Τα παιχνίδια χάθηκαν – Έλενα Ρεβήσιου

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Πώς θα σας φαινόταν αν μια μέρα μικροί μου φίλοι, ξυπνούσατε και δεν υπήρχε πουθενά κανένα παιχνίδι;
Κι όταν λέω κανένα παιχνίδι, δεν εννοώ μόνο δικό σας αλλά και όλων των παιδιών;
Και μόνο που το σκέφτομαι, το νιώθω πολύ στενόχωρο και σίγουρα πιστεύω ότι δεν θα άρεσε σε κανέναν μια τέτοια εξέλιξη.
Σίγουρα δεν είναι ωραίο να χάνονται τα παιχνίδια!
Τα παιχνίδια που μας κάνουν ανέμελους!
Τα παιχνίδια που μας κρατούν συντροφιά!
Τώρα αν κάπου, κάπως, κάποτε τα παιχνίδια μας χάνονται, πιστεύω ακράδαντα ότι θα πασχίζαμε να βρούμε μια λύση, έτσι ώστε να τα βρίσκαμε και να φέρναμε πάλι κοντά μας.
Κάπως έτσι σκέφτηκε και έπραξε και το μικρό κοριτσάκι της ιστορίας μας η Ευτυχία. Η Ευτυχία που λέτε, είναι εκείνη που πλάι στον φίλο της τον Ρίο, ένα μικρό ρομποτάκι θα αναζητήσει τα χαμένα παιχνίδια του κόσμου. Θα κάνει τα πάντα για να τα βρει και να τα φέρει πίσω, να τα χαρίσει σε όλα τα παιδιά, έτσι ώστε να είναι ευτυχισμένα, να είναι χαρούμενα και οι παιδικές φωνούλες τους να ακούγονται ξανά από άκρη σε άκρη.

Τα παιχνίδια της ιστορίας μας χάθηκαν. Κάποιος τα έχει πάρει. Κάποιος τα έχει κρύψει. Κάποιος τα έχει φυλακίσει και για να τα βρουν και να τα φέρουν ξανά πίσω, έπρεπε να λύσουν έναν γρίφο, πάρα πολύ δύσκολο.
Η Ευτυχία και ο Ρίο, έπρεπε να λύσουν έναν γρίφο δυνατό. Όποιος κατάφερνε να τον λύσει, θα έπαιρνε μαζί του όλα τα παιχνίδια και θα κατάφερνε να φέρει ξανά την ισορροπία ανάμεσα στα παιδιά και στον παιδικό τους κόσμο.
Δεν θα σας πω αν η μικρή μας φίλη κατάφερε να σώσει τα παιχνίδια, αν κατάφερε να τα βρει και αν κατάφερε να τα χαρίσει ξανά στα παιδιά. Θα σας πω ότι στο βιβλίο κυκλοφορεί ένας δράκος ο Μελάγχολος, θα σας πω ότι στο βιβλίο γίνεται λόγος για όλα αυτά τα ηλεκτρονικά που έχουν εισβάλλει στις ζωές όλων μας και που θα έπρεπε με κάποιον τρόπο να δείξουμε σθένος και να μην είμαστε συνέχεια μπροστά από μια οθόνη και επίσης θα σας πω ότι πρέπει να σεβόμαστε και να εκτιμούμε την αξία των παιχνιδιών.
Κλείνοντας, θα σας αποκαλύψω ότι στο τέλος της ιστορίας τα παιδικά χαμόγελα ζωντανέψαν ξανά, οι παιδικές χαρές έσφυζαν από παιδικά γέλια και όλα τα παιδιά με έναν μαγικό τρόπο και με τη βοήθεια της Ευτυχίας αλλά και του Ρίο, ήταν και θα είναι ευτυχισμένα!
Μικροί και αγαπημένοι μου φίλοι, δώστε προτεραιότητες στη ζωή σας. Αξιολογήστε ποιοτικά τον ελεύθερο σας χρόνο. Επιλέξτε τα παιχνίδια στη φύση, τα παιχνίδια στον αγρό, τα παιχνίδια στη γειτονιά και φυσικά τα παιχνίδια στην παιδική χαρά.
Επιλέξτε τη συναναστροφή με τους φίλους σας και περιορίστε όσο περισσότερο γίνεται τον χρόνο σας μπροστά στην οθόνη. Να είστε βέβαιοι ότι η οθόνη δεν είναι ικανή να σας προσφέρει όσα η συναναστροφή με τα παιδιά αλλά και με τα παιχνίδια.
Σε έναν κόσμο που μας έχουν κατακλύσει οι οθόνες, η ιστορία έρχεται να μας θυμίσει την αναγκαιότητα των παιχνιδιών στις ζωές των παιδιών μας. Είναι δύσκολο να απαγκιστρωθούμε από τις οθόνες, αλλά όχι ακατόρθωτο.
Τα παιχνίδια είναι αναπόσπαστο κομμάτι των παιδιών και καλό θα είναι να αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς τους. Αγαπητοί γονείς, επιδιώξτε να ‘ξεκολλήσετε’ τα παιδιά από τις οθόνες, αφού πρώτα το καταφέρετε για τους εαυτούς σας και αφιερώστε τους χρόνο στο παιχνίδι.
Έτσι θα επιστρέψει ξανά η χαρά στα πρόσωπά τους. Θα δημιουργήσετε όμορφες κοινές αναμνήσεις και τα παιχνίδια θα είναι εξίσου ευτυχισμένα, έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό τους.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Σε έναν κόσμο όπου τα παιδιά έχουν ξεχάσει το γέλιο, το παιχνίδι και τη χαρά των αληθινών στιγμών, η μικρή Ευτυχία και ο φίλος της, το ρομποτάκι Ρίο, ξεκινούν μια μαγική αποστολή: να φέρουν πίσω τα χαμένα παιχνίδια και να ξαναζωντανέψουν τις παιδικές φωνές στις γειτονιές.
Μια συγκινητική ιστορία γεμάτη φαντασία, δράση και μηνύματα για μικρούς και μεγάλους, που μας θυμίζει τη σημασία της παιδικής ξεγνοιασιάς και της συντροφικότητας.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου:
Ονομάζομαι Έλενα Ρεβήσιου και κατάγομαι από ένα πανέμορφο χωριό, το Αργυροπούλι. Στην καρδιά του βρίσκεται μια μαγευτική πλατεία, αγκαλιασμένη από πανύψηλα πλατάνια που χαρίζουν δροσιά και μια αίσθηση παραμυθιού. Τα τελευταία χρόνια μένω στη Λάρισα και εργάζομαι ως φιλόλογος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι λέξεις ήταν για μένα κάτι μαγικό, μικρά κλειδιά που άνοιγαν πόρτες σε φανταστικούς διαλόγους. Μου αρέσει πολύ να γράφω φανταστικές ιστορίες, αλλά και να ζωγραφίζω, καθώς η ζωγραφική με χαλαρώνει και ταυτόχρονα με ταξιδεύει, πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται από μια όμορφη περιπέτεια.
Η συγγραφή είναι για μένα ένας τρόπος να κρατώ ζωντανό το παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας και να ψιθυρίζω στα αυτιά των μικρών πως η φαντασία είναι το πιο όμορφο δώρο που μας έχει προσφερθεί.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κομνηνός.