Ηρακλής Σωτηράκης: συνέντευξη στη Βιργινία Αυγερινού

Συγγραφέας του βιβλίου Τακουτάκ, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

 Ο Ηρακλής Α. Σωτηράκης γεννήθηκε στον Ταύρο το 1951. Επίκουρος καθηγητής στο ΤΕΙ Πειραιά μέχρι το 2010. Έχει εκδώσει τεχνικά βιβλία. Διετέλεσε αρχισυντάκτης του περιοδικού Διερευνώ. Αρθρογραφεί σε οικονομικές εφημερίδες και sites με το ψευδώνυμο Παύλος Α. Στράνας. Είναι ερασιτέχνης δρομέας. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε δρομικά sites. Έχει πλούσια ανέκδοτη συγγραφική δραστηριότητα. Διήγημά του βραβεύτηκε το 2023 στον λογοτεχνικό διαγωνισμό του Ιανού. Το Τακουτάκ είναι το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο που εκδίδει και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.

Τον ευχαριστούμε θερμά για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε.

1 Πώς εμπνευστήκατε τις Ιστορίες του ΤΑΚΟΥΤΑΚ;
Οι ιστορίες του βιβλίου αναφέρονται σε προσωπικά βιώματα, τα οποία έγιναν το ερέθισμα για να δημιουργηθεί γύρω από αυτά το κάθε διήγημα, εμπλουτισμένο φυσικά και με μυθοπλαστικά στοιχεία. Βέβαια η έμπνευση έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, ανασύρει μια μνήμη σου, ή μια εμπειρία σου και χτίζει μόνη της μια ιστορία πατώντας εκείνη τα πλήκτρα του λάπτοπ. Σε ελέγχει, δεν την ελέγχεις.

Πώς επιλέξατε τους τόπους στους οποίους διαδραματίζονται τα διηγήματα;
Δεν τους επέλεξα, οι τόποι είναι οι πραγματικοί, εκεί που συνέβησαν όσα περιγράφονται στα διηγήματα, η Πόλη το Αϊβαλί, η Καλαμάτα ο Ταύρος, η Μυτιλήνη, η Θεσσαλονίκη, ο Βόλος. Είναι οι τόποι που έζησαν οι ήρωες των διηγημάτων που ήταν κι αυτοί υπαρκτά πρόσωπα.
Τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος του βιβλίου και πώς κάνατε αυτήν την επιλογή;
Ο τίτλος του βιβλίου είναι ο ήχος του ρόπτρου κάποιου σπιτιού, όταν ο επισκέπτης το κτυπάει για να του ανοίξουν. Ο αναγνώστης, χτυπά το ρόπτρο στο εξώφυλλο του βιβλίου, και του ανοίγεται η πόρτα εισόδου στις σελίδες του, όπου ο συγγραφέας έχει καταθέσει την ψυχή του. Κάπως έτσι έκανα την επιλογή του τίτλου.
Ποιο είναι το δικό σας προσωπικό “τακουτάκ”; Τι ακριβώς αντιπροσωπεύει για εσάς;
Το δικό μου προσωπικό “τακουτάκ”, έχει χτυπήσει πολύ νωρίς σε νεαρή ηλικία, και μου έχει ανοίξει ένα πελώριο «γιατί», για όλα τα άδικα της ζωής, ένα “γιατί” που όλη μου τη ζωή προσπαθώ να απαντήσω, αλλά δυστυχώς παραμένει αναπάντητο μέχρι τώρα.
5. Σας γοητεύει η μικρή φόρμα, θα συνεχίσετε σε αυτή ή σκέφτεστε ήδη τη μεγάλη φόρμα;
Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έχει σημασία η φόρμα, αλλά αυτό που θέλεις να πεις στον αναγνώστη με τα κείμενά σου. Η φόρμα, κατά την ταπεινή μου άποψη, οφείλει να υπηρετεί την έμπνευση, και όχι η έμπνευση να φυλακίζεται στη φόρμα. Προς το παρόν η μικρή φόρμα μοιάζει να υπηρετεί καλύτερα τις δικές μου εμπνεύσεις.

6. Ποιες δυσκολίες έχει να αντιμετωπίσει ο συγγραφέας της μικρής φόρμας;

 Επειδή δεν νοιώθω «κανονικός» συγγραφέας, φαντάζομαι πως ο συγγραφέας που νοιώθει ότι στη μικρή φόρμα εκφράζεται καλύτερα, δεν θα έχει καμιά δυσκολία. Προσωπικά θεωρώ ότι ο συγγραφέας πρέπει να υπηρετεί δημιουργίες.

Και η δημιουργία δεν εγκλωβίζεται σε φόρμες, διαλέγει η ίδια ποια φόρμα της ταιριάζει καλύτερα. Έμπνευση που εξ αρχής οριοθετείται σε συγκεκριμένο αριθμό σελίδων δεν είναι έμπνευση, είναι κατασκευή προϊόντος με ημερομηνία λήξεως.
7. Υπάρχει κάποιο διήγημα στη συλλογή σας που ενδεχομένως το ξεχωρίζετε;

 Ένα όχι, ίσως δύο ή τρία, σίγουρα τον «Αούα» που δυστυχώς η ιστορία του επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα και πληγώνει, και τον «Βιταλάκη» που μας δείχνει μία φιλοσοφία ζωής που έχουμε ξεχάσει, αν και πιστεύω ότι το ΤΑΚΟΥΤΑΚ, είναι ένα συνολικό έργο,  ένα παζλ 20 κομματιών, που είναι όλα ξεχωριστά , και πρέπει να τα χρησιμοποιήσεις όλα, αν θέλεις  να δεις  ολόκληρη την εικόνα.

8. Αν θέλαμε με δυο λόγια να μας πείτε εσείς πώς ορίζετε αυτή τη συλλογή διηγημάτων σας, πώς θα τη χαρακτηρίζατε και τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης από το Τακουτακ , κλείνοντας την τελευταία σελίδα του;
Το ΤΑΚΟΥΤΑΚ είναι μία συλλογή διηγημάτων που φιλοδοξεί να προκαλέσει συναισθήματα που ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας τα έχει απωθήσει στο βάθος της ψυχής μας, να τα επαναφέρει στα μάτια μας με ένα δάκρυ, και στα χείλη μας με ένα χαμόγελο. Αυτό θα ήθελα να νοιώσει ο αναγνώστης όταν τελειώσει και το διάβασμα της τελευταίας σελίδας, όχι ότι διάβασε ένα λογοτεχνικό αριστούργημα, αλλά ότι διάβασε μικρές ανθρώπινες ιστορίες, που τον έκαναν να νοιώσει ότι επανήλθαν στο προσκήνιο του μυαλού του συναισθήματα. Αυτό.

Πείτε μας δυο λόγια για τα μελλοντικά σας σχέδια στο ταξίδι της συγγραφής.
Το ταξίδι της συγγραφής για μένα έχει ξεκινήσει από τα νεανικά μου χρόνια, συνεπώς υπάρχει αρκετό υλικό στα μπαγκάζια μου που περιμένει.
Το ταξίδι όμως της έκδοσης που ξεκίνησε από τον ΚΕΔΡΟ με το ΤΑΚΟΥΤΑΚ, θα εξαρτηθεί από την ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού. Αυτή θα αποφασίσει για τα μελλοντικά σχέδια.
Αν το ΤΑΚΟΥΤΑΚ κάνει τους αναγνώστες του, να επαναξιολογήσουν τη ζωή τους προσθέτοντας συναίσθημα, τότε θα υπάρξει εκδοτική συνέχεια, αλλιώς…
Γιατί για μένα, σκοπός της έκδοσης του ΤΑΚΟΥΤΑΚ δεν είναι «να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο» αλλά «να σμίξουμε τον κόσμο», όπως μας προτρέπει ο μεγάλος Γιάννης Ρίτσος.