ΣΚΕΨΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ

Σκέψεις για το μυθιστόρημα «Η Ζωή είναι αγάπη» της Γιόλας Δαμιανού – Παπαδοπούλου

  Όλοι ξεκινάμε τη ζωή μας γεμάτοι όνειρα, βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε για να ζήσουμε τα ΠΑΝΤΑ, να βγούμε, να γλεντήσουμε, να ταξιδέψουμε, να ερωτευτούμε. Νιώθουμε μικροί Θεοί, ότι μπορούμε να καταφέρουμε να αγκαλιάσουμε τον κόσμο όλο, δεν μας αρκεί το λίγο, τα θέλουμε ΟΛΑ! Τι γίνεται όμως όταν το ΟΛΑ καταλήγει να γίνει ΤΙΠΟΤΑ; Πώς μπορείς να συνεχίσεις να ελπίζεις, να πιστεύεις, όταν από την απερισκεψία κάποιου ανεγκέφαλου χάνεις ό,τι

Διήγημα: «Άλλαξα…» της Ιουλίας Ιωάννου

Ο χρόνος κυλάει πάντα υπέρ μας τελικά, απαλύνει τις πληγές, διορθώνει τα λάθη, μειώνει τις πιθανότητες να τα επαναλάβεις… Είδα τις μελανιές να υποχωρούν, από τον πρώτο κιόλας μήνα, τους μαύρους κύκλους να αλλάζουν σιγά – σιγά χρώμα, σχήμα, μέγεθος… Οι εξωτερικές πληγές κάποτε εξαλείφονται, δεν καταλαβαίνει πια κανείς τίποτα από το τι πραγματικά συνέβη ένα χρόνο πριν, όμως μέσα από το περιτύλιγμα; Οι εσωτερικές τρύπες στην καρδιά κλείνουν άραγε

Σκέψεις για το μυθιστόρημα της Πένυς Παπαδάκη «Αντίο Φιλενάδα» της Ιουλίας Ιωάννου

Λένε, ότι τα ακριβά αρώματα είναι κλεισμένα σε μικρά μπουκαλάκια! Κάπως έτσι αισθάνθηκα όταν τελείωσα την ανάγνωση του «Αντίο Φιλενάδα», καθώς σε μόλις 223 σελίδες είναι κλεισμένα τόσα νοήματα, τόσα συναισθήματα, τόσος πόνος, μα και δικαίωση, αυτογνωσία, αγάπη, συγχώρεση! Χωρίς περιττές περιγραφές, με λόγο μεστό και διεισδυτικό, η Πένυ Παπαδάκη καταφέρνει να συγκινήσει σε μεγάλο βαθμό τον αναγνώστη, καθώς οι κρυμμένες αλήθειες στο λόγο της, τα παθήματα των ηρώων, τα

Διήγημα: «Αρνούμαι!» της Ιουλίας Ιωάννου

  Αρνούμαι να δεχτώ ότι έχεις φύγει, ότι εκείνο το βλέμμα που με συγκλόνιζε κάθε φορά που το κοιτούσα δεν θα είναι πια το πρώτο φως των ματιών μου όταν ανοίγουν το πρωί. Ότι στη μεριά του κρεβατιού σου δεν θα είναι αποτυπωμένο το περίγραμμα του κορμιού σου. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα, χωρίς να ξέρω πως θα ανοίξεις την πόρτα και η λατρεμένη μορφή σου

Σκέψεις για το μυθιστόρημα Vinsanto “το κρασί της λάβας” από την Ιουλία Ιωάννου

  Ένας μεθυστικός από μόνος του τίτλος είναι ήδη η πρώτη επαφή με τη μαγεία που αποπνέει από το τόσο ξεχωριστό μυθιστόρημα της Αργυρώς Μαργαρίτη, Vinsanto! Ο αναγνώστης αρχικά έρχεται σε επαφή με όλους τους πρωταγωνιστές που πρόκειται να συναντήσει στις σελίδες του και μαθαίνει τα στοιχεία που αφορούν τον καθένα, τα πάθη του, τι τον οδηγεί σε κάποιες πράξεις που δύσκολα κατανοεί ο απλός νους. Το μαγευτικό τοπίο της

Σκέψεις για το βιβλίο της Αφροδίτης Βακάλη «219 Ημέρες βροχής» από την Ιουλία Ιωάννου

Ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα που από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα είναι γεμάτο απρόβλεπτες, ανατρεπτικές καταστάσεις. Το κύριο χαρακτηριστικό της αφήγησης είναι οι μικρές, κοφτές, σύντομες μα περιεκτικές προτάσεις. Η περιγραφή των χαρακτήρων είναι τόσο διεισδυτική, τόσο λεπτομερειακή, σχεδόν σοκαριστική, νιώθεις να αναδύονται τα πιο βαθιά κρυμμένα μυστικά τους, τα πιο ανομολόγητα συναισθήματα και πάθη τους. Με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία και μαεστρία η κυρία Βακάλη πλέκει τον ιστό του κάθε

…μήπως φταίει που περνάω τα 40;;; της Ιουλίας Ιωάννου

Τα χρόνια περνάνε και πίσω δεν γυρνάνε… μα όταν είναι γεμάτα, δημιουργικά, με εικόνες και όμορφες μνήμες, όταν αποδέχεσαι το ποιος είσαι, το πού θες να φτάσεις, τότε όλα φαντάζουν τόσο μα τόσο φυσιολογικά… δεν νιώθεις να μεγαλώνεις, νιώθεις να ωριμάζεις, να μεστώνεις σαν ώριμο φρούτο που παίρνει το πιο όμορφο χρώμα του όταν είναι έτοιμο προς συγκομιδή από το δέντρο που το κυοφορούσε τόσο καιρό… νιώθεις πως αφήνεις πίσω

Διήγημα: Προδιαγεγραμμένη πορεία της Ιουλίας Ιωάννου

Οι κόμποι των χεριών μου άσπρισαν από την πίεση πάνω στο τιμόνι, καθώς ο δείκτης του καντράν όλο και ανεβαίνει, φτάνει σε δυσθεώρητα, κάτω από άλλες συνθήκες ύψη. Το βλέμμα μου είναι κολλημένο στο δρόμο, μα δε βλέπω τίποτα, όλα είναι θολά και μαύρα, τα τύλιξε το σκοτάδι της ψυχής μου. Το μυαλό μου επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια φράση: «σε έξι μήνες από τώρα θα τελειώσουν όλα»! Έξι μήνες, έξι

Μια καινούργια μέρα ξημέρωσε!

Όταν ξυπνώ το πρωί το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να πω ευχαριστώ και να κοιτάξω τον ήλιο όταν λάμπει σε έναν πεντακάθαρο ουρανό, όπως σήμερα… Όταν ο ήλιος σου χαμογελάει σημαίνει ότι σου δίνει λίγη από τη δύναμή του να σηκωθείς με χαμόγελο, να ανασκουμπωθείς και να πεις: «ναι μπορώ!» Το να είσαι αισιόδοξος και να κοιτάς μόνο τα φωτεινά χρώματα είναι στάση ζωής! Για άλλους μπορεί να είσαι

Σκέψεις για το βιβλίο «Μέρες Αλεξάνδρειας» του Δημήτρη Στεφανάκη

Ένα μυθιστόρημα είναι πολύ πιο αποκαλυπτικό και περιγραφικό από την καλύτερη κινηματογραφική ταινία που θα μπορούσε να το αναπαραστήσει. Σε βάζει στο ρόλο του σκηνοθέτη και σου επιτρέπει να δεις μέσα από τη δική του ματιά τα μέρη, τα πρόσωπα και τα γεγονότα που σου περιγράφει. Και φυσικά, όταν έχει μια τέτοια διεισδυτική ικανότητα ο συγγραφέας, να σε οδηγήσει θεατή των όσων περιγράφει με τόσο γλαφυρό, τόσο συναρπαστικό τρόπο, τότε,