Τέσσερις εποχές στο εργαστήριο κεραμικής – Yeon Somin (Γιαν Σομίν)

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Δεν μπορώ να το εξηγήσω, μα το βιβλίο που θα σας παρουσιάσω, μόλις το πήρα στα χέρια μου, ένα κύμα αγαλλίασης και ηρεμίας άρχισε να με κατακλύζει. Σίγουρα το εξώφυλλό του εκπέμπει μια ηρεμία τόσο μέσα από την εικόνα όσο και από τα χρώματα που την έχουν δημιουργήσει, μα δεν νομίζω να είναι μόνο αυτό.
Διάβασα το οπισθόφυλλο, ακολούθησα τις διαδρομές τις πρόσοψης του εργαστηρίου κεραμικής και αβίαστα άνοιξα το βιβλίο. Ένα ακόμη ταξίδι ήταν εκεί και με περίμενε με υπομονή για να ανοίξει πανιά και να βάλει πλώρη.
Με πόσους συνταξιδιώτες θα πορευόμουν δεν γνώριζα, μα το σίγουρο ήταν ότι θα άφηνα την Τζονγκ-Μιν να με ξεναγήσει στα άδυτα της ιστορίας της.
Η Τζονγκ-Μιν είναι σχεδόν 30 χρονών. Μέχρι πρότινος ήταν συντάκτρια τηλεοπτικών εκπομπών και για χρόνια εργαζόταν ασταμάτητα. Ώσπου αποφάσισε να παραιτηθεί για τους δικούς της λόγους. Νοίκιασε ένα σπίτι και χωρίς να το καταλάβει εγκλωβίστηκε στο λαβύρινθο του μυαλού της και στα γρανάζια της απραξίας που οδηγούν στους δρόμους της κατάθλιψης.
Είναι μια νεαρή ενθουσιώδης μα και ντροπαλή. Έχει επιλέξει να ζει αθέατα με την αδράνεια πλέον για συγκάτοικό της και αποφεύγει να θέτει μεγάλους ή και μικρούς στόχους.
Μένει σχεδόν κλεισμένη, δεν επιθυμεί να ασχοληθεί με κάτι και όταν έπειτα από πολύ καιρό βγήκε από το σπίτι, τα βήματά της την οδήγησαν σε έναν χώρο που θεώρησε ότι ήταν καφέ. Ήταν ένα εργαστήριο κεραμικής, σέρβιρε έναν υπέροχο καφέ σε χειροποίητες κούπες και κάπου εδώ η Τζονγκ-Μιν γυρίζει απρόσμενα σελίδα στο βιβλίο της ζωής της χωρίς να το ξέρει, κρατά στα χέρια της δειλά – δειλά την πένα και αρχίζει να γράφει δίχως συνοχή, δίχως τελεία.

…δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς τη θλίψη τού να χάνεις το πρόσωπο που αγαπάς περισσότερο στον κόσμο και να μένεις μόνος…

Έχω επιλέξει να αναφέρω όσο γίνεται λιγότερα από τα ονόματα των συμπρωταγωνιστών της Τζονγκ-Μιν, όχι για άλλο λόγο, απλά η αύρα της ήταν τόσο δυνατή που δεν μου άφησε περιθώρια.
Θα διαβάσουμε για μια κούπα καφέ από συμπαγή πηλό, για ένα κρυμμένο δαχτυλίδι στην ποδιά εργασίας του ΓΣ, για το πρώτο δημιούργημα της ηρωίδας μας που φέρει σε πιάτο, αλλά και για μια κοπέλα από το παρελθόν, τη Τζου-Ραν η οποία δεν κρατάει στην καρδιά της κακία για πράξεις που πλέον δεν μπορούν να αλλάξουν, ενόσω κατοικούν στο μακρινό κοινό τους παρελθόν.
Σειρά έχει ένας ζηλιάρης σύζυγος και οι απάνθρωπες και χειριστικές συμπεριφορές του, μια αλλαγή που συντελείται σε μια ταραγμένη ψυχή με έναυσμα ένα προσωπικό δημιούργημα, ένα γεύμα από μια μαθήτρια δημοτικού, αλλά και μια απρόσμενη συγκατοίκηση ευεργετική και ιδανική για δύο.
Η Τζονγκ-Μιν αποφασίζει να ασχοληθεί με τον πηλό και με την τέχνη της κεραμικής. Το εργαστήριο κεραμικής Σο – Γιο είναι το ιδανικό μέρος για να αφήσει ελεύθερα τα συναισθήματά της να αποδράσουν από τη ψυχή της και να επιλέξει εκείνη πια θέλει να επιστρέψουν και από πια να απελευθερωθεί μια για πάντα. Κρατά στα χέρια της ένα άγνωστο μέχρι πρότινος υλικό, προσθέτει όταν χρειάζεται υγρό στοιχείο, δίνει σχήμα στο δημιούργημα και περιμένει υπομονετικά να ψηθεί και να περάσει το μεταίχμιο της θραύσης και της ανθεκτικότητας. Κάπως έτσι πλάθει και τον εσωτερικό της κόσμο. Επαγρυπνείται, ανασυγκροτείται και κολλά τα κομμάτια εκείνα που έχουν από χρόνια σπάσει και αποκολληθεί, ενόσω αποβάλλει τα βαρίδια εκείνων που άγαρμπα κουβαλούσε μέσα της.
Νιώθει ανάλαφρη, αρχίζει να χαμογελά, να φροντίζει τον εαυτό της και ανακαλύπτει τις μικρές χαρές που την περικλείουν. Μικρά βήματα στην αρχή, ίσως και δειλά, μα δεν βιάζεται. Οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους και η Τζονγκ-Μιν. Αυτή η διαδοχή επιφέρει ευεργετικά αποτελέσματα άλλοτε ορατά και άλλοτε όχι. Η Τζονγκ-Μιν νιώθει τη διαφορά, νιώθει την αναζωογόνηση, νιώθει την ευεξία. Συνειδητοποιεί ότι η υπευθυνότητα είναι το καλύτερο φάρμακο για την αδράνεια. Συνεχίζει να πλάθει τον πηλό και μαζί του πλάθει και τον ίδιο της τον χαρακτήρα.
Η συνάντηση μητέρας και κόρης συνοδευόμενη από ένα χειροποίητο δώρο, το απατηλό όνειρο του μυθιστοριογράφου, ένας μαθητευόμενος που κλείνει τα μάτια όταν αγγίζει τον πηλό αφουγκράζοντάς τον, η υπαίθρια αγορά λίγο πριν από τα Χριστούγεννα και η καταστροφή των μη λειτουργικών κεραμικών, θα δώσουν τη σκυτάλη στους τίτλους τέλους της ιστορίας με την Τζονγκ-Μιν να έχει ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Γιαν Σομίν, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
…όσο φιλότιμη κι αν είναι η προσπάθεια που καταβάλει κάποιος, αν ο ίδιος είναι ψυχικά σακατεμένος, είναι βέβαιο ότι σακατεμένο θα είναι και το έργο του…

Μπορεί πρόσκαιρα η αδράνεια να επεδίωξε να καταπιεί την Τζονγκ-Μιν, όμως η ομορφιά, η ζεστή ατμόσφαιρα, η δημιουργικότητα, η ηρεμία και οι νέες ευκαιρίες που πρόσφερε απλόχερα το εργαστήριο κεραμικής Σο-Γιο κατάφεραν να την απαλλάξουν από τη θλίψη της και να της ανοίξουν μια πόρτα στην ευτυχία.
Η Τζονγκ-Μιν άδραξε την ευκαιρία και κράτησε γερά στα χέρια της τη νέα σκυτάλη ζωής καμωμένη από πηλό και αγάπη.
Θα την αξιοποιήσει όπως της πρέπει;
Θα καταφέρει να βγει από τα σκοτάδια της;
Κάτι μου λέει πως πια ο πηλός και η ευεργετική του δράση, έχει βάλει τις βάσεις για μια νέα πολλά υποσχόμενη συνέχεια…

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Η Τζονγκ-Μιν, συντάκτρια σε τηλεοπτικές εκπομπές, δουλεύει ασταμάτητα εδώ και χρόνια και θέλει να κάνει επιτέλους μια αλλαγή· για αυτό αποφασίζει ξαφνικά να παραιτηθεί.
Έπειτα από μήνες χειμερίας νάρκης, ήρθε η ώρα να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Τριγυρίζοντας στους δρόμους κοντά στη Σεούλ, περνάει τυχαία μπροστά από το εργαστήριο κεραμικής Σο-Γιο. Το φως, η ζεστασιά του, η μυρωδιά του πηλού και του καφέ την καλούν να μπει. Τότε νιώθει κάτι να ξεδιπλώνεται μέσα της…
Εδώ, όλοι έχουν μια ιστορία να μοιραστούν. Καθώς οι εποχές αλλάζουν, η Τζονγκ-Μιν ξαναβρίσκει τον εαυτό της. Σταδιακά ανακαλύπτει ότι όσο τα χέρια της είναι απασχολημένα, το μυαλό της ηρεμεί και η καρδιά της μαλακώνει.
Μια ιστορία γεμάτη ελπίδα για τους καινούργιους φίλους και τις παλιές πρακτικές, για τη χαρά της κοινότητας και για το τι συμβαίνει όταν, σε έναν κόσμο που τα πάντα κινούνται γρήγορα, εσύ αποφασίζεις να ζήσεις με πιο αργούς ρυθμούς.

ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ
Ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς· μια πολυπόθητη παρηγοριά.
Bookseller
Ένα γοητευτικό και έξυπνο μυθιστόρημα για τη δύναμη της φιλίας, της κοινότητας και των χόμπι που μας μαθαίνουν να επανασυνδεόμαστε με τον εαυτό μας αλλά και τους ανθρώπους γύρω μας.
Libby Page
Μια γλυκιά υπενθύμιση πως κάθε εποχή της ζωής έχει τη δική της σημασία και πως ό,τι έχει ραγίσει μπορεί πάντα να επιδιορθωθεί.
Evie Woods
Όσο το διάβαζα, ένιωθα τόση χαρά και ζεστασιά, σαν να είχα περάσει κι εγώ τέσσερις εποχές στο εργαστήριο Σο-Γιο.
Baek Sehee

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.
Η Yeon Somin (Γιαν Σομίν) είναι ανερχόμενο λογοτεχνικό αστέρι στην Κορέα. Μεταξύ άλλων, έχει κερδίσει το Korea New Writer’s Award (2022) για το ντεμπούτο της Lazy Kinko. Γράφει επίσης σενάρια για την τηλεόραση κι έχει συνεργαστεί με μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα (SBS, MBC, YTN). Στον ελεύθερο χρόνο της βρίσκει παρηγοριά στην τέχνη της κεραμικής.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.