέσα σε
Μια αρκετά αποκαλυπτική ερωτική ιστορία ξετυλίγεται στις σελίδες του βιβλίου της Τατιάνας Τζινιώλη, χωρίς προκαταλήψεις και κόμπλεξ, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους, ακριβώς όπως τα αισθάνονται οι νεαροί πρωταγωνιστές. Πώς αλλιώς άλλωστε θα μπορούσε να είναι, όταν ο αληθινός έρωτας, ορμητικός και χειμαρρώδης χτυπάει με τα βέλη του δύο νέους ανθρώπους μόλις εικοσιδύο και εικοσιπέντε ετών; Η φαινομενική διαφορά τους ενώνει για ένα βράδυ που θα σημαδέψει και
Να σε παρακαλάω να μου πεις το σ’ αγαπώ κι εσύ να μου το δείχνεις… Παράξενα πλάσματα οι άνθρωποι καρδιά μου.. Άλλα θαρρούν πως θέλουνε μα άλλα αποζητά η καρδιά τους… Από το τίποτα πάνε στο πολύ κι αυτό τους δείχνει λίγο… Και θέλουν κι άλλο… Θέλουν τα πάντα κι όταν τα αποκτούν φεύγει o πόθος κι o έρωτας.. Έχουν τα πάντα μα η αχαριστία έχει ριζώσει στις καρδιές τους..
“Όταν ξέρεις ν’ αγαπάς, δεν υπάρχουν όρια σε αυτά που μπορείς να κάνεις…” “Μετανιώνω μόνο για όσα δεν κάνω. Εκτός αυτού, τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς ρίσκο;” Πόσοι από εμάς ξέρουμε πραγματικά να αγαπάμε χωρίς όρια; Πόσοι από εμάς τολμάμε να διεκδικήσουμε αυτό που μας λέει η καρδιά μας, αψηφώντας όλους τους πιθανούς κινδύνους, διαλέγοντας το δύσκολο μονοπάτι; Δυστυχώς, πολύ λίγοι… Η Ιόλη γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στην
Τέλος ενός ακόμα χρόνου. Λένε, πως κάθε χρόνος που έρχεται είναι χειρότερος από τον προηγούμενο. ΔΙΑΦΩΝΩ! Κάθε χρόνος φέρνει και κάτι καλύτερο από τον προηγούμενο. Καταρχήν, φέρνει γνώση -μεγάλη υπόθεση- φέρνει εμπειρία, διώχνει τα ψεύτικα που καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα και σε μαθαίνει να εκτιμάς τα αληθινά. Λίγο – πολύ βέβαια, τα τελευταία έξι χρόνια μας φαίνονται τόσο ίδια. Οι αλλαγές που εμείς κάνουμε στη ζωή μας είναι το μόνο που
«Αν έπρεπε να ζωγραφίσω τον ήλιο κάποιου συγκεκριμένου μήνα, θα επέλεγα εκείνον του Σεπτέμβρη, με τη μοναδική γλύκα που καθρεφτίζει ο ουρανός του. Το Φως του δεν αντανακλά τη μεστότητα των καλοκαιρινών μηνών ούτε τη σκληράδα του ψυχρού χειμωνιάτικου ήλιου. Εκπέμπει ζεστασιά, ζωντάνια και τρυφερότητα. Ψιθυρίζει στο αυτί κάθε μυημένου τα αιώνια μυστήρια της ψυχής και τη διαχρονική αντιπαράθεση του αρσενικού και του θηλυκού της φύσης. Ακόμα κι η αχλή
Έφτασαν και τα Χριστούγεννα, η πιο γλυκιά, οικογενειακή γιορτή του χρόνου. Η χαρά των παιδιών καθώς μετρούν αντίστροφα τις μέρες, η ετοιμασία των γλυκών, η καθαριότητα του σπιτιού. Στιγμές οικογενειακής θαλπωρής που όσο και να μην θέλεις, θα σε μαγέψουν όσο πλησιάζει η στιγμή. Η μεγάλη γιορτή για την οικογένεια, μπροστά στο τζάκι, στο γιορτινό τραπέζι. Μυρωδιές και αρώματα που σε ξανακάνουν παιδί. Σου θυμίζουν χαρούμενα, ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Κοιτάξτε
Αλλά η εμπειρία φίλε μου, δεν πάει μόνη της περίπατο στις ζωές των ανθρώπων. Θέλει συντροφιά τη σύνεση, τη συγκρότηση, τη μυαλωμένη σκέψη. …δεν υπάρχει καλύτερος φίλος και χειρότερος εχθρός από τον ίδιο μας τον εαυτό… Η ψυχή του καθενός προβάλλει πολλές φορές αντίσταση και ορθώνει παράστημα στις αρνητικές προσδοκίες των άλλων, προκειμένου να αφεθεί στις δικές της προσωπικές και λυτρωτικές εμπειρίες. Άφηνε πίσω σου την κακοθαλασσιά και τη φουρτούνα