Ο Μάρτης ο κλαψιάρης - Τσορώνη - Γεωργιάδη Γιολάντα

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Μικροί μου φίλοι, ξέρετε τις εποχές;
Ξέρετε ποιοι είναι οι 12 μήνες;
Ξέρετε τι σχέση έχουν μεταξύ τους;
Ξέρετε ότι τον Μάρτη τον λένε και κλαψιάρη;

Πολλές ερωτήσεις έθεσα και δε θέλω να μου αγχωθείτε. Όλα θα ξεδιαλύνουν σε πολύ λίγο, όταν αρχίσω να σας παρουσιάζω το υπέροχο παραμύθι με κύριο πρόσωπό του τον Μάρτη αλλά και τους πολλούς θησαυρούς που κρύβει μέσα στις πολύχρωμες σελίδες του…

Ναι, καλά διαβάσατε, το σημερινό βιβλίο κρύβει μέσα του πληροφορίες – θησαυρούς οι οποίες θα μας κάνουν σοφότερους και επιπλέον θα μας καλλιεργήσουν ένα πολύτιμο χαρακτηριστικό, τη συναισθηματική νοημοσύνη.

Σας μπέρδεψα; Μάλλον αυτό καταλαβαίνω.
Καθίστε αναπαυτικά γιατί το σημερινό μας ταξίδι αρχίζει…

Πριν πολλά, πάρα πολλά χρόνια, ο παππούς χρόνος θέλησε να κάνει στα παιδιά του από ένα μεγάλο δώρο.
Τώρα θα μου πείτε, ποια είναι να παιδιά του παππού χρόνου και θα έχετε δίκιο. Τα παιδιά του λοιπόν, είναι οι τέσσερις εποχές μας, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο, ο χειμώνας και η γλυκιά κόρη του η άνοιξη. Όπως καταλαβαίνετε, κάθε παιδί του είχε τρία παιδιά, άρα ο παππούς χρόνος είχε 12 εγγονάκια, δηλαδή τους 12 μήνες.
Αφού όλα τα παιδιά επισκέφτηκαν τον παππού χρόνο, εκείνος τους έδωσε με δίκαιο τρόπο τα δώρα για τον καθένα, με σκοπό να τα μοιράσουν και εκείνοι με τη σειρά τους δίκαια, στα παιδιά τους, τους μήνες.
Στο καλοκαίρι, ο παππούς χρόνος έδωσε μαγιό, γυαλιά ηλίου, καπέλα, έναν μπλε ουρανό, έναν πολύ ζεστό ήλιο, πολλά φρούτα και τόσα άλλα καλοκαιρινά χαρακτηριστικά. Στο φθινόπωρο, έδωσε ένα καλάθι γεμάτο λογιών – λογιών φύλλα, του έδωσε βροχές, ομπρέλες και πολλούς σπόρους. Το δώρο του παππού χρόνου για τον χειμώνα, ήταν χιόνια, ήταν ζεστοί σκούφοι, κάτασπροι χιονάνθρωποι, ήταν ένα όμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο και φυσικά μια ανθισμένη αμυγδαλιά, γιατί αν έχετε παρατηρήσει, η αμυγδαλιά είναι το δέντρο που βιάζεται πολύ, γι’ αυτό και ανθίζει πάντα πρώτο.
Στο καλάθι της άνοιξης έβαλε εξίσου πολύ όμορφα πράγματα. Έβαλε πουλάκια να κελαηδούν, έβαλε λουλούδια ανθισμένα, έβαλε δέντρα με πράσινα φύλλα, έβαλε σπόρους και λαχανικά και τόσα άλλα ευωδιαστά χαρακτηριστικά που μας θυμίζουν την όμορφη άνοιξη.
Σε όλα του τα παιδιά, είπε να μοιράσουν δίκαια τα δώρα στα δικά τους παιδιά τους, έτσι ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι και ευτυχισμένοι.
Και έτσι έγινε. Η κάθε εποχή έδωσε στα παιδιά της τους μήνες, κάποια από τα δώρα τα οποία είχε λάβει και όλοι ήταν χαρούμενοι.
Όλοι; Χμ, όχι όλοι…
Ελάτε να σας πω ένα μυστικό. Στο καλάθι με τα δώρα της άνοιξης, ο Μάρτης είχε στήσει έναν καυγά.
Ήθελε τα πάντα δικά του!
Ήθελε να πάρει τα πουλάκια, ήθελε να ανθισμένα λουλούδια, ήθελε το πράσινο χορτάρι, τα ήθελε όλα, μα όλα δικά του. Ο Απρίλιος και ο Μάιος στεναχωρήθηκαν πολύ, αλλά ο Μάρτης δεν έδωσε καμία σημασία.
Είχε καταφέρει να πάρει όλα τα δώρα του παππού χρόνου και ένιωθε στην αρχή τρισευτυχισμένος!
Όμως ως πλεονέκτης, πάλι δεν ήταν ικανοποιημένος. Να φανταστείτε έκανε και με τον Φλεβάρη μια συμφωνία και αντάλλαξε κάποια δώρα μαζί του για να έχει στον ενεργητικό του πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους χαρακτηριστικά.

Πλεονέκτης ο Μάρτης λοιπόν, ζαβολιάρης, εγωιστής και πεισματάρης.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεστε, με τόσα άσχημα χαρακτηριστικά που είχε αυτός ο μήνας, τα ξαδέρφια του και τα αδέρφια του οι υπόλοιποι δηλαδή μήνες, τον απομόνωσαν, τον άφησαν μόνο του να παίζει, κάτι που στο τέλος δεν του άρεσε.
Όταν πια κατάλαβε το λάθος του, φυσικά με τη βοήθεια της μαμάς του της άνοιξης, πήρε απόφαση ότι έπρεπε τα δώρα να μοιραστούν δίκαια σε όλους. Πλησίασε τους υπόλοιπους μήνες, ζήτησε συγγνώμη για την άσχημη συμπεριφορά του και πρόσφερε από το καλάθι του τόσο στον αδερφό του τον Απρίλιο, όσο και στον Μάιο μερίδιο από τα δώρα του παππού χρόνου.
Έτσι λοιπόν, ο Μάρτης έγινε φίλος με όλους τους υπόλοιπους μήνες και φυσικά πήρε το μάθημά του.
Βέβαια, είχε διαλέξει να κρατήσει διαφορετικά μεταξύ τους δώρα. Είχε κρατήσει χιόνια, είχε λιακάδες, μέχρι και βροχές είχε, γι’ αυτό και τον είπαν κλαψιάρη.

Πραγματικά, πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο, ένα βιβλίο με γνώσεις για τις εποχές αλλά και για τους μήνες και τα χαρακτηριστικά τους.

Παρέα με τον Μάρτη όμως, μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, μαθαίνουμε να φερόμαστε δίκαια στους ανθρώπους που αγαπάμε και μαθαίνουμε να ζητάμε συγνώμη για την κακή συμπεριφορά μας.
Ο Μάρτης ο κλαψιάρης και ο τρελοπαιχνιδιάρης, είναι ένας μήνας που τα έχει όλα, γι’ αυτό και εμείς τον αγαπάμε λίγο περισσότερο από τις υπόλοιπους!
Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω ότι το παραμύθι το λάτρεψα. Έχει υπέροχη, έξυπνη και χαρούμενη εικονογράφηση, έχει προσεγμένα κείμενα και πραγματικά το προτείνω ανεπιφύλακτα σε γονείς, συγγενείς αλλά και σε εκπαιδευτικούς!

Εικονογράφηση: Καπατσούλια Ναταλία

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Ο παππούς ο Χρόνος στέλνει δώρα στους μήνες, τα εγγονάκια του, και παραγγέλνει να τα μοιραστούν δίκαια μεταξύ τους. Ο Μάρτης όμως κρατάει πολλά για τον εαυτό του και δεν αφήνει τίποτα σχεδόν στα αδέρφια του. Ο Απρίλης και ο Μάης θυμώνουν με την εγωιστική του συμπεριφορά. Σιγά σιγά όλοι οι μήνες τον αποφεύγουν. Στην αρχή ο Μάρτης δε νοιάζεται για τη μοναξιά. Όσο όμως περνάει ο καιρός, στενοχωριέται που δεν έχει παρέα και κάθε τόσο μπήγει τα κλάματα. Τι άλλαξε όμως ξαφνικά και τα ποτάμια δάκρυα λύπης γίναν στα μαγουλάκια του δάκρυα χαράς;

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου
Η Γιολάντα Τσορώνη-Γεωργιάδη είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής, της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, καθώς και του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει μετεκπαιδευτεί στο Μαράσλειο Διδασκαλείο.
Εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση, αρθρογραφεί σε παιδαγωγικά περιοδικά, είναι ενεργό μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και έχει εκδώσει πολλά βιβλία για παιδιά και μελέτες λαογραφικού περιεχομένου. Έχει ενταχθεί στο Μητρώο Επιμορφωτών του προγράμματος «Καινοτόμες Δράσεις ενίσχυσης της φιλαναγνωσίας των μαθητών» και έχει αναλάβει επιμορφωτικό έργο σε ημερίδες επιμόρφωσης εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαββάλας.