Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ - ΤΖΙΒΑ ΙΟΥΛΙΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ

Το vivlio-life σήμερα φιλοξενεί τη συγγραφέα Ιουλία Τζίβα, για να μιλήσουμε για το βιβλίο της με τίτλο Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ που κυκλοφορεί από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.
Η Ιουλία Τζίβα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα το 1989. Η μουσική και ο στίχος αποτέλεσαν από νωρίς βασικά στοιχεία της δημιουργικής της διαδρομής καθώς και την αφορμή για να στραφεί στη συγγραφή. Το 2025 ολοκλήρωσε το πρώτο της βιβλίο, μεταφέροντας την εσωτερικότητα και τη συναισθηματική της ειλικρίνεια σε μια μορφή αφήγησης που επιδιώκει την άμεση επικοινωνία με τον αναγνώστη. Για την Ιουλία Τζίβα, η γραφή δεν αποτελεί απλώς μορφή τέχνης αλλά φωνή. Μια φωνή που εκφράζει, εμπνέει και προσφέρει καταφύγιο σε όσους αναζητούν ελπίδα και αλήθεια μέσα στις λέξεις.

Μόλις κυκλοφόρησε από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ το πρώτο σας βιβλίο, μια νουβέλα με τον τίτλο Η σιωπή των λουλουδιών. Θα ήθελα να μας πείτε τι συμβολίζει αυτή η σιωπή για εσάς και αν είναι εύκολο να την «ακούσει» κανείς;
Η «σιωπή των λουλουδιών» είναι για μένα ένας συμβολισμός της πιο λεπτής και συχνά παραμελημένης πλευράς της ανθρώπινης εμπειρίας: των συναισθημάτων και των σκέψεων που υπάρχουν, αλλά δεν εκφράζονται με λόγια. Τα λουλούδια επικοινωνούν χωρίς φωνή, με την παρουσία τους, την ομορφιά τους, ακόμη και με τη φθορά τους. Κάπως έτσι και οι άνθρωποι πολλές φορές κουβαλούν μέσα τους ιστορίες, πληγές ή ελπίδες που δεν λέγονται δυνατά, αλλά υπάρχουν και επηρεάζουν βαθιά τη ζωή τους. Η σιωπή αυτή δεν είναι απαραίτητα απουσία. Είναι ένας χώρος όπου μπορεί να αναδυθεί η ουσία των πραγμάτων. Συμβολίζει τη μνήμη, την απώλεια, την αγάπη που δεν ειπώθηκε, αλλά και τη δύναμη της παρατήρησης και της ενσυναίσθησης. Το αν είναι εύκολο να την «ακούσει» κανείς εξαρτάται από το πόσο πρόθυμος είναι να σταματήσει για λίγο τον θόρυβο της καθημερινότητας. Δεν είναι μια σιωπή που ακούγεται με τα αυτιά, αλλά με την προσοχή και την ευαισθησία. Όταν κάποιος μάθει να παρατηρεί τις μικρές λεπτομέρειες –ένα βλέμμα, μια παύση, μια χειρονομία–, τότε αυτή η σιωπή αρχίζει να μιλά. Και πολλές φορές έχει να πει περισσότερα από χίλιες λέξεις.
Δώσατε στην ηρωίδα σας το όνομα Αριάδνη, το όνομα εκείνης που πρόσφερε, σύμφωνα με τη μυθολογία, τον μίτο της σωτηρίας. Στη δική σας ιστορία, ποιος κρατά τελικά τον μίτο; Η μητέρα, η κόρη ή μήπως η συνείδηση;
Αν θα έπρεπε να πω ποιος κρατά τον μίτο, θα έλεγα πως αρχικά φαίνεται να τον κρατά η μητέρα, γιατί εκείνη κουβαλά το βάρος της ιστορίας και των επιλογών που καθόρισαν τη ζωή των άλλων. Στην πορεία, όμως, ο μίτος περνά στα χέρια της κόρης, η οποία προσπαθεί να κατανοήσει, να ξετυλίξει και τελικά να επαναπροσδιορίσει όσα κληρονόμησε.
Ο «παράδεισος» που υπόσχεται ο σύζυγος μετατρέπεται σε φυλακή και η αγάπη μετατρέπεται σε δεσμά. Αυτό που σας ενδιέφερε περισσότερο ήταν να φωτίσετε την εξαπάτηση του έρωτα ή την ψυχολογία της σταδιακής υποδούλωσης;
Περισσότερο με ενδιέφερε να φωτίσω την ψυχολογία της σταδιακής υποδούλωσης. Η εξαπάτηση του έρωτα υπάρχει, αλλά συχνά δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή. Ξεκινά μέσα από μικρές παραχωρήσεις, από πράξεις που μοιάζουν να πηγάζουν από αγάπη και φροντίδα, μέχρι που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί πως αυτό που φαινόταν σαν «παράδεισος» έχει αρχίσει να περιορίζει την ελευθερία του. Αυτή η αργή, σχεδόν αόρατη μεταμόρφωση μιας σχέσης ήταν το στοιχείο που με ενδιέφερε περισσότερο να εξερευνήσω.
Στη νουβέλα σας η βία δεν εκδηλώνεται μόνο ως σωματική σύγκρουση, αλλά και ως μια βαθύτερη, υπαρξιακή φθορά που διαπερνά τους ήρωες. Πώς διαχειριστήκατε αυτή τη διπλή διάσταση της βίας, ώστε να αποδώσετε τη σκληρότητα της πραγματικότητας, καταφέρνοντας να μη διολισθήσετε στον ωμό ρεαλισμό ή στον συναισθηματικό μελοδραματισμό;
Προσπάθησα να προσεγγίσω τη βία περισσότερο ως μια εσωτερική εμπειρία παρά ως ένα εντυπωσιακό γεγονός. Με ενδιέφερε να φανεί πώς η βία αφήνει ίχνη στη σκέψη, στη σιωπή και στις μικρές καθημερινές αντιδράσεις των ηρώων, όχι μόνο στις πράξεις. Έτσι, αντί να επιμείνω σε ωμές σκηνές, επέλεξα να δουλέψω με υπαινιγμούς, παύσεις και τη συναισθηματική φθορά που συσσωρεύεται με τον χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησα να αποδώσω τη σκληρότητα της πραγματικότητας χωρίς να καταφύγω ούτε στον ωμό ρεαλισμό ούτε στον μελοδραματισμό, αφήνοντας χώρο στον αναγνώστη να αισθανθεί τη βία μέσα από την εσωτερική διαδρομή των χαρακτήρων.
Στο έργο σας η κόρη αντιλαμβάνεται τον πόνο της μητέρας της και ζητά τη φυγή. Είναι η νέα γενιά πιο γενναία ή απλώς έχει λιγότερη αντοχή στις δυσκολίες;
Η Ελπίδα δεν ένιωσε τόσο έντονα τον σωματικό όσο τον ψυχικό πόνο, τόσο της μητέρας της όσο και τον δικό της. Αυτή η επίγνωση είναι που τη φέρνει αντιμέτωπη με την ανάγκη της φυγής. Πιστεύω πως η νέα γενιά δεν είναι λιγότερο ανθεκτική· συχνά είναι πιο γενναία, γιατί τολμά να αναγνωρίσει αυτό που συμβαίνει και να το ονομάσει. Η αντοχή δεν βρίσκεται μόνο στο να υπομένεις, αλλά και στο να έχεις τη συνείδηση και το θάρρος να αλλάξεις μια κατάσταση όταν καταλαβαίνεις ότι σε πληγώνει.
Ελπίδα είναι το όνομα της κόρης. Πρόκειται για μια συνειδητή συγγραφική επιλογή η χρήση αυτού του ονόματος για τα όσα συμβολίζει ή είναι μια τυχαία επιλογή;
Το όνομα Ελπίδα δεν είναι τυχαίο. Επιλέχθηκε συνειδητά, γιατί κουβαλά έναν ισχυρό συμβολισμό μέσα στην ιστορία. Η Ελπίδα είναι το πρόσωπο που βλέπει πιο καθαρά την πραγματικότητα και τολμά να επιθυμήσει μια διαφορετική ζωή. Μέσα από τη στάση της εκφράζεται η δυνατότητα της αλλαγής, η ανάγκη για φυγή από έναν κύκλο σιωπής και πόνου. Με αυτή την έννοια, το όνομά της λειτουργεί και συμβολικά: θυμίζει ότι ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες μπορεί να υπάρξει μια χαραμάδα φωτός, μια δύναμη που ωθεί τον άνθρωπο να αναζητήσει έναν άλλο δρόμο.
Πώς λειτουργεί η μητρότητα στη συγκεκριμένη νουβέλα; Είναι ο καταλύτης που καθορίζει τις συμπεριφορές των ηρωίδων;
Η μητρότητα λειτουργεί κυρίως ως ένας βαθύς δεσμός ευθύνης και προστασίας. Δεν είναι μόνο ένα βιολογικό ή κοινωνικό χαρακτηριστικό, αλλά μια δύναμη που επηρεάζει τις αποφάσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρωίδων. Με έναν τρόπο, γίνεται πράγματι καταλύτης: μέσα από τη σχέση μητέρας και κόρης φωτίζονται οι φόβοι, οι ενοχές αλλά και η ανάγκη για αλλαγή. Η μητέρα κουβαλά το βάρος της σιωπής και της αντοχής, ενώ η κόρη, βλέποντας αυτόν τον πόνο, αναζητά μια διαφορετική πορεία. Έτσι η μητρότητα δεν καθορίζει μόνο τις συμπεριφορές τους, αλλά και τη βαθύτερη συναισθηματική διαδρομή της ιστορίας.
«Ένα ταξίδι αυτοανακάλυψης και θάρρους σε έναν κόσμο γεμάτο πόνο και φως. Μια ιστορία που θα σε εμπνεύσει να πιστέψεις ξανά στη δύναμη της ελπίδας». Είναι τελικά αυτό το μήνυμα που θα θέλατε να κρατήσουν οι αναγνώστες από το ταξίδι τους στη Σιωπή των λουλουδιών;
Ναι, αλλά όχι μόνο αυτό. Φυσικά θα με χαροποιούσε αν ο αναγνώστης έκλεινε το βιβλίο κρατώντας μέσα του την πίστη στη δύναμη της ελπίδας και του θάρρους. Ωστόσο, η επιθυμία μου είναι να μπορέσει να συναντήσει και τα υπόλοιπα νοήματα που διατρέχουν την ιστορία: τις σιωπές, τις εσωτερικές συγκρούσεις, τη δύναμη της συνείδησης και την ανάγκη για αλλαγή. Αν κάθε αναγνώστης ανακαλύψει μέσα στο βιβλίο κάτι που τον αγγίζει προσωπικά και κατανοήσει τα μηνύματα που προσπάθησα να περάσω, τότε αυτό θα είναι για μένα η μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Συγγραφέας και ραδιοφωνική παραγωγός. Είναι εύκολο να συνδυαστούν αυτές οι δύο ιδιότητες; Ειδικά όταν πρέπει να είστε συνεπής και στην εργασία σας αλλά και στην ανατροφή των δύο παιδιών σας.
Η συγγραφή και η ραδιοφωνική παραγωγή ξεκίνησαν για μένα ως μια βαθιά ανάγκη έκφρασης και επικοινωνίας με τον κόσμο. Η επαγγελματική μου εργασία είναι κάτι τελείως διαφορετικό, όμως αυτές οι δύο ιδιότητες αποτελούν τον προσωπικό μου τρόπο να δημιουργώ και να μοιράζομαι σκέψεις και συναισθήματα. Ως μητέρα με όνειρα, προσπαθώ πάντα να βρίσκω έστω και λίγο χρόνο για να «κλείνομαι» στον δικό μου δημιουργικό κόσμο. Θα ήθελα οι κόρες μου να πάρουν παράδειγμα από εμένα και να έχουν το θάρρος να κυνηγήσουν τα δικά τους όνειρα, χωρίς να εγκλωβιστούν στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Πιστεύω πως μόνο έτσι μπορεί κανείς να νιώσει πραγματικά ευτυχισμένος. Άρα ναι, αυτές οι ιδιότητες μπορούν να συνδυαστούν, ιδιαίτερα όταν υπάρχει η στήριξη της οικογένειας, που δίνει τη δύναμη και τον χώρο για να συνεχίσεις να δημιουργείς.
Κλείνοντας και αφού σας ευχαριστήσουμε θερμά, θα θέλατε να μας πείτε αν ήδη έχει γεννηθεί η σπίθα ή ο κεντρικός ήρωας για ένα νέο σας έργο;
Ναι, και η σπίθα υπάρχει, αλλά και οι κεντρικοί ήρωες έχουν ήδη πάρει μορφή. Μάλιστα έχω ξεκινήσει να το γράφω και βρίσκομαι πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή του. Η συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου ξεκίνησε από κάποιους στίχους, τους οποίους ο αναγνώστης θα συναντήσει στην τελευταία σελίδα της νουβέλας. Με έναν τρόπο, αυτοί οι στίχοι λειτούργησαν ως η αφετηρία όλης της ιστορίας. Το επόμενο έργο που γράφω θα έχει, θα έλεγα, μια ιδιαίτερη «σύνδεση» με εκείνη την αρχική σπίθα.