ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ
ΓΙΑ ΤΟ vivlio-life.gr

 Σήμερα στο vivlio-life.gr, o  Χρήστος Βασιλόπουλος μιλά για το βιβλίο του Φόβος: Αυτός ο ψεύτης που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Groowise.

Ο Χρήστος Βασιλόπουλος είναι ένα διεπιστημονικό άτομο με άκρως αναλυτικό μυαλό, Πιστοποιημένος Επαγγελματίας Coach (CPC) και Σύμβουλος Ανάπτυξης με πάνω από 22 χρόνια εμπειρία σε στρατηγικές επιχειρηματικής ανάπτυξης. Εκπαιδεύτηκε αρχικά ως αναλυτής λογισμικού και προγραμματιστής, διαθέτει έντονες αναλυτικές δεξιότητες. Στην αρχή της καριέρας του, ανέλαβε σημαντικούς ρόλους σε εταιρείες ψηφιακής ανάπτυξης, διευθύνοντας διαφορετικές ομάδες. Έχει ιδρύσει και διευθύνει τη δική του επιχείρηση από το 2007. Μέσα από εκτεταμένη αυτοεξερεύνηση, παρατήρηση, μελέτη βιβλίων εσωτερισμού, διαλογισμό και κάθε πιθανό τρόπο που βρήκε για να εξερευνήσει το μυαλό και τα συναισθήματά του, γιατί συμβαίνουν και υπάρχουν πράγματα και πώς μπορεί κάποιος να είναι κύριος της ζωής του, απέκτησε σημαντική ποσότητα πληροφοριών σχετικά με τους φόβους και τα εμπόδια που εμποδίζουν την επιτυχία των ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένου του δικού του.
Πέρα από όποια παρακινητική ρητορική, έχει δει ότι οι άνθρωποι μπορούν να εξελιχθούν πάνω από αυτό που τους εμποδίζει. Μπορούν να αλλάξουν, να ζήσουν πιο ευτυχισμένοι και να βρουν νόημα παρά τα υψηλά και τα χαμηλά της ζωής. Στη συνέχεια, ενσωμάτωσε αυτά τα ευρήματα σε ένα νέο παράδειγμα που οι επιχειρήσεις και οι άνθρωποι μπορούν πρακτικά να χρησιμοποιήσουν για να αναπτυχθούν.

1 Θα λέγαμε πως το βιβλίο σας με τίτλο “Φόβος: αυτός ο ψεύτης” , είναι ένα βιβλίο που ανήκει στη θεματική κατηγορία εκλαϊκευμένης Ψυχολογίας, Αυτοβελτίωσης και Ευ Ζην . Μιλήστε μας για το πώς ξεκίνησε η ιδέα της δημιουργίας αυτού του έργου;
Το βιβλίο θα έλεγα πως αξιοποιεί εσκεμμένα την εκλαϊκευμένη ψυχολογία με κατεύθυνση προς την αυτογνωσία γιατί σε αυτή όλη τη θεωρία και την πρακτική έρευνα της βασίζεται το σκεπτικό του και η δομή του. Υπό αυτό το πρίσμα σίγουρα βοηθάει σε θέματα αυτοβελτίωσης και Ευ Ζην μια που αυτά θα προκύψουν εφόσον κάποιος μπει στη διαδικασία να μελετήσει όσα γράφονται στο βιβλίο. Είναι όμως μερικά μόνο από τα οφέλη. Το βιβλίο -γραμμένο σε απλή γλώσσα- εφόσον μελετηθεί ανά κεφάλαιο φέρνει πραγματική κατανόηση.
Το βιβλίο ξεκίνησε από ένα προσωπικό αλλά και εξωτερικευμένο «φτάνει πια». Η θολούρα «εκεί έξω» είναι απίστευτα μεγάλη όσον αφορά θέματα αυτοανακάλυψης και αυτογνωσίας. Δηλαδή ενός έστω βασικού μονοπατιού που οδηγεί σε κατανόηση και γνώση του εαυτού, αντί για motivational «τσιτάτα» στο στυλ του «όλα είναι τέλεια» και «πες ναι σε όλα» ή «αγαπάτε τους πάντες» έτσι χωρίς κατανόηση. Δεν συνέβη κάποιο «ιστορικό γεγονός» ή κάποια “life changing” κατάσταση (που συνήθως διαβάζουμε σαν «ιστορίες αλλαγής» και λόγους συγγραφής ενός βιβλίου αριστερά-δεξιά). Απλά, είδα τη συνεχή έξαρση της παραφιλολογίας και της κενότητας γύρω από τόσο σοβαρά θέματα και είπα θα το γράψω.
Η γνώση του εαυτού ή έστω ο δρόμος που οδηγεί προς αυτή δεν είναι ιδιοκτησία κάποιας επιστήμης και δεν προϋποθέτει ειδικές σπουδές για να ξεκινήσει κάποιος. Πάντα έτσι ήταν στην ιστορία της αυτογνωσίας και της αυτοανακάλυψης. Όποιος θέλει να κατανοήσει, ψάχνει να κατανοήσει. Π.χ. η ουσιαστική και πρακτική αυτοπαρατήρηση δεν προϋποθέτει να έχεις τελειώσει την τάδε ή τη δείνα σχολή για να την κάνεις. Αλλά κάπως πρέπει να μπεις σε αυτό το δρόμο για να την κάνεις.
Δεν γίνεται να σου λένε «άλλαξε» ή «να έχεις θάρρος» χωρίς να έχεις δει μέσα σου το πως συμβαίνει και δεν το έχεις. Είναι φράσεις κενές νοήματος και ουσίας.
Κατανόηση με εντολή δεν γίνεται. Αλλά δυστυχώς διαβάζουμε τεράστιες ποσότητες «ιδεών» με αυτή την κατεύθυνση. Η συντριπτική πληροφορία εκεί έξω είναι κενή ουσίας και άρα μη εφαρμόσιμη. Άντε το πολύ να «πιάνει» για 1-2 ώρες ή για όσο κρατάει ένα «motivational σεμινάριο».
Κάποια στιγμή είπα λοιπόν πως θα γράψω ένα βιβλίο που θα βοηθάει να τα βάλει ο κόσμος σε μια σειρά τα πράγματα μέσα του και που δεν θα είναι γραμμένο «ακαδημαϊκά» ή με «μυστικές συνταγές». Το ίδιο βιβλίο που θα ήθελα να είχα διαβάσει εγώ νέος ή που θα ήθελα να διαβάσουν τα παιδιά μου. Γιατί τα πράγματα είναι πιο απλά αν στα βάλει κανείς σε μια σειρά και εσύ να ψάξεις περαιτέρω. Με μια που σειρά βοηθάει το άτομο να ανακαλύψει και δεν «κοιμίζει».

2 Μπορεί ο άνθρωπος να καταπολεμήσει τους φόβους του όταν τους αντιμετωπίσει ευθέως και πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό;
Οι φόβοι, ή καλύτερα ο φόβος, δεν καταπολεμούνται. Εάν ανοίξει κάποιος πόλεμο με τους φόβους θα χάσει ή καλύτερα θα καθυστερήσει ακόμη περισσότερο να κατανοήσει. Εάν θέλει να απελευθερωθεί από αυτούς και να μάθει, τότε αυτό είναι άλλη προσέγγιση. Πιο δημιουργική. Οι λέξεις έχουν σημασία. Τους φόβους δεν μπορείς καν να τους κοντράρεις. Όσο τους κοντράρει κανείς, με την κοινή έννοια του όρου, τους ταΐζει. Οι ψυχολογικοί φόβοι είναι δημιουργήματα. Αναφέρομαι σε αυτό που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι και στο συναίσθημα, αναλογιζόμενοι το παρελθόν και προβάλλοντας στο μέλλον. Χρειάζεται να κατανοήσει κανείς. Αυτό είναι το πραγματικό γνώθι σεαυτόν. Δεν υπάρχει καν το ευθέως ή το πλαγίως. Υπάρχει μόνο κατανόηση. Όλοι όσοι είχαν να μας μεταφέρουν ουσιαστική πληροφορία για κάτι που είναι βιωματικό και όχι νοητικά σενάρια και συνειρμοί, λένε το ίδιο. Από τον Πλάτωνα μέχρι τον Κρισναμούρτι και τον Δαλάι Λάμα.
Οι φόβοι χρειάζεται να κατανοούνται και καθώς κατανοούνται χάνεται η επιρροή τους επάνω μας. Αποταυτιζόμαστε. Εκεί είναι το πρόβλημα. Η ταύτιση με τις καταστάσεις και τις επιθυμίες, αλλά χωρίς να σημαίνει πως δεν πρέπει να έχουμε επιθυμίες, το οποίο είναι και άλλη μεγάλη παρανόηση και «ερμηνεία». Π.χ. λέει ο Βουδισμός πως η επιθυμία είναι οδύνη και να πως εμφανίζονται ολόκληρα κινήματα αντι-επιθυμίας και αντίστοιχα «σεμινάρια». Ενώ (ο Βουδισμός) εννοεί την ταύτιση με τα αποτελέσματα της επιθυμίας, ή/και την ταύτιση με τα συμβάντα κατά τη διαδρομή προς την υλοποίησή της. Φοβόμαστε να αποκτήσουμε και μετά φοβόμαστε μήπως χάσουμε αυτό που αποκτήσαμε. Μας μαθαίνουν τι να επιθυμούμε και μας δίνεται και ο φόβος του να φοβόμαστε μήπως δεν πάρουμε αυτό που επιθυμούμε ή ποιοι θα είμαστε αν δεν το αποκτήσουμε και μετά να φοβόμαστε μήπως το χάσουμε.
Ο φόβος και η επιθυμία πάνε χέρι-χέρι αλλά μόνο επειδή δεν έχουμε κατανόηση του ποιοι είμαστε και τι είμαστε και έτσι ταυτιζόμαστε με τα πάντα που συμβαίνουν.

3 Είναι οι αρνητικές σκέψεις που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος ο μεγαλύτερος φόβος τελικά για την ψυχική του υγεία;
Η ύπαρξη αρνητικών σκέψεων είναι ήδη το πρόβλημα για την ψυχική και νοητική μας υγεία και όχι το αίτιο. Είναι τελικό αποτέλεσμα. Έχουμε αρνητικές σκέψεις γιατί «κάτι» άλλο συμβαίνει πρώτα. Οι αρνητικές σκέψεις μας δίνουν μια αίσθηση ελέγχου επάνω στο αντικείμενο (κατάσταση, πρόσωπα, άλλο) για το οποίο σκεφτόμαστε αρνητικά. Για αυτό και είναι δύσκολο να τις ξεφορτωθούμε. Μας λείπει η κατανόηση. Το απλοποιώ κάπως αλλά αν αναλογιστούμε έστω τι συμβαίνει όταν σκεφτόμαστε αρνητικά για κάποιο άτομο και π.χ. τι «θα του κάνουμε» κλπ., αυτό δίνει μια αίσθηση δύναμης. Όλα μέσα στο κεφάλι μας, από αναμνήσεις και εικόνες άλλων «σεναρίων», μέχρι και «ιδέες» από ταινίες και βιβλία που έχουμε δει και διαβάσει μπαίνουν στην ταινία που παίζουμε στο κεφάλι μας, «αξιοποιώντας» οτιδήποτε αποθηκεύτηκε στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μέσα στη ζωή μας. Ολόκληρες υπερπαραγωγές συμβαίνουν μέσα μας. Έχετε παρατηρήσει ποτέ πως όταν σκεφτόμαστε είτε αρνητικά, είτε θετικά για κάτι χάνουμε την αίσθηση του χρόνου και του χώρου και του τι βλέπουμε μπροστά μας; Σαν να προβάλλουμε μια ταινία μπροστά στα μάτια μας, μόνο που συμβαίνει μέσα στον εγκέφαλό μας. Και ξαφνικά κουνάμε το κεφάλι μας και λέμε «τι έγινε;».
Πως θα ξεφορτωθεί λοιπόν κάποιος μια «ωραία» αίσθηση «δύναμης και ελέγχου» που όμως τελικά έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχική μας υγεία; Είναι μεγάλη παγίδα και παράλληλα δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα.
Υπάρχει περίπτωση σε κάποιον να του δώσεις εντολή «μην έχεις αρνητικές σκέψεις» και να φύγουν; Δεν πρόκειται να γίνει με τίποτα. Γιατί χωρίς αυτοπαρατήρηση να δει π.χ. αυτό που αναφέρω και να δει και γιατί του αρέσει να τις συντηρεί, δεν υπάρχει κατανόηση. Αλλά «εκεί έξω» διαβάζουμε π.χ. για τους «10+1 τρόπους να είσαι ήρεμος/η σε 5 ημέρες» και άλλα συναφή, ίδια με τα «Πλούσιος σε 3 ημέρες αν λες κάθε πρωί τις Χ λέξεις».
Και φυσικά υπάρχουν οι εμφανείς αρνητικές σκέψεις, αλλά και οι μη εμφανείς αρνητικές σκέψεις. Δηλαδή αυτές που δεν το καταλαβαίνουμε πως είναι καν αρνητικές αλλά μεταμφιέζονται ως θετικές.
Πάρτε π.χ. τη φράση «μου αξίζουν τα καλύτερα» που έχουμε ίσως ακούσει και διαβάσει σε πολλούς «συμβουλάτορες» να δίνεται σαν «οδηγία» για να «υλοποιήσεις» πράγματα στη ζωή. Δεν είναι αυτή μια αρνητική φράση; Δεν δηλώνεις έτσι στον εαυτό σου έμμεσα πως δεν έχεις τα καλύτερα; Σκέφτεσαι ήδη δηλαδή αρνητικά για εσένα λέγοντας μια φαινομενικά «θετική» φράση. Σε άλλους δεν αξίζουν τα καλύτερα παρά μόνο σε «εσένα»; Και ποια είναι τα καλύτερα; Μπορούν άπαντες να έχουν τα «καλύτερα»; Και αν τα έχουν όλοι τότε υπάρχουν τελικά «καλύτερα»;
Αυτό είναι ένα πολύ απλό παράδειγμα του πως η έλλειψη κατανόησης στρεβλώνει τα πάντα και λειτουργούμε ενάντια στην ίδια μας την ύπαρξη και κατά συνέπεια και εξωτερικά.
Οπότε χρειάζεται κατανόηση.

4 Ο φόβος είναι ο αόρατος και ύπουλος εχθρός, ένας εχθρός που κατατρώει την ψυχή. Ο φόβος μπορεί να προκαλέσει ακραία αγωνία που είναι αδύνατον να ελεγχθεί και ποιες οι συνέπειες αυτού για τον άνθρωπο;
Ο φόβος είναι εχθρός όσο μένει χωρίς κατανόηση. Αυτό που κατατρώει την ψυχή (το οποίο θέμα της «ψυχής» είναι μεγάλη συζήτηση από μόνο του) είναι το αποτέλεσμα της άγνοιας.
Ο φόβος είναι σύμμαχος όσο και αν ακούγεται περίεργο, παρόλο που κανείς μας δεν τον θέλει και ουσιαστικά δεν είναι καθόλου αόρατος μια που τον «βιώνουμε» νοητικά, συναισθηματικά, κινητικά. Είναι όμως μια πύλη. Ένα κανάλι να δούμε βαθιά μέσα μας. Μας λέει κοίτα μέσα σου αντί γύρω σου. Είναι αποτέλεσμα. Δεν είναι αίτιο. Μας το λέει με αυτό ακριβώς τον τρόπο. Όταν λέμε «φοβάμαι», η υπόλοιπη πρόταση είναι συνήθως «φοβάμαι το τάδε». Οπότε υπάρχει ένα «τάδε» πριν το φόβο.
Ο φόβος λοιπόν δείχνει προς την κατεύθυνση του τι φοβάσαι. Αφού στο δείχνει, σου προτείνει και να το δεις και όταν δεις έχει και άλλη πληροφορία εκεί. Σου λέει -με τον δικό του τρόπο- πως «κοίτα δεν μπορείς να κρυφτείς από αυτό, χρειάζεται να το δεις».
Αν καταφέρεις να δεις σταδιακά το φόβο ως πληροφοριοδότη και σύμμαχο σε μια μάχη ενάντια στην άγνοια και υπέρ της ευδαιμονίας σου, αλλάζει τελείως η προοπτική στο όλο θέμα. Αλλάζει ακόμη και το πως «υποφέρει» κανείς. Η όποια «ταλαιπωρία» με την εκδήλωση του κάθε φόβου γίνεται κανάλι προς την πληροφορία.
Αυτό έχει και άλλα συν, όπως το να αρχίζεις κάποια στιγμή να προσανατολίζεσαι «αυτόματα» προς τις λύσεις σε κάθε πρόβλημα, αντί να «κολλάς» στο πρόβλημα. Αναφέρομαι όμως σε εσωτερική αλλαγή για να συμβεί αυτό και όχι σε άλλον ένα νοητικό προγραμματισμό ή μια νέα συνήθεια τα οποία εύκολα μπορούν να εκπέσουν.
Ο φόβος σου δίνει και την πόρτα και τον αρχικό δρόμο και σου υπονοεί το τι μπορεί να ανακαλύψεις αν και σχεδόν πάντα η ανακάλυψη στο τέλος είναι τόσο μεγαλειώδης και απελευθερωτική που δεν το φανταζόσουν καν.
Φυσικά όταν είσαι σε κατάσταση αγωνίας και με χιλιάδες σκέψεις και έναν χαμό συναισθημάτων, άντε βρες την διαύγεια για να κάνεις αυτή την παρατήρηση. Δεν είναι εύκολο. Για αυτό και υπάρχουν τεχνικές για να δημιουργήσεις μικρά κενά. Μικρά νησάκια διαύγειας έστω για δευτερόλεπτα.
Από την (παγκόσμια) αρχαιότητα υπάρχουν αυτά. Ακόμη και αυτά όμως έχουν παραποιηθεί σήμερα. Π.χ. η συγκέντρωση και ο διαλογισμός είναι ένα από αυτά. Έχουμε φτάσει βέβαια να λέμε ως διαλογισμό τη χαλάρωση του σώματος που είναι άλλο πράγμα και καμία σχέση δεν έχει με τον διαλογισμό. Ή το να επαναλαμβάνουμε συνέχεια λέξεις και φράσεις ή να μας μιλάει κάποιος ασταμάτητα σε μια «τάξη διαλογισμού» ή με ένα ηχητικό για να «χαλαρώσουμε και να νομίζουμε εμείς πως είμαστε συγκεντρωμένοι και «στο παρόν», ενώ απλά παραμένει υπερδραστήριος ο νους.
Παραδόξως (ή όχι) η ειλικρινής προσευχή δημιουργεί επίσης αυτό το προσωρινό κενό. Για άλλους λόγους από αυτούς που μας επικοινωνούνται διαχρονικά μεν, αλλά η ειλικρινής μορφή της λειτουργεί. Δεν αναφέρομαι στην μοιρολατρεία ή στην αυτολύπηση με όχημα την προσευχή. Αυτό είναι διαφορετικό από την ειλικρινή εσωτερική συζήτηση με κάτι βαθύτερο μέσα μας. Η ειλικρίνεια αυτή διακόπτει τη ροή των σκέψεων όταν γίνεται ειλικρινά. Δημιουργεί αυτό το κενό. Δεν θέλω να δώσω θρησκευτική χροιά σε αυτό το σημείο αλλά περισσότερο πνευματική που είναι άλλο πράγμα.
Πολλά πράγματα είναι «προσευχή» και δυστυχώς δεν μας επικοινωνούνται ως τέτοια.
Οπότε αν θέλουμε να αποφύγουμε τις συνεχείς συνέπειες του φόβου, χρειάζεται να το προσεγγίσουμε ερευνητικά το θέμα και να αρχίσουμε να έχουμε ένα βασικό τρόπο προσέγγισης (mindset) και όχι θολούρα.

5 Με ποιες τεχνικές μπορεί ένας φοβισμένος άνθρωπος να απελευθερωθεί από τους φόβους του και να ζήσει ευτυχισμένος;
Η πρώτη «τεχνική» είναι να θέλει να απελευθερωθεί. Να βρεθεί δηλαδή σε αυτή την κατάσταση μέσα του που θα πει ένα μεγάλο «φτάνει πια» και να ξεκινήσει να ψάχνει μέσα του.
Όταν το κάνει αυτό αρχίζει να ψάχνει τρόπους. Ο κάθε ένας θα ξεκινήσει με τον τρόπο που του ταιριάζει καλύτερα και αναλόγως σε τι κατάσταση είναι νοητικοσυναισθηματικά. Δηλαδή, λέμε πως κάποιος φοβάται, αλλά υπάρχουν και διαφορετικές καταστάσεις και βαθμίδες για το κάθε άτομο. Δεν μπορεί κανείς να πει οριζόντια «μία λύση». Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που χρειάζονται έναν εξειδικευμένο γιατρό.
Κάθε άνθρωπος όμως που δεν υπάγεται στην τελευταία κατηγορία, μπορεί να ξεκινήσει καταλαβαίνοντας βασικά πράγματα όμως. Π.χ. έστω τη θεωρητική προσέγγιση της αναρώτησης αν «ζει» στο παρόν ή κινείται και αποφασίζει μέσα από αναμνήσεις και προβολές στο μέλλον. Να αρχίσει να βλέπει αν το Χ που υφίσταται στο νου του είναι πραγματικό ή φτιαχτό. Να δει και να αποδείξει, όχι απλά αν δεχτεί.
Μια ωραία προσέγγιση είναι να χαλαρώσει κανείς το σώμα και μετά να μπει στη διαλεκτική ερευνητική διαδικασία του να αποδείξει αν τα φαινόμενα όντως υπάρχουν, αντί να προσπαθήσει να αποδείξει πως δεν υπάρχουν (που το τελευταίο ανήκει στα «κενά» λόγια και ισούται με το «δεν υπάρχει τίποτα» που είναι μια άψαχτη προσέγγιση). Η Φυσική ήδη μας έχει δείξει και αποδείξει πως τα πράγματα φαίνονται μεν και μπορούμε και να τα ακουμπήσουμε, αλλά δεν υπάρχουν πραγματικά και εξηγεί πως και τα δύο αυτά υφίστανται.
Αυτό μπορεί να γίνει αναγωγή στο φόβο. Να προσπαθήσει να αποδείξει κάποιος δηλαδή, πως αυτό που φοβάται υπάρχει πραγματικά και απαρτίζεται από πραγματικά στοιχεία.
Η αυτοενθύμηση και η αυτοπαρατήρηση ως τρόποι λειτουργίας είναι σημαντικά στοιχεία και μας δίνονται από την αρχαιότητα από ποικίλους πολιτισμούς (και τον Ελληνικό) ως μέθοδοι προς έρευνα και ανακάλυψη του εαυτού.
Το γνώθι σεαυτόν για παράδειγμα μας λέει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Δεν μας λέει να τον απορρίψουμε, αποδεχτούμε, αλλάξουμε ή οτιδήποτε άλλο.
Εδώ θα τονίσω κάτι σημαντικό. Η κατανόηση του εαυτού δεν γίνεται νοητικά. Νοητικά ξεκινάει μεν, αλλά δεν φτάνει. Π.χ. σαν να βάζεις το κλειδί στη μίζα του αυτοκινήτου και να το γυρνάς να ξεκινήσει. Απαιτεί μια ενέργεια. Μετά όμως η κατανόηση αν είναι βιωματική θα έχει αποτέλεσμα. Αν μείνει απλά ως συμφωνία/διαφωνία με θεωρίες τότε μόνο θα κρατιέται η πραγματική γνώση σε απόσταση.
Για αυτό και έθεσα ως πρώτο κριτήριο, το να θέλει κάποιος να απελευθερωθεί. Αυτό συνήθως έρχεται έχοντας π.χ. υποφέρει κάποιος πολύ από αρνητικές σκέψεις, θολούρα και έλλειψη διαύγειας, έλλειψη κατεύθυνσης, θέματα με σχέσεις διαφόρων μορφών (και επαγγελματικών) και άλλα, και όλο του το «είναι» ζητάει λύση.

6 Είναι εύκολο να ξεπεράσει κανείς τους φόβους του και να μειώσει τον κίνδυνο ή μήπως οι άνθρωποι σήμερα αδυνατούν να ξεφύγουν από τους φόβους τους και θυματοποιούν, εν τέλει, τον εαυτό τους;
Θύματα σε άγνοια παραμένουμε όσο δεν μαθαίνουμε τι είμαστε και από τι αποτελούμαστε. Αυτό δυστυχώς έτσι πάει. Ταυτόχρονα δεν γινόμαστε αφεντικά του εαυτού μας (δεν το εννοώ επαγγελματικά) αλλά είμαστε αποτελέσματα και παράγωγα των εκάστοτε συνθηκών. Όσο λιγότερη κατανόηση έχουμε των μηχανισμών που δουλεύουν μέσα μας και κατ’ επέκταση και στις όποιες συναλλαγές και αλληλεπιδράσεις με τρίτους, τόσο δεν καταλαβαίνουμε τη ζωή και δημιουργούμε πλασματικούς κόσμους μέσα μας. Το ίδιο κάνουμε και έξω από εμάς με αποφάσεις που βασίζονται σε θολούρα. Και τα πράγματα επαναλαμβάνονται με ίδιο ή παρόμοιο τρόπο σαν τη «Μέρα της Μαρμότας.»
Με αυτή την έννοια παραμένουμε θύματα αλλά -παράλληλα- με κάποιον τρόπο η ζωή δεν λειτουργεί τιμωρητικά με θύματα και θύτες. Πιο πολύ λειτουργεί το αιτία/αποτέλεσμα σε κύκλους επανάληψης που δεν αντιλαμβανόμαστε εύκολα. Η ζωή παραμένει ένα πεδίο εκμάθησης. Όσο πιο επιμελείς μαθητές είμαστε και κατανοούμε σε βάθος αυτό που μελετάμε, τόσο λιγότερες επαναλήψεις χρειάζεται να κάνουμε για να αποκτούμε περισσότερη γνώση του εαυτού. Και αυτό το τελευταίο μπορούμε να το δούμε στη ζωή μας επίσης.
Είναι μια πιο συμπονετική προσέγγιση αντί εκείνης του π.χ, παράδεισου/κόλασης ή όποιου δίπολου μας προωθείται και παρουσιάζεται μέσα από την έλλειψη κατανόησης.
Μαθαίνουμε από μικροί (από το σχολείο) να βλέπουμε τα πάντα ως ένα πρόβλημα προς επίλυση. Αυτός είναι ο προσανατολισμός. Αλλά είναι σωστός; Μάλλον όχι μια που όλα ανάγονται σε πρόβλημα, ενώ απλά είναι η ζωή που προσφέρεται προς γνώση και κατανόηση. Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση που παρουσίασε σε μια ομιλία του ο Κρισναμούρτι και -κατ’ εμέ- κάνει -το ελάχιστο- τη διαφορά μεταξύ της δημιουργικότητας και της μηχανικότητας.

7 Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένα βιβλίο στην αλλαγή τρόπου σκέψης και συμπεριφορών;
Το σωστό βιβλίο έχει δύναμη ανάλογη με τη φάση που βρίσκεται το άτομο που θα το διαβάσει. Το σωστό βιβλίο δείχνει μια κατεύθυνση που ο μελετητής μπορεί να ψάξει και να δει μόνος του. Δεν σου λέει πως να ζήσεις, ούτε τι να πιστέψεις ή ακολουθήσεις.
Το δια ταύτα είναι αν κάποιος παίρνει την πληροφορία και κάτι την κάνει αντί απλά να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με την πληροφορία.

8 Με αφορμή τον Φόβο και τα όσα δώσατε ήδη στο αναγνωστικό κοινό με την έκδοση του έργου σας, ο Χρήστος Βασιλόπουλος θα συνεχίσει τη συγγραφή και αν ναι, με τι θα καταπιαστεί την επόμενη φορά;
Ναι ήδη ετοιμάζω το επόμενο που αφορά το άλλο άκρο της διελκυστίνδας, όπου από τη μία είναι ο φόβος και στο μέσο ο άνθρωπος.
Περισσότερα για το βιβλίο στις εκδόσεις Groowise:
https://groowise.com/el/fovos-aftos-o-pseftis-vivlio-ebook/