Ρένα Ζώη: συνέντευξη στη Μαρία Τσακίρη

Συγγραφέας του βιβλίου Το σπίτι της δασκάλας – Εκδόσεις Silk

Η Ρένα Ζώη εκπροσωπεί το romantic suspense, ένα είδος λογοτεχνίας αρκετά διαδεδομένο στο εξωτερικό, στο πλαίσιο του οποίου οι δημιουργοί τοποθετούν δυνατές ιστορίες αγάπης σε πλαίσιο, όμως, αστυνομικής πλοκής και μυστηρίου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με «Το σπίτι της δασκάλας». Η ιστορία της εμπνευσμένη από το πραγματικό σπιτάκι της δασκάλας στο Πόρτο Ράφτη, που είναι χτισμένο πάνω στα βράχια και δίνει την εντύπωση πως ξεπήδησε κατευθείαν μέσα από τη θάλασσα. Όπως λέει στο Vivlio-life η συγγραφέας «… τα μόνα κοινά στοιχεία με την πραγματική ιστορία αυτού του σπιτιού, είναι το γεγονός πως και στο βιβλίο το σπιτάκι αυτό ανήκε στην πρώτη δασκάλα της περιοχής. Εκεί σταματούν οι ομοιότητες. Όλη η υπόλοιπη ιστορία αποτελεί αποκύημα της φαντασίας μου και δεν έχει καμία σχέση με πρόσωπα ή γεγονότα του τότε ή του τώρα». Στη συνομιλία μας είπαμε πολλά για την αγάπη. Κρατώ όμως στο μυαλό μου το εξής: «Αν ο έρωτας είναι η απόλυτη ανθρώπινη έκφραση, ψυχή τε και σώματι, το πάθος είναι το μέσον, η βελόνα και η κλωστή που σου επιτρέπουν να κεντήσεις αυτόν τον Παράδεισο…»

Το «σπιτάκι της δασκάλας» που βρίσκεται στο Πόρτο Ράφτη αποτέλεσε την έμπνευση αυτού του μυθιστορήματος. Θέλετε να μας το περιγράψετε για να βρεθούμε κι εμείς σ’ αυτόν τον όμορφο παραλιακό τόπο;
Το Πόρτο Ράφτη είναι ένα πανέμορφο παραλιακό προάστιο της Αττικής, μόλις 47’ από το κέντρο της Αθήνας. Περπατώντας στον κεντρικό παραλιακό του δρόμο, λίγο πριν το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα, εμφανίζεται στα δεξιά σου, στην πλευρά της θάλασσας, ένα μικρό λευκό σπιτάκι, απομεινάρι μιας άλλης εποχής. Η απλή αρχιτεκτονική του, οι κατάλευκοι πέτρινοι τοίχοι του και το γεγονός ότι είναι χτισμένο πάνω στα βράχια, δίνουν την εντύπωση πως το σπιτάκι αυτό ξεπήδησε κατευθείαν μέσα από τη θάλασσα.
Και η ιστορία που κρύβει; Ποιοι ήταν εκείνοι που ζούσαν εκεί και σε ποιο βαθμό χρησιμοποιήσατε αληθινά γεγονότα στη δική σας ιστορία;
Το σπιτάκι της δασκάλας ανήκε στην πρώτη δασκάλα που διορίστηκε στην περιοχή στη δεκαετία του 1960, την κυρία Άννα Σωτηρίου. Ελλείψει σχολικού κτιρίου στην περιοχή, ανέλαβε να διδάξει τα παιδιά σ’ αυτό το ίδιο το σπιτάκι της, έως ότου μπορέσει και βρεθεί μια καλύτερη λύση. Εκείνοι που την έζησαν, αλλά και αυτοί που την έμαθαν μέσα από τις διηγήσεις των παλαιότερων, μιλούν για μια γυναίκα φωτισμένη, με κύρος και δυναμισμό, έναν άνθρωπο που απετέλεσε φάρο και σύμβολο της περιοχής.
Στη δική μου ιστορία τα μόνα κοινά στοιχεία με την πραγματική ιστορία αυτού του σπιτιού, είναι το γεγονός πως και στο βιβλίο το σπιτάκι αυτό ανήκε στην πρώτη δασκάλα της περιοχής. Εκεί σταματούν οι ομοιότητες. Όλη η υπόλοιπη ιστορία αποτελεί αποκύημα της φαντασίας μου και δεν έχει καμία σχέση με πρόσωπα ή γεγονότα του τότε ή του τώρα.
Κατερίνα Παπαδάκη και Νίκος Απέργης. Είναι οι δυο κεντρικοί σας ήρωες. Να τους γνωρίσουμε;
Η Κατερίνα Παπαδάκη, είναι μια γυναίκα στην ηλικία των 37 ετών, που για λίγο κατάφερε ν’ αγγίξει το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής της: την εισαγωγή της στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Ένα όνειρο που έγινε κομμάτια στη δίνη της πραγματικότητας όταν έχασε τη μητέρα της ευρισκόμενη στο τρίτο έτος της σχολής της. Έκτοτε φλέρταρε με την κατάθλιψη και μέσα από προσωπικό αγώνα κατάφερε να βγει νικήτρια. Όχι, όμως, χωρίς πληγές που την ακολουθούσαν σαν σκιές μεγαλώνοντας. Στην ιστορία μας τη συναντούμε μερικά χρόνια μετά, έχοντας κάνει αρκετά βήματα προκειμένου να ξανασταθεί στα πόδια της και να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Είναι κλειστή, φοβισμένη, με έλλειψη αυτοπεποίθησης και διακατέχεται από μια μόνιμη αίσθηση ότι τίποτα καλό δεν αξίζει να της συμβεί. Η απόφαση να δεχτεί την πρόταση της φίλης της Κλαίρης να επιμεληθεί καλλιτεχνικά την ανακαίνιση ενός θεματικού ξενοδοχείου, θα φέρει για ακόμα μια φορά τα πάνω κάτω στη ζωή της και την ίδια αντιμέτωπη με τους φόβους και τις ανασφάλειές της.
Ο Νίκος Απέργης, είναι ένας άντρας στην ώριμη ηλικία των 45 ετών, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αμερική. Εργάζεται ως profiler για λογαριασμό της Interpol και συνεργάζεται στενά με την ελληνική αστυνομία. Σε αντίθεση με την Κατερίνα, ο ίδιος είναι γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό του, ένας άντρας που ξέρει τι θα πει ευθύνη και δεν διστάζει να την αναλάβει με όποιο τίμημα. Το «ναι» που θα πει στον Αρχηγό της ελληνικής αστυνομίας αναλαμβάνοντας την εξιχνίαση της περίεργης εξαφάνισης ενός γνωστού δημοσιογράφου, θα ανατρέψει με βίαιο τρόπο όσα μέχρι τώρα θεωρούσε δεδομένα στη ζωή του.
«Οι δυο τους, παρά τα βάρη που κουβαλά ο καθένας στην πλάτη του, θα νιώσουν από την πρώτη στιγμή μια έντονη έλξη». Πόσο εύκολο θα αποδειχτεί να μπορέσουν να τα μοιραστούν για να ελαφρύνουν την ψυχή τους;
Εύκολο; Όχι, δεν είναι καθόλου εύκολο να μοιραστούν αυτά που τον καθένα βαραίνουν, αυτά που κρατούν επτασφράγιστο μυστικό. Το μοίρασμα απαιτεί εμπιστοσύνη κι αυτή δεν χαρίζεται, χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι. Όμως ο έρωτας λειτουργεί καταλυτικά, αμβλύνει τις γωνίες του φόβου, μαλακώνει τις αντιστάσεις και αρχίζει σιγά σιγά να φωτίζει τις κρυφές γωνιές της ψυχής τους.
Όταν «ο έρωτας παραμονεύει στη γωνία» όλα δεν αποκτούν χρώμα στη ζωή μας; Άραγε τι μπορεί να βάλει μαύρο στη σκέψη μας; Στη σκέψη των ηρώων σας;
Ναι, ο έρωτας έχει την ικανότητα να δώσει χρώμα και φως στη ζωή μας, αυτό είναι μια αλήθεια. Ωστόσο, μερικές φορές η πεποίθηση της αναξιότητάς μας, οι αυτοκαταστροφικές σκέψεις και οι ενοχές, λειτουργούν σαν ένα σκοτεινό πέπλο που εμποδίζει το φως να εισέλθει στην καρδιά μας. «Συχνά, οι χειρότεροι εφιάλτες μας λειτουργούν σαν δίχτυ ασφαλείας γύρω μας και το να αφεθούμε σε όνειρα όμορφα, μοιάζει με βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο».
Συνήθως τα μυστικά είναι εκείνα που κάνουν τη ζημιά στις σχέσεις και απ’ ότι φαίνεται Το σπίτι της δασκάλας έχει πολλά κρυμμένα στους τοίχους του. Τι θα λέγατε να μας αποκαλύψετε ένα;
Τα μυστικά γκρεμίζουν τις γέφυρες της επικοινωνίας, πληγώνουν και ματώνουν τις σχέσεις. Τα μυστικά που κρύβονται στο σπίτι της δασκάλας μας δεν θα τα μαρτυρήσω εγώ. Θα σας αφήσω να τα ανακαλύψετε ένα ένα, να βιώσετε τα ίδια συναισθήματα με εκείνα των ηρώων.
Συνηθίζετε, όπως γράφετε στο βιογραφικό σας, να τοποθετείτε τις ιστορίες αγάπης σε πλαίσιο αστυνομικής πλοκής και μυστηρίου. Σκεφτήκατε να κάνετε το αντίστροφο; Να γράψετε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ή ένα crime και να εντάξετε στις σελίδες σας μια μεγάλη αγάπη;
Το είδος που μου αρέσει να γράφω είναι το λεγόμενο romantic suspense, ένα είδος αρκετά διαδεδομένο στο εξωτερικό. Στο είδος αυτό, η αισθηματική ιστορία προχωράει παράλληλα με το μυστήριο και την αστυνομική πλοκή, κρατώντας σε αγωνία τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα και ταυτόχρονα γεμίζοντάς τον συναισθήματα και ανακούφιση, όταν οι ήρωες λυτρώνονται απ’ τα παθήματά τους.
Ωστόσο, τίποτα δεν αποκλείω! Αντιθέτως, με γοητεύει η ιδέα ενός καθαρόαιμου αστυνομικού ή crimeμυθιστορήματος που να περιλαμβάνει – μαζί με την επίλυση της όποιας υπόθεσης – και μια μεγάλη αγάπη.
Πόσο καλά περνάτε όταν ξεκινάτε να γράφετε μια καινούρια ιστορία αγάπης και πόσο χρόνο χρειάζεστε για να φορέσετε τα παπούτσια της κεντρικής ηρωίδας σας;
Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός! Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και γοητευτικές φάσεις στη διάρκεια της δημιουργίας μιας καινούργιας ιστορίας είναι αναμφισβήτητα το «στήσιμο» της πλοκής, η σκιαγράφηση των χαρακτήρων (πρωτευόντων και δευτερευόντων). Είναι σα να ξεκινάς μια εκδρομή μ’ ένα γκρουπ αγνώστων σ’ έναν προορισμό που δεν έχεις ξαναπάει. Πόσα συναισθήματα μπορεί κάποιος να νιώσει σε μια τέτοια υποθετική κατάσταση; Αγωνία, ενθουσιασμό, φόβο, ευχαρίστηση, αδημονία, περιέργεια… Ε, λοιπόν, όλα αυτά μαζί εναλλάσσονται μέσα μου όταν ξεκινώ μια ιστορία.
Όταν η ιστορία προχωρήσει μέσα στο μυαλό μου στις λεπτομέρειές της, τότε είναι που νιώθω το δέσιμο με τους ήρωές μου πολύ έντονο. Μέχρι και στον ύπνο μου τους βλέπω!
Αν μου ζητούσαν να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου με δυο λέξεις, αυτές θα ήταν: Συλλέκτρια εμπειριών», γράφετε. Πόσες από τις εμπειρίες τις οποίες έχετε συλλέξει, αποτέλεσαν έμπνευση για τα βιβλία σας;
Πιστεύω ακράδαντα πως κάθε τι που δημιουργούμε, είτε αυτό είναι ένα έργο τέχνης, είτε ένα βιβλίο, ακόμα κι ένα γεύμα, εμπεριέχει κομμάτια του εαυτού μας, των εμπειριών και του βαθύτερου τρόπου σκέψης μας. Όταν, λοιπόν, γράφω ένα βιβλίο συχνά καταφεύγω στις προσωπικές μου εμπειρίες εντάσσοντάς τες μέσα στην ιστορία.
Ποια είναι η σχέση σας με τους αναγνώστες; Λένε πως τις ιστορίες αγάπης τις προτιμούν οι γυναίκες. Αν είναι έτσι έχετε επικοινωνία μαζί τους; Θέλουν την επαφή μαζί σας;
Νομίζω πως και οι άνδρες διαβάζουν τις ιστορίες αγάπης, απλώς δεν το ομολογούν εύκολα. Σίγουρα, όμως, η πλειοψηφία των αναγνωστών είναι γυναίκες. Πέραν της φυσικής επαφής που αποκτούμε μέσω των εκθέσεων και των παρουσιάσεων, υπάρχει και έντονη επικοινωνία με πολλούς εξ αυτών μέσω των social.
Αγαπώ την επαφή με τους αναγνώστες, άνδρες και γυναίκες, με τους οποίους έρχομαι σε επαφή. Είναι οι συνεπιβάτες μου σ’ εκείνο το πούλμαν που λέγαμε προηγουμένως, μαζί κάνουμε αυτό το μυστηριώδες και γοητευτικό ταξίδι…
Σε μια εποχή δύσκολη, με πολλά και δυσάρεστα να συμβαίνουν γύρω μας που μας θλίβουν ή μας εξοργίζουν μια ιστορία αγάπης μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στην ψυχή μας; Συμβαίνει σ’ εσάς;
Συμφωνώ απολύτως! Καθετί που μπορεί να προσφέρει μια προσωρινή έστω απόδραση από μια πραγματικότητα που μας πληγώνει, είναι ανάσα. Και οι ιστορίες αγάπης έχουν αυτή την ιδιότητα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο είδος, γιατί κρύβουν μέσα τους την ελπίδα.
Αν ήταν να έχανα τον Παράδεισο εξαιτίας του ας τον έχανα. Γιατί τι αξία έχει ο Παράδεισος αν δε ζήσεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου το πάθος; Ένας δυνατός ορισμός του πιο κορυφαίου συναισθήματος. Τι λέτε να τον κρατήσουμε ως μήνυμά σας;
Να τον κρατήσουμε! Με καλύπτει απόλυτα! Θα προσέθετα ίσως ακόμη το ότι αν ο έρωτας είναι η απόλυτη ανθρώπινη έκφραση, ψυχή τε και σώματι, το πάθος είναι το μέσον, η βελόνα και η κλωστή που σου επιτρέπουν να κεντήσεις αυτόν τον Παράδεισο…

Σας ευχαριστώ πολύ για τις τόσο όμορφες ερωτήσεις!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Είναι άραγε η ζωή μας ένα καλοστημένο θεατρικό έργο; Κι αν ναι, πόσο μπορείς να παρεκκλίνεις από το σενάριο που κάποιος άλλος έχει γράψει για σένα;
Στέκει αγέρωχο στα βράχια πάνω από τη θάλασσα, για περισσότερο από μισό αιώνα… Οι άδειοι τοίχοι στο γραφικό σπίτι της δασκάλας κρύβουν μια ιστορία θλιβερή όσο και παλιά, κρύβουν αναμνήσεις και αλήθειες που κάποιους πονούν ακόμα. Και η τυχαία ανακάλυψη ενός ημερολογίου θα προκαλέσει ένα ντόμινο αποκαλύψεων, ανατροπών και φόβου…
Όταν η ζωγράφος Κατερίνα Παπαδάκη δέχεται την πρόταση της φίλης της να επιμεληθεί καλλιτεχνικά τη διακόσμηση στο θεματικό ξενοδοχείο της στο Πόρτο Ράφτη, δεν έχει ιδέα πόσο θα αλλάξει τη ζωή της αυτή η απόφαση. Ούτε ο Νίκος Απέργης, αξιωματικός της Ιντερπόλ και συνεργάτης της ελληνικής αστυνομίας, φαντάζεται πού πρόκειται να μπλέξει όταν αναλαμβάνει να εξιχνιάσει μια περίεργη υπόθεση εξαφάνισης. Οι δυο τους, παρά τα βάρη που κουβαλά ο καθένας στην πλάτη του, θα νιώσουν από την πρώτη στιγμή μια έντονη έλξη.
Ο έρωτας παραμονεύει στη γωνία, το ίδιο όμως και οι άνθρωποι που ζουν στη σκιά, στο τότε και στο τώρα. Πόσα μυστικά κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες; Τα κλειδιά και τις απαντήσεις κρατούν αυτοί που έζησαν, έκλαψαν κι αγάπησαν στο σπίτι της δασκάλας…
«Αν ήταν να έχανα τον Παράδεισο εξαιτίας του, ας τον έχανα. Γιατί τι αξία έχει ο Παράδεισος αν δε ζήσεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου το πάθος;»

Βιογραφικό
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, όπου ζω έως σήμερα. Αγαπώ αυτή την πόλη για την ιστορία, την πολυσυλλεκτικότητα και τις εμπειρίες που μπορεί να σου προσφέρει. Ολοκληρώνοντας το σχολείο, επέλεξα να δοκιμάσω τον εαυτό μου στον στίβο του ιδιωτικού τομέα εργασίας, όπου εξακολουθώ να δραστηριοποιούμαι. Από μικρή αγαπούσα το θέατρο, το διάβασμα και το γράψιμο, συμμετέχοντας σε θεατρικές ομάδες και λαμβάνοντας μέρος σε διαγωνισμούς διηγημάτων. Μεγαλώνοντας ανακάλυψα και μια πιο καλλιτεχνική μου πλευρά, δημιουργώντας έργα με μεικτές τεχνικές και απλά υλικά, με την
οποία καταπιάνομαι όποτε είναι εφικτό. Τα όνειρα πρέπει να τα κυνηγάς, γι’ αυτό και ξεκίνησα να γράφω απευθυνόμενη πλέον στο ευρύ κοινό μέσα από την παγκόσμια ηλεκτρονική πλατφόρμα του Wattpad και το 2023 εξέδωσα έντυπα δύο βιβλία στη σειρά Eros των Άρλεκιν. Μου αρέσει να γράφω βιβλία για την αγάπη, για τις σχέσεις των ανθρώπων, για τους μεγάλους έρωτες –συχνά για κείνους τους δύσκολους, τους ανεκπλήρωτους έρωτες. Και το πλαίσιο μέσα στο οποίο επιλέγω ν’ αφηγηθώ τις ιστορίες μου είναι η αστυνομική πλοκή και το μυστήριο.
Αν μου ζητούσαν να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου με δυο λέξεις, αυτές θα ήταν: Συλλέκτρια εμπειριών.