Μαίρη Κόντζογλου: συνέντευξη στην Μαρία Τσακίρη

Από δυο υπέροχες γυναίκες με εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, εμπνεύστηκε τις ηρωίδες της τριλογίας της ΟΙ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, που επανακυκλοφορεί σε pocket από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, η Μαίρη Κόντζογλου. Συνομιλούσε μαζί τους τρία ολόκληρα χρόνια, όσο κράτησε και η συγγραφή του. Και όταν τελείωσε το γράψιμο ένιωσε μια απέραντη ορφάνια. Σήμερα η συγγραφέας μιλάει στο Vivlio-life για τις γιαγιάδες της. Γιατί αυτές ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά της μυθιστορίας της. Και όχι μόνο. Μας μιλά για την μεγάλη αγάπη που έχει για την Μικρά Ασία και την Καππαδοκία, για τη Θεσσαλονίκη αλλά και τη θάλασσα και μας εξηγεί πώς οι σπουδές και ο χώρος της Επικοινωνίας που δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια, της έμαθαν κάτι πολύ σημαντικό: να μη φοβάται να εκτεθεί.

-Βασιλική και Ιλαρία. Δύο διαφορετικές γυναίκες, μια κοινή οικογενειακή ιστορία που τις ενώνει. Μιλήστε μας για τις δυο ηρωίδες σας. Πόσα κοινά μπορεί να έχουν, τελικά, μεταξύ τους δυο άγνωστες γυναίκες;

Οι κεντρικές ηρωίδες των ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΩΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ζούνε πολύ διαφορετικές ζωές, αλλά δεν είναι και τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες όσο εξαρχής φαίνεται.
Και οι δυο είναι αυτό που λέμε «μοιραίες γυναίκες» και οι δυο αγαπούν με πάθος, έχουν ηρωικά στοιχεία –η καθεμία με τον τρόπο της–, είναι ευγνώμονες με τους ανθρώπους που τις ευεργέτησαν, είναι Μάνες, με κεφαλαίο το «Μ». Ακόμα και για τα ξένα παιδιά.

-Στο σημείωμά σας αναρωτιέστε πόσο μπορεί να έχουν επηρεάσει τον χαρακτήρα και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεστε οι δυο γιαγιάδες σας. Τελικά πόσο σας επηρέασαν οι οικογενειακές σας ρίζες;

Σαφώς και με έχουν επηρεάσει οι οικογενειακές ρίζες, όπως όλους τους ανθρώπους πιστεύω. Από τη μια γιαγιά μου έχω πάρει τα «γήινα» χαρακτηριστικά της ψυχοσύνθεσής μου, είμαι ρεαλίστρια και έμαθα να αγαπώ τους ανθρώπους με τα ελαττώματά τους.
Από από την άλλη κληρονόμησα τα «αέρινα» χαρακτηριστικά, είμαι αισιόδοξη και κυνηγάω τα όνειρά μου.

-Περάσατε πολλές ώρες παρέα με τις δυο αυτές υπέροχες γυναίκες μέχρι να φθάσει στα χέρια μας η όμορφη ιστορία τους. Όταν γράψατε τον επίλογο, νιώσατε να σας λείπουν;

Όταν τέλειωσε η συγγραφή των ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΩΝ αισθάνθηκα μια απέραντη ορφάνια. Τρία χρόνια μαζί με τους ήρωές μου ήταν κομμάτι της ζωής μου. Το μεγαλύτερο και σημαντικότερο, θα έλεγα, εκείνη την εποχή.

-Ποια από τις δύο αν ζούσε σήμερα θα απολάμβανε περισσότερο το βιβλίο της ζωής της… διά χειρός εγγονής;

Καμιά. Γιατί δεν είναι οι ιστορίες της ζωής τους. Εκείνες οι δύο, με τις διαφορετικές προσωπικότητες και τις διαφορετικές καταγωγές, ήταν η αφορμή να σκεφτώ και να σχεδιάσω τις δύο συγκεκριμένες ηρωίδες και την υπόλοιπη μυθιστορία. Αυτές ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά.
Παρ’ όλα αυτά και στις δύο θα άρεσαν πολύ ΟΙ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ήταν ωραίες παραμυθούδες, μου έλεγαν πάντα ιστορίες από τα παλιά.

-Σίγουρα και από τις δυο κρατήσατε στο μυαλό κάποια συμβουλή, κάποια προτροπή ή κάποια σοφή κουβέντα. Θέλετε να τη μοιραστείτε με τους φίλους του Vivlio-life;

Η μία μου έλεγε συνέχεια να συγχωρώ τους ανθρώπους, γιατί όλοι κάνουμε λάθη.
Η άλλη μου έλεγε να είμαι αυστηρή μαζί τους, γιατί όλοι θέλουν να επιβληθούν στον άλλον.
Μπορείτε να καταλάβετε για πόσο διαφορετικές γυναίκες μιλάω…

-Άραγε έχετε κρατήσει και κάποια αντικείμενα που θα σας θυμίζουν πάντα πως εκτός από γιαγιάδες ήταν και οι πρωταγωνίστριες ενός μυθιστορήματος που θα αγγίξει καρδιές;

Έχω αντικείμενα από τη μία μου γιαγιά. Όμως τις θυμάμαι και τις δύο, τη μία με πολύ μεγαλύτερη αγάπη, ξεψύχησε μέσα στην αγκαλιά μου όταν ήμουν δεκαοχτώ ετών και έδινα εξετάσεις για το πανεπιστήμιο.
Κάποτε, αν θα είμαι γερή, θα της αφιερώσω ένα βιβλίο, ήταν μια ήσυχη και καλόβολη γυναίκα που ενέπνευσε έναν μεγάλο έρωτα, τόσο μεγάλο και διαρκείας που με έκανε και εμένα να πιστέψω στις μεγάλες αγάπες.

-Το –ογλου στο επίθετό σας μας παραπέμπει στη μικρασιατική σας καταγωγή. Πόσο ευαίσθητη σε θέματα που έχουν να κάνουν με προσφυγιά είστε σήμερα που το προσφυγικό αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στη νεότερη ελληνική ιστορία;

Δεν έχω μικρασιατική καταγωγή, το επίθετο είναι του συζύγου μου. Παρ’ όλα αυτά λατρεύω τη Μικρά Ασία και την ιστορία της, την έχω επισκεφθεί πολλές φορές και εύχομαι να μπορέσω και στο μέλλον. Εξαιτίας της αγάπης μου για τη Μικρά Ασία και δη την Καππαδοκία έγραψα και την τριλογία ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΣΗΜΙΑ.
Εμείς οι Έλληνες που ο μισός μας πληθυσμός είναι πρόσφυγες και ένα μεγάλο ποσοστό μετανάστες –παλιά και σήμερα, δυστυχώς– οφείλουμε να έχουμε ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα των προσφύγων.
Κανείς δεν παρατάει το σπίτι του να φύγει με τα πόδια, να σκυλοπνιγεί στις θάλασσες για να φτάσει κάπου που δεν τον θέλουν και να βιώσει ρατσισμό και απόρριψη.
Είναι συνάνθρωποί μας και πρέπει να ενταχθούν στην κοινωνία, όχι να είναι περιορισμένοι λες και είναι άγρια θηράματα σε κέντρα υποδοχής κ.λπ. Ασφαλώς και θα εκδηλωθούν εξεγέρσεις και θα υπάρξει βία.
Από την άλλη όμως, η πατρίδα μας είναι μια φτωχή χώρα –με μια μερίδα υπερβολικά πλούσιων πολιτών, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα– που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της μ’ αυτό το θέμα. Οφείλουν οι «φίλοι μας» στην Ευρώπη να κατανοήσουν το πρόβλημα και να μας βοηθήσουν – όπως και την Ιταλία άλλωστε. Όλη η Ευρώπη μαζί μπορεί να ασκήσει πιέσεις στην Τουρκία, μόνοι μας όχι, δεν μπορούμε. Επίσης, όλοι μαζί μπορούμε να απαιτήσουμε να πάψει ο πόλεμος· το συντριπτικό ποσοστό των προσφύγων στη χώρα μας είναι θύματα του πολέμου στη Συρία.

-Πιστεύετε πως υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους πρόσφυγες του 1922 και τους πρόσφυγες του 2018; Έχει σημασία αν άνθρωποι ξεσπιτώνονται από τα παράλια της Μικράς Ασίας ή της Συρίας;

Καμία! Πόλεμος και τη μία φορά η αιτία, πόλεμος και την άλλη. Διαφορετικού είδους βαρύτητας και αιτιών, αλλά πόλεμος. Αν δεν σταματήσουν οι πόλεμοι, δεν θα πάψουν ποτέ οι πρόσφυγες. Σήμερα αυτοί. Αύριο πάλι εμείς…

-Η Μαίρη Κόντζογλου γεννήθηκε, μεγάλωσε και συνεχίζει να μεγαλώνει στη Θεσσαλονίκη, διαβάζω στο βιογραφικό σας και διακρίνω μια όμορφη σχέση μ’ αυτήν την πόλη. Πώς θα χαρακτηρίζατε, λοιπόν, αυτήν τη σχέση;

Είναι η πόλη που στην αγκαλιά της μέσα ζούνε οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που αγαπώ.
Επίσης, είναι μια πόλη που με μαγεύει η ιστορία και τα ηλιοβασιλέματά της και με εξοργίζει ο συντηρητισμός της.
Την αγαπώ γιατί είναι το «λεύκωμα» όπου έχω καταγράψει τις περισσότερες αναμνήσεις μου από αγαπημένα πρόσωπα.

-Αν σας δινόταν η ευκαιρία να ζήσετε κάπου αλλού θα τολμούσατε ν’ αφήσετε πίσω την πόλη που μεγαλώσατε;

Ασφαλώς και με μεγάλη μου χαρά. Αρκεί να ήταν ένας καλύτερος τόπος. Και όταν λέω «καλύτερος» έχω κάποια στάνταρς στο μυαλό μου.
Θα μπορούσα να ζήσω στην Κέρκυρα, στα Χανιά, στην Καλαμάτα, στη Μυτιλήνη. Σε ένα χωριό της Τοσκάνης, σε μια μικρή πόλη στις ακτές του Ατλαντικού, θα λάτρευα να ζω στην Κωσταντινούπολη, ακόμα και με τις σημερινές συνθήκες, σε ένα χωριό της Κυανής Ακτής.
Καθώς φαίνεται, η θάλασσα είναι μεγαλύτερη αγάπη από την πόλη.

-Οι σπουδές σας και στη συνέχεια η ενασχόλησή σας με την Επικοινωνία σε μεγάλες ελληνικές εταιρείες ήταν δυο καλοί λόγοι που σας έφεραν ένα βήμα πιο κοντά στη συγγραφή;

Δεν ξέρω… Δεν νομίζω… Είναι σίγουρο πάντως πως με έκαναν να παρατηρώ πολύ περισσότερο τους ανθρώπους και επίσης μου έμαθαν να μη φοβάμαι να εκτεθώ. Αυτό είναι πολύ σπουδαίο για να γράψεις.
Θυμάμαι, όταν έδωσα το χειρόγραφο από το ΠΕΡΠΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ στην κολλητή μου να το διαβάσει, με ρώτησε πώς και δεν φοβόμουν τι θα σκεφτόταν ο άνδρας μου πρώτα απ’ όλα, δευτερευόντως οι αναγνώστες – αν θα υπήρχαν. Ε, λοιπόν, όχι, δεν με ενδιέφερε. Ναι, οι αναγνώστες έχουμε την τάση, ενδόμυχα, να ταυτίζουμε τον ήρωα ενός βιβλίου με τον συγγραφέα και δεν με ενδιέφερε καθόλου αν θα πίστευε κάποιος πως είχα ζήσει την έντονη ζωή των ηρωίδων.

-Έχετε σκεφτεί ποιο θα είναι το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Ήδη γράφω ένα βιβλίο, έχω στα σκαριά και μερικά άλλα, όποια ιδέα ή προσωπικότητα μου κάνει «κλικ» την καταγράφω, καμιά φορά το ξεκινώ κιόλας, γιατί η έμπνευση ενός θέματος σε μένα δεν έρχεται μόνο σαν ιδέα, π.χ. «Α, να γράψω για γυναίκα που παίρνει σύνταξη και είναι νέα ακόμη». Όχι, μου έρχεται με τους ήρωες μαζί και πολλά περιστατικά…

Η Μαίρη Κόντζογλου γεννήθηκε, µεγάλωσε και συνεχίζει να µεγαλώνει στη Θεσσαλονίκη.
Έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήµες στο Πάντειο Πανεπιστήµιο και έχει εργαστεί σε µεγάλες ελληνικές εταιρείες, µε αντικείµενο πάντα την Επικοινωνία.
Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Το Μέλι το Θαλασσινό (2008), Περπάτα µε τον άγγελό σου (2009), Χίλιες ζωές απόψε (2013), την τριλογία Οι μεσημβρινοί της ζωής (2011) που αποτελείται από τα βιβλία Στους ήλιους του έρωτα, Στα φεγγάρια της αλήθειας, Στη γη της αγάπης, από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο έχει εκδώσει την τριλογία Τα Παλιά Ασήμια που αποτελείται από τα βιβλία Τα Παλιά Ασήμια (2014), Προσευχή για τα Παλιά Ασήμια (2015), Πέρα από τα Παλιά Ασήμια (2015), Οι Μαγεμένες (2018) και την επανέκδοση της τριλογίας Οι μεσημβρινοί της ζωής σε μέγεθος pocket και με υπότιτλους Άγνωστη χώρα, Μεσονύκτιο, Μεσουράνηση (2018).

Share on Facebook

Tweet

Follow us

Save