Άρωμα πορτοκαλιού – Μαρία Παπαντωνίου

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Το σημερινό βιβλίο, αν κλείσεις τα μάτια και χαλαρώσεις, σίγουρα θα το νιώσεις με περισσότερες από μία αισθήσεις. Θα οσμιστείς το άρωμα πορτοκαλιού του, θα γευτείς την γλυκόπικρη γεύση του και θα διαβάσεις την ιστορία των ηρώων του που σίγουρα θα σκαλώσουν στη μνήμη σου.
Θα ταξιδέψεις μαζί του στη Ρόδο, θα μάθεις τα ήθη και τα έθιμα του νησιού, θα αφεθείς στα αξιοθέατά του και πλάι στους ήρωες θα νιώσεις ευγνωμοσύνη, ευτυχία, γαλήνη αλλά και απογοήτευση.

…οι ερωτευμένες καρδιές ακροβατούν πολλές φορές σε τεντωμένο σχοινί κινδυνεύοντας να γκρεμοτσακιστούν…

Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1980. Μια δεκαετία που στις μικρές κοινωνίες όλα σχολιάζονται, όλα παρατηρούνται και περνούν από το μικροσκόπιο και η φράση ‘τι θα πει ο κόσμος’, ζει και βασιλεύει. Σε ένα μικρό χωριό της Ρόδου τη Μαλώνα, ζουν ο Αντώνης και οι γυναίκα του Ανθή. Δυο φιλήσυχοι άνθρωποι που ασχολούνται με τη γη, άνθρωποι που δεν ασχολούνται με κουτσομπολιά, παρά κοιτούν την οικογένειά τους. Έχουν μια κόρη την Ηλιάνα, μια νεαρή όμορφη, έξυπνη, απλή στη σκέψη και τη συμπεριφορά της, με ζωηρό βλέμμα και ανήσυχο πνεύμα.
Η Ηλιάνα δεν θα έδινε πανελλαδικές εξετάσεις, ενόσω οι ιδέες που επικρατούσαν και επηρέαζαν τη ζωή της ήταν παρωχημένες και συντηρητικές. Θα τέλειωνε την τρίτη Λυκείου και λογικά θα βρισκόταν ένας καλός γαμπρός για να νοικοκυρευτεί στο πλάι του, όπως άλλοτε έκανε η αδερφή της.
Η μοίρα της βέβαια είχε άλλα αποφασίσει για εκείνη που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί. Ένα καλοκαίρι, η Ηλιάνα θα γνωρίσει έναν νέο ομογενή, θα συνάψει μαζί του σχέση και ενώ όλα μοιάζουν μαγικά και πασπαλισμένα με ένα παχύ στρώμα ευτυχίας, άρδην το σκηνικό αλλάζει…
Τα κουτσομπολιά έξω στα πέτρινα πεζούλια της γειτονιάς, μια φωτογραφία που απαθανατίζει μια αυθόρμητη στιγμή ανάμεσα σε δυο νέους, η γνωριμία της Ηλιάνας με τον ψηλό και μελαχρινό νέο Τζορτζ, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο από μια πλανόδια τσιγγάνα, η επίσκεψη στο παρεκκλήσι της Παναγιάς της Τσαμπίκας και ένα φιλί διανθισμένο με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, μας εισάγουν στην ιστορία της Ηλιάνας και μας προετοιμάζουν για τη συνέχεια.
Ένας έρωτας γεννιέται και όσο κι αν προσπαθούν οι πρωταγωνιστές του, δεν μπορούν να τον κρατήσουν κρυφό. Το καλοκαίρι οδεύει προς το τέλος του και ευτυχώς ή δυστυχώς οι δυο νέοι αναγκαστικά θα πρέπει να αποχαιρετιστούν και να πάρουν βαρύγδουπες αποφάσεις για τη ζωή τους.
Μονάχοι τους ή μήπως η κοινωνία βάλει το δικό της λιθαράκι στην ιστορία μας;
Θα διαβάσουμε για ένα ραβασάκι ξέχειλο από ερωτισμό και πάθος, για τον εμφανίσιμο Κυριάκο οδηγό ταξί που έχει ένα πρόσφατα χωρίσει, για έναν ολόχρυσο σταυρό 24 καρατιών, για τα πικρόχολα κουτσομπολιά που φτάνουν στα αυτιά του Αντώνη, αλλά και για το ζιζάνιο του φθόνου που επωάζει στην ψυχή της φίλης Γεωργίας και αδημονεί να βγει στην επιφάνεια αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Ο κόσμος την εποχή που διαδραματιζόταν η ιστορία μας, δεν χαιρόταν με την ευτυχία του διπλανού του. Φθονούσε, ζήλευε, αδικούσε. Μη με ρωτάτε γιατί, έτσι ήταν κάποτε καμωμένος ο κόσμος μας. Σήμερα αδιαφορεί, κοιτάζει τον εαυτό του και ευτυχώς δεν σκορπά αλόγιστα τα κακεντρεχή του σχόλια πυροδοτώντας θύελλες και αντάρες.
Η μήπως όχι;

Μήπως οι μικρές κοινωνίες εξακολουθούν και βάλλονται από τέτοιου είδους παθογένειες;
Σειρά έχει ένα ανώνυμο γράμμα γεμάτο ψέματα που στάζει χολή, η ζηλόφθονη και φθονερή Μαρκέλλα που φυτεύει το σποράκι την μνησικακίας, ένα βάζο με γλυκό πορτοκάλι για τα ξένα, η τραγική ιστορία της μοναχής Θέκλας κατά κόσμο Ελένη, ένας λιτός γάμος που προσδίδει ασφάλεια και ο Δημήτρης που αλλάζει τις ζωές των οικείων του.
Ενοχές, μυστικά, ψέματα και αλήθειες που κρύβονται επιμελώς ίσως κάποτε βγουν στην επιφάνεια, δουν το φως και αλλάξουν τον ρου της ιστορίας…
Ακολουθεί η φιλική μα και συμφεροντολόγα Χέλεν, μια σωστή απόφαση διανθισμένη με μεγάλες δόσεις λογικής, η Σύλβια και η Μαιρούλα δυο χαριτωμένα κοριτσάκια, μια επιτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις, μια συνάντηση καμωμένη από τα τερτίπια της μοίρας και οι πρώτες βοήθειες που ήταν σωτήριες για τον Τζορτζ, οδεύουν την ιστορία μας στο τέλος της, ένα τέλος που προσωπικά δέχτηκα με ευχαρίστηση.
Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Μαρίας Παπαντωνίου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
…πόσες φορές σε ελάχιστα δευτερόλεπτα αλλάζει ολοκληρωτικά η ζωή μας και αναθεωρούμε ριζικά ότι μέχρι τότε θεωρούσαμε δεδομένο;…

Απανωτές ανακοινώσεις και αποκαλύψεις, συναντήσεις τριών φιλενάδων από τα παλιά και μια ακόμη που φαντάζει άβολη, μυστικά που επιτέλους λυτρώνουν τους κατόχους τους, μια γυναίκα που ξαφνικά παύει να είναι απαρατήρητη και αποφάσεις άξιες συγχαρητηρίων, θα κλείσουν την αυλαία μας με τρόπο ήρεμο, γαλήνιο και ευτυχισμένο.
Δεν διορθώνονται όλα μας τα λάθη. Κάποια μένουν εκεί για να μας θυμίζουν τις πράξεις μας, να μας θυμίζουν ότι χάσαμε στιγμές και αναμνήσεις, γιατί αποφασίσαμε γρήγορα και χωρίς σωστή κρίση.
Κάποιοι ήρωες βγήκαν κερδισμένοι, άλλοι όχι. Κάποιοι έζησαν μια ζωή μέσα στην ευτυχία και την ασφάλεια επιλέγοντας να θάψουν το παρελθόν και να γυρίσουν σελίδα. Και όταν πια το πλήρωμα του χρόνου άνοιξε ξανά τις πληγές, επέλεξαν ξανά την ευτυχία και την ασφάλεια που τόσο είχαν αγαπήσει.
Τι απομένει για τους υπόλοιπους;

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Στο μικρό χωριό Μαλώνα της Ρόδου, το καλοκαίρι του 1986, ο πλούσιος Ελληνοαμερικανός Τζορτζ Παπαδημήτρης συνδέεται ερωτικά με μια χωριατοπούλα, προκαλώντας αναστάτωση στα ήθη και τα έθιμα του τόπου.
Εικοσιεννιά χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 2015, νέα γεγονότα έρχονται να συνταράξουν τις ζωές των ηρώων στο μικρό χωριό. Θαμμένα μυστικά, ίντριγκες, καλοφυλαγμένες αλήθειες ξεπηδούν από το μπαούλο της ζωής, για να φέρουν σαρωτικές ανατροπές…
Μια δραματική, ερωτική, ηθογραφική ιστορία και παράλληλα ένα οδοιπορικό στο νησί των ιπποτών, στη Μαλώνα και στο Χαράκι.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.
Η Σοφία Ελευθεριάδου γεννήθηκε στο Κεντάου, του Καζακστάν, το 1981. Εννέα χρόνια αργότερα επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στην πατρίδα της, την Ελλάδα. Έκτοτε ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Είναι παντρεμένη, έχει δύο τετραπέρατα παιδάκια και μια καταπράσινη αυλή που λατρεύει και περιποιείται με μεράκι.
Από μικρή καταπιανόταν με άπειρα πράγματα και, σαν τελειομανής που ήταν, ήθελε να είναι άριστη σε όλα. Η υποκριτική, το τραγούδι, η ζωγραφική, η κιθάρα και η χειροτεχνία ήταν μόλις μερικά από αυτά. Όμως η συγγραφή, που προηγήθηκε όλων, έμελε να γίνει η μεγάλη της αγάπη, αν και στην περίπτωσή της άγγιξε ελάχιστα την κλασσική της έννοια· έγινε περισσότερο ένα καταφύγιο στο οποίο χωνόταν όταν η ζωή τη βομβάρδιζε με ασχήμια.
Το πρώτο της βιβλίο ανήκει στη σειρά σκοτεινές πόλεις, των εκδόσεων Λυκόφως, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2022, με τον τίτλο «Μέντβιλλ», σχεδόν την ίδια περίοδο που ολοκληρωνόταν και το τελευταίο κεφάλαιο του «Ιόντα Θανάτου», μέσα από τεράστιες δυσκολίες και εμπόδια».
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κομνηνός.