Μαίρη Γεωργιάδου: συνέντευξη στη Μαρία Τσακίρη

Συγγραφέας του βιβλίου Νεραϊδόσκονη – Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές

Απομονωμένη στην εξοχή, η ηρωίδα της Μαίρης Γεωργιάδου βρίσκει και πάλι το ενδιαφέρον για τη ζωή μέσα από τη συγγραφή, που κάποτε έδινε νόημα στην ύπαρξή της. Η Έρη νιώθει ασφαλής στο παλιό της δωμάτιο και παρακολουθώντας από το μεγάλο παράθυρο την ομορφιά της φύσης «αρχίζουν να εμφανίζονται, σιγά σιγά, τα πλάσματα που ξεπηδούν από το γραπτό της». Σύμφωνα με τη συγγραφέα «αυτό το δωμάτιο είναι στην ουσία ένας συμβολισμός: είναι η ψυχή της και τα δημιουργήματά της. Μόλις καταφέρνει να μετατρέψει την πένα της σε ραβδί, τότε είναι έτοιμη πια, ν’ αφήσει πίσω της αυτό το δωμάτιο, και να κάνει το βήμα προς τον έξω κόσμο». Όπως λέει στο Vivlio-life «Αυτό που προσδοκώ είναι ο αναγνώστης να νιώσει το αληθινό θαύμα της ιστορίας: ότι η νεραϊδόσκονη είναι η ίδια η δύναμη που όλοι κρύβουμε μέσα μας – αρκεί να πιστέψουμε σε αυτήν. Γιατί, τελικά, η μαγεία δεν βρίσκεται έξω από εμάς. Είναι η πίστη στον εαυτό μας, η αγάπη, η ελπίδα».

«Η Έρη ήταν κάποτε μια επιτυχημένη συγγραφέας μα πάει καιρός που έχει χάσει το ενδιαφέρον της όχι μόνο για τη συγγραφή αλλά και την επαφή με οτιδήποτε έχει σχέση με το παρελθόν της». Να γνωρίσουμε την ηρωίδα σας για να καταλάβουμε τι είναι εκείνο που την κρατά μακριά απ’ όλα και μάλλον και από τον εαυτό της;
Η Έρη είναι ένας εσωστρεφής και βαθιά ευαίσθητος άνθρωπος, που κάποτε αγαπούσε τη συγγραφή και ζούσε μέσα από αυτή. Όμως μετά από κάποιες απώλειες αγαπημένων της προσώπων, άφησε τη θλίψη να την καταπιεί. Έκλεισε την πόρτα, όχι μόνο στον έξω κόσμο αλλά και στον ίδιο της τον εαυτό. Δεν θέλει πια να επιστρέψει στις παλιές της συνήθειες, κι έχει εγκαταλείψει ακόμα και αυτό που κάποτε της έδινε ζωή – το γράψιμο. Μέχρι που κάτι αρχίζει να ξυπνά ξανά μέσα της…
Βιώνει μια θλιβερή καθημερινότητα, απομονωμένη στην εξοχή. Κάποιους άλλους, ίσως θα τους ενέπνεε η ζωή δίπλα στη φύση, μακριά από το θόρυβο και το άγχος της πόλης. Δώστε μας μια μικρή γεύση από αυτή την καθημερινότητα.
Ο καθένας μας βιώνει την απώλεια με τρόπους που, μερικές φορές, ούτε κι ο ίδιος δεν καταλαβαίνει. Για την Έρη, η εξοχή κι η ήσυχη ζωή στη φύση δεν είναι κάτι που της δίνει έμπνευση ή παρηγοριά. Είναι απλώς ένας τόπος που της προσφέρει αυτό που ψάχνει: την απομόνωση. Εκεί μπορεί να κρυφτεί, να μην ακούει πια τον θόρυβο, όχι μόνο της πόλης, αλλά και του κόσμου.
Αν και θλιβερή, η ζωή της, περιλαμβάνει βιβλία, που μιλούν για νεράιδες και ξωτικά, μονόκερους και δράκους και κάθε λογής μαγικά πλάσματα. Τι είναι εκείνο που θα την κάνει να τα κατεβάσει από τα σκονισμένα ράφια της βιβλιοθήκης της;
Είναι το παιδί μέσα της, που διψάει να επιστρέψει στα παλιά, γνώριμα παραμύθια. Εκείνα που κάποτε της κρατούσαν συντροφιά. Η ώρα αυτή έχει φτάσει πια, κι η Έρη πλησιάζει σχεδόν αυθόρμητα τα σκονισμένα της ράφια. Δεν ξέρει ακριβώς τι ψάχνει, αλλά κάτι μέσα της ακόμα θυμάται..
«Μια επίσκεψη στο παλιό της δωμάτιο ίσως αρκεί για να δει την πένα της να γίνεται μαγικό ραβδί», γράφετε και θα θέλαμε να μας περιγράψετε πώς φανταστήκατε αυτό το χώρο.
Αυτό το παλιό της δωμάτιο ήταν κάποτε το καταφύγιό της. Εκεί όπου έπλαθε ιστορίες, έγραφε με πάθος και άφηνε τη φαντασία της να τριγυρνά ελεύθερη. Τώρα, το κάλεσμα να επιστρέψει γίνεται όλο και πιο δυνατό. Είναι ένα ημικυκλικό δωμάτιο, με μια τεράστια τζαμαρία από τη μία πλευρά και πίσω της μια μεγάλη βιβλιοθήκη, γεμάτη παραμύθια και παλιές ιστορίες. Εκεί νιώθει ασφαλής, σαν να βρίσκεται μέσα στη δική της «ζώνη προστασίας». Μέσα από το μεγάλο παράθυρο παρακολουθεί την αυλή της, τον ουρανό και το δάσος – εκεί όπου αρχίζουν να εμφανίζονται, σιγά σιγά, τα πλάσματα που ξεπηδούν από το γραπτό της. Ολόκληρο αυτό το δωμάτιο είναι στην ουσία ένας συμβολισμός: είναι η ψυχή της και τα δημιουργήματά της. Μόλις καταφέρνει να μετατρέψει την πένα της σε ραβδί, τότε είναι έτοιμη πια, ν’ αφήσει πίσω της αυτό το δωμάτιο, και να κάνει το βήμα προς τον έξω κόσμο.
«Καθώς κάθεται στο γραφείο της και αρχίζει να γράφει, σύντομα ανακαλύπτει με δέος, ότι οι λέξεις της παίρνουν ζωή!» Θέλω να πιστεύω πως όλοι οι συγγραφείς έρχεται η στιγμή που βιώνουν κάτι ανάλογο: Βλέπουν, δηλαδή, τις λέξεις τους να παίρνουν ζωή. Αυτή δεν είναι, όμως, η μαγεία της λογοτεχνίας;
Μα φυσικά! Και τι δε θα ’δινα να μπορούσα να δω, κι εγώ σαν την Έρη, κάθε μου ήρωα να ξεπηδά μέσα από τις σελίδες των βιβλίων– πραγματικά, μπροστά στα μάτια μου! Όμως ακόμη κι όταν οι ήρωές μας μεταφέρονται από μέσα μας ως αφηρημένες έννοιες στο χαρτί, κι εμείς τους δίνουμε ζωή, αφηγούμενοι την ιστορία τους… τότε ναι, αυτό είναι απόλυτα ονειρεμένο! Όταν η φαντασία ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου, ολοζώντανη – τότε αυτό λέγεται μαγεία!
Από τη μια το όνομα Έρη που παραπέμπει στο δικό σας όνομα. Από την άλλη η απόφασή σας να μετακομίσετε σ’ ένα γραφικό χωριό της ορεινής Χαλκιδικής, μας δίνουν την εντύπωση πως η ιστορία σας έχει πολλά στοιχεία από τη πραγματική δική σας ζωή. Είναι έτσι; Ναι, πράγματι, θυμίζει πολύ τη δική μου ζωή, μα δεν είναι! Η Έρη δεν είναι η Μαίρη. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν κουβαλά κομμάτια της. Η ταύτισή της με ένα πολύ αγαπημένο μου φιλικό πρόσωπο, και με την απώλεια που εκείνο βίωσε, ήταν και ο λόγος που γεννήθηκε αυτή η ιστορία. Το δικό μου συγγραφικό ταξίδι μόλις ξεκίνησε, μα ποιος ξέρει πού μπορεί να σε οδηγήσει η ζωή; Άλλωστε, όλοι οι συγγραφείς δεν βάζουμε πάντα κάτι από εμάς τους ίδιους μέσα στα έργα μας;
Το συγγραφικό σας ταξίδι ξεκίνησε από νεαρή ηλικία, γράφοντας ποιήματα και στίχους κι έπειτα εξελίχθηκε στη συγγραφή παραμυθιών και διηγημάτων. Ποιο είδος λογοτεχνίας πιστεύετε πως σας ταιριάζει πιο πολύ και με ποιο σκέφτεστε να συνεχίσετε;
Κάθε είδος είναι πολυαγαπημένο και με τραβάει να το εξερευνήσω κάθε τόσο. Μέσα από τα παραμύθια μπορείς να δώσεις βαθύτερα νοήματα για τη ζωή με τρόπο απλό και κατανοητό, έτσι που κάθε ηλικία να βρίσκει κάτι να ταυτιστεί. Από την άλλη, τα διηγήματα σου δίνουν τη δυνατότητα να ξετυλίξεις ιστορίες που μπορεί να αγγίξουν κι άλλες ψυχές. Αυτή την περίοδο, νιώθω πιο κοντά στο διήγημα, αλλά δεν αποκλείω τίποτα. Όλα έχουν τη μαγεία τους κι όλα με προκαλούν να τους δώσω ζωή!
Η τιμητική διάκριση που έχετε λάβει σε Διαγωνισμό Πεζογραφίας πόσο ενίσχυσε την εσωτερική ανάγκη να εκφράζεστε μέσα από λέξεις και στίχους;
Αυτό ήταν για μένα μια επιβεβαίωση ότι βρίσκομαι στον σωστό δρόμο. Από εκεί και πέρα, ήρθαν η εκπαίδευση και η εξάσκηση, για να γίνομαι όλο και καλύτερη. Στην πραγματικότητα, ο καθένας μας ψάχνει τον δικό του τρόπο να εκφραστεί και να ακουστεί κατά τη διάρκεια της ζωής του κι ίσως κι έπειτα από αυτής…
«Σκοπός της είναι ν’ αφήσει στα χέρια των αναγνωστών ένα κομμάτι του δικού της, παραμυθένιου κόσμου για όλους αυτούς που θέλουν να τον εξερευνήσουν», αναφέρετε στο βιογραφικό σας. Τι θέλετε να κρατήσουμε από την ιστορία της Νεραϊδόσκονης ως μήνυμα;
Αυτό που προσδοκώ είναι ο αναγνώστης να νιώσει το αληθινό θαύμα της ιστορίας: ότι η νεραϊδόσκονη είναι η ίδια η δύναμη που όλοι κρύβουμε μέσα μας – αρκεί να πιστέψουμε σε αυτήν. Γιατί, τελικά, η μαγεία δεν βρίσκεται έξω από εμάς. Είναι η πίστη στον εαυτό μας, η αγάπη, η ελπίδα. Και όταν την ανακαλύψουμε, τότε μπορούμε να φωτίσουμε όχι μόνο τη δική μας ζωή, αλλά και των άλλων γύρω μας. Τότε θα είμαστε έτοιμοι… έτοιμοι να σκορπίσουμε στον κόσμο, ο καθένας τη δική του Νεραϊδόσκονη.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Η Έρη ήταν κάποτε μια επιτυχημένη συγγραφέας, μα πάει καιρός που έχει χάσει το ενδιαφέρον της όχι μόνο για τη συγγραφή, αλλά και για την επαφή με οτιδήποτε έχει σχέση με το παρελθόν της. Απομονωμένη στην εξοχή, ζει μια θλιβερή καθημερινότητα με μοναδική συντροφιά τα βιβλία της που τώρα πια σκονίζονται στα ράφια. Βιβλία που μιλούν για νεράιδες και ξωτικά, μονόκερους και δράκους και κάθε λογής μαγικά πλάσματα. Όλα αυτά όμως ζουν μέσα στις ιστορίες της που τις έχει εγκαταλείψει κι αυτές. Ή μήπως όχι;
Ένα ξεφύλλισμά τους ίσως αρκεί για να δει τη σκόνη να γίνεται νεραϊδόσκονη. Μια επίσκεψη στο παλιό της δωμάτιο ίσως αρκεί για να δει την πένα της να γίνεται μαγικό ραβδί. Και μια νύχτα ίσως αρκεί για να της αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα και τον κόσμο όλο.
Αποφασισμένη, πιάνει την πένα της.
Μία πρόταση, έπειτα άλλη μία και μετά σταμάτησε στο άκουσμα ενός θροΐσματος…

Βιογραφικό
Η Μαίρη Γεωργιάδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Το κάλεσμα όμως για επιστροφή στη φύση ήταν τόσο έντονο, ώστε την οδήγησε στην απόφαση ν’ αφήσει πίσω την επαγγελματική της ταυτότητα ως υπάλληλος τραπέζης και ως κάτοικος πόλης. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί σ’ ένα γραφικό χωριό της ορεινής Χαλκιδικής, έχοντας δημιουργήσει την δική της οικογένεια, η οποία στάθηκε αφορμή να εμπνευστεί ιστορίες για να τις διηγείται στα παιδιά της. Το συγγραφικό της ταξίδι ξεκίνησε από νεαρή ηλικία, γράφοντας ποιήματα και στίχους κι έπειτα εξελίχθηκε στη συγγραφή παραμυθιών και διηγημάτων από τα οποία έχει εκδώσει το «Γοριλοϊστορίες… στη ζούγκλα», αφότου έλαβε Τιμητική Διάκριση σε Διαγωνισμό Πεζογραφίας το 2021. Σκοπός της είναι ν’ αφήσει στα χέρια των αναγνωστών ένα κομμάτι του δικού της, παραμυθένιου κόσμου για όλους αυτούς που θέλουν να τον εξερευνήσουν.