ΣΚΕΨΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ
Της Ιουλίας Ιωάννου Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι αδυναμίες που ο καθένας κουβαλάει, οι εσωτερικές αναζητήσεις και οι εξωτερικές παρεμβάσεις μπλέκονται δημιουργικά σε ένα μυθιστόρημα που δίνει την αίσθηση πως θέλει να ασχοληθεί πολύ σοβαρά με το πώς αισθάνονται και τι βιώνουν οι χαρακτήρες του, όμως με τη χιουμοριστική του διάθεση καταφέρνει να σε κάνει να τους αισθανθείς τόσο κοντά σου. Οικείες φυσιογνωμίες, πρόσωπα που συναντάς στην καθημερινότητά σου, που
Ξύπνησε αλαφιασμένος από έναν ύπνο βαθύ, ταξιδιάρικο, γεμάτο όνειρα τόσο ζωντανά, τόσο αληθινά που ένιωθε μέρος του χρόνου, ζούσε αγαπημένες στιγμές που είχε θάψει βαθιά στο νου. Η επιλογή του χώρου που διαδραματίστηκαν όσα βίωσε δεν μπορεί να ήταν τυχαία. Ήταν το πρώτο σπίτι που έμειναν μαζί. Ήταν εκεί που έζησαν τις λίγες, μα ικανές να τις κουβαλά μια ολόκληρη ζωή, στιγμές που τον κυνηγούν ακόμη και όταν κλείνει τα
της Ιουλίας Ιωάννου Υπάρχουν στιγμές που καθορίζουν αποφάσεις που μια ολόκληρη ζωή προσπαθούμε και παλεύουμε να αποφύγουμε, να απωθήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού, που αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι μόνο έτσι θα έπρεπε να είχε γίνει. Και μπορεί να χρειαστεί να φτάσει η πιο κρίσιμη στιγμή, η πιο όμορφη ηλικία, η ωριμότητα των σαράντα εννέα χρόνων για να κάνεις αυτό που πάντα ήθελες μα αρνιόσουν να δεις κατάματα. Όπως και
της Ιουλίας Ιωάννου «…θα φτάσω μέχρι τέλους, θα φτάσω. Όποιο και αν είναι αυτό το τέλος. Θα σας διηγηθώ το τέλος, νιώθω ότι ήμουν εκεί, στις ζοφερές εσχατιές της ανθρώπινης ψυχής, μα και στις φωτεινές χαραμάδες που λέγονται αχτίδες ζωής». Αλληγορικό, ονειρικό, υποβλητικό, ορμητικό, λυτρωτικό. Βαθύτατα ανθρώπινο Ένα σκοτεινό παραμύθι για την αέναη αναζήτηση του φωτός… Ο αγαπημένος ήρωας των παιδιών δεν είναι ένα μυθιστόρημα που υπόκειται σε κανόνες
της Ιουλίας Ιωάννου Ανοίγεις την τηλεόραση και πέφτεις πάνω σε ανείπωτο πόνο, σε οικογενειακές τραγωδίες, σε ναυάγια και πτώσεις αεροπλάνων! Στο διαδίκτυο λες, έχεις τουλάχιστον μια εναλλακτική, να ανοίξεις μόνο σελίδες που εσύ θα επιλέξεις τι θα διαβάσεις. Μα κι εκεί, δεν αλλάζει δραματικά το τοπίο. Παντού σκληρές εικόνες, αίμα, επιθέσεις, φόνοι, θάνατος. Ο θάνατος κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Μεγάλα γράμματα σε προδιαθέτουν ότι θα βρεις αναλυτικά
«Ο κύκλος είχε κλείσει». Με αυτή τη φράση ολοκληρώνεται η ΣΜΥΡΝΑ, η τρίτη και πιο σαγηνευτική από τις ηρωίδες της τριλογίας «Στα Χρόνια Της Ομίχλης» του συγγραφέα που έμελε να δώσει μια νέα πνοή στο ιστορικό μυθιστόρημα, του Νίκου Γούλια. Η κάθε ηρωίδα έχει το δικό της μυστηριακό σύμπαν να την περικλείει, έχει γύρω της έναν άγνωστο κύκλο που κινείται και εμπεριέχει τόσο διαφορετικούς, γνώριμους και μη χαρακτήρες. Η
Κάθε φορά που προσπαθώ να μην το βάλω κάτω, κάθε φορά που μια ακόμη απόρριψη έρχεται να μου υπενθυμίσει το πόσο διαφορετική είμαι από όλους τους άλλους γύρω μου, τόσο πιο πολύ πεισμώνω, τόσο πιο πολύ επιμένω! Όμως εγώ θα επιμένω, και θα συνεχίσω να γράφω κι ας μένουν έγγραφα στην οθόνη του υπολογιστή μου. Ευτυχώς που πριν το ατύχημα είχα προνοήσει να μάθω τυφλό σύστημα στη γραφομηχανή, λες
Το τοπίο μοναδικό, μαγευτικό. Η θέα που απλώνεται κάτω από τα πόδια της και φτάνει ως πέρα μακριά στη θάλασσα της κόβει την ανάσα. Στέκεται στην άκρη της βεράντας και απλώνει τα χέρια νιώθοντας το ελαφρύ αεράκι να ανασηκώνει τα ξέπλεκα μαλλιά της. Θυμάται τη σκηνή που έχει ξεχωρίσει από τον «Τιτανικό» με τους πρωταγωνιστές να ερωτοτροπούν με απλωμένα τα χέρια σαν φτερά έτοιμα να πετάξουν και αισθάνεται κι εκείνη
Πόσες φορές αλήθεια δεν έχουμε συναντήσει κάποιον και αισθανθήκαμε τόσο οικεία μαζί του, σαν να γνωριζόμαστε από πάντα. Αντίστοιχα, κάποιες φορές η αντιπάθεια ακόμη και ο φόβος μας ζώνουν αντικρίζοντας ένα ζευγάρι μάτια που μας κοιτούν σαν να μας ζυγίζουν από πάνω μέχρι κάτω. Τελικά, ο άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται αυτό που είναι; Υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που οδηγούμαστε σε πράξεις καλές ή κακές; Υπάρχουν κρυμμένα βιώματα μιας προηγούμενης ζωής, κουβαλάμε
«Ένα ποτήρι ουίσκι μπλε. Μπλε σαν τη θάλασσα… μπλε σαν το βελούδινο φόρεμα της Εριέττας και η θάλασσα μπλε σαν την αγάπη της. Όλη μου η ζωή ένα ποτήρι ουίσκι μπλε». Πόσο πολύ μοιάζουν οι άνθρωποι τελικά! Πόσο κοινή μοίρα έχουν! Πόσα πράγματα χωρίζουν κι άλλα τόσα ενώνουν την πορεία μιας ολόκληρης ζωής! Η αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης ήταν ανέκαθεν ο στόχος ανήσυχων ανθρώπων, όσων δεν μπορούσαν να αντέξουν
