Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΩΤΑΚΗΣ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΗ ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ

Σήμερα, έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο vivlio-life.gr τον συγγραφέα Δημήτρη Σωτάκη, σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη, με αφορμή το νέο του έργο με τίτλο Πικρή Αλήθεια που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος.

Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Η πράσινη πόρτα (2002), Η παραφωνία (2005), Ο Άνθρωπος Καλαμπόκι (2007), Το θαύμα της αναπνοής (2009), Ο θάνατος των ανθρώπων (2012), Η ανάσταση του Μάικλ Τζάκσον (2014), Η ιστορία ενός σούπερ μάρκετ (2015), Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο (2017), Ο μεγάλος υπηρέτης (2019), Μισή καρδιά (2022), Η πικρή αλήθεια (2025).
Το θαύμα της αναπνοής κατέκτησε το βραβείο The Athens Prize for Literature και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας, καθώς και για το βραβείο Jean Monnet στη Γαλλία. Η Μισή καρδιά, το πέμπτο μεταφρασμένο στα γαλλικά έργο του Δημήτρη Σωτάκη, τιμήθηκε με το Βραβείο Prix Méditerranée Étranger 2025, για τη γαλλική έκδοσή του Demi-cœur από τις εκδόσεις Intervalles σε μετάφραση της Françoise Bienfait.
Βιβλία του κυκλοφορούν στα γαλλικά, τουρκικά, σερβικά, ολλανδικά, ιταλικά, δανέζικα, αραβικά, κινεζικά κ.ά.

1) Σας καλωσορίζουμε στο vivlio-life.gr, για να μιλήσουμε για το νέο σας βιβλίο και τη γραφή γενικότερα. Φέτος τον Μάρτιο, κυκλοφόρησε το νέο σας έργο με τίτλο Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Μιλήστε μας για την πορεία αυτού του βιβλίου. Πώς εμπνευστήκατε την ιστορία του;
Η ιδέα για την Πικρή Αλήθεια υπήρχε αρκετά χρόνια μέσα μου, όμως αισθανόμουν ότι έλειπαν κάποια στοιχεία για να συμπληρωθεί το παζλ και να ξεκινήσω να δουλεύω. Η ιστορία, η πλοκή ήταν κατά κάποιο τρόπο έτοιμη, όμως έλειπε το ιδεολογικό και ψυχολογικό υπόβαθρο. Πριν δύο περίπου χρόνια, τα κομμάτια ενώθηκαν και ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να ξεκινήσω.

2) Στο μυθιστόρημά σας η «παραίσθηση» συμπορεύεται με την πραγματικότητα. Είναι το ξενοδοχείο ο τόπος στον οποίο τα όρια ανάμεσά τους καταλύονται και σε ποιον βαθμό αυτό καθορίζει την ιστορία;
Στη δουλειά μου συχνά αυτό το όριο είναι δυσδιάκριτο. Το ξενοδοχείο είναι πράγματι ένας τόπος-φυσικός και διανοητικός- μέσα από τον οποίο φιλτράρονται τα πάντα, η ίδια η ζωή των ηρώων, το παρελθόν και το μέλλον τους. Στην πραγματικότητα και οι ίδιοι προσπαθούν να βρουν μία άκρη μέσα σε αυτό το σκοτεινό, αινιγματικό τοπίο που έχουν βρεθεί.

3) Πόσο σημαντικός είναι ο ταυτοτικός προσδιορισμός στη ζωή του ανθρώπου και τι ρόλο παίζει σ’ αυτόν η οικογένεια; Πώς φαίνονται όλα αυτά στο μυθιστόρημά σας;
Η οικογένεια της Πικρής Αλήθειας είναι σχετικά υγιής. Αντιμετωπίζουν τα πάντα με ομαδικό πνεύμα, προσπαθούν να φροντίσουν ο ένας τον άλλον, να αισθανθούν καλύτερα αν και σφυροκοπούνται ανελέητα από μια αλλόκοτη συνθήκη. Η οικογένεια είναι ένας “τόπος” με πολλές διαστάσεις, μπορεί να βοηθήσει τη σχέση ενός ανθρώπου με τον εαυτό του και τους άλλους, μπορεί να του προσφέρει τρυφερότητα, όμως την ίδια στιγμή μπορεί να τον διαλύσει. Θέλει προσοχή αυτή η σχέση.

4) Υπάρχει κάποιος ήρωας που σας παίδεψε περισσότερο κατά τη διάρκεια της συγγραφικής διαδικασίας του βιβλίου σας και ποιος είναι ο δικός σας αγαπημένος χαρακτήρας του βιβλίου;
Ο βασικός ίσως ήρωας, ο πατέρας-Πο Λέντις, ήταν μάλλον ο δυσκολότερος, μια που μέσα από εκείνον γινόταν η μετάβαση από το ένα στάδιο της ιστορίας στο επόμενο. Είχε πολλές διακυμάνσεις, κυκλοθυμικές τάσεις και συχνά-εξαιτίας της εσωτερικής του έντασης- ακύρωνε τις δικές του σκέψεις. Πιστεύω ότι είναι ένας ενδιαφέρων ήρωας.

5) Όταν τελειώσετε τη συγγραφή ενός έργου σας, πώς καταφέρνετε να αποφορτιστείτε από το βάρος του ψυχισμού των ηρώων σας και πόσος χρόνος απαιτείται για να επινοήσετε τους ήρωες του επόμενου βιβλίου σας;
Η αποφόρτιση συμβαίνει σταδιακά, δεν πιέζω τον εαυτό μου να τους εγκαταλείψω. Δεν ξέρω καν αν τους εγκαταλείπω ποτέ. Οι ήρωες δεν είναι ωστόσο οι μοναδικοί που διαθέτουν αυτό το βάρος, κάθε αντικείμενο, κάθε χώρος, έχουν κι αυτά, σαν ζωντανοί οργανισμοί το βάρος που τους αναλογούν, μια ζωή που φωτίστηκε για λίγο και ύστερα επέστρεψε στον προταρχικό της ρόλο.

6) Βραβευμένος και μεταφρασμένος συγγραφέας. Βραβείο The Athens Prize for Literature για Το θαύμα της αναπνοής, Βραβείο Prix Méditerranée Étranger 2025 για το Μισή καρδιά, ενώ έργα σας κυκλοφορούν στα γαλλικά, τουρκικά, σερβικά, ολλανδικά, ιταλικά, δανέζικα, αραβικά, κινεζικά κ.ά. Είναι εύκολο για έναν Έλληνα συγγραφέα να ακολουθήσει μια πορεία λογοτεχνικής εξωστρέφειας;
Όσο κι αν δεν το επιθυμεί, ο συγγραφέας είναι μέρος μιας μεγάλης προσωπικής εσωστρέφειας. Όσο κι αν κρύβεται από τον κόσμο, η δουλειά του τον κάνει ορατό. Ως συγγραφέας, δεν σκέφτομαι σχεδόν ποτέ την εθνικότητά μου, δεν τη θεωρώ σημαντικό στοιχείο. Δεν εκπροσωπώ κάποια χώρα, παρά τον εαυτό μου. Αυτό που σίγουρα υπηρετώ είναι η ελληνική γλώσσα.

7) Το πρώτο σας έργο κυκλοφόρησε το 1997. Σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι της συγγραφής, ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρατε και τι θα λέγατε σε κάποιον που ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας;
Η συγγραφική ιδιότητα είναι στα αλήθεια ενδιαφέρουσα, αφού την ίδια στιγμή το να είσαι συγγραφέας είναι μια πολύ μοναχική διαδικασία, αλλά ταυτόχρονα βρίσκεσαι σε επαφή με πολύ κόσμο. Είναι μια πορεία με πολλά ερωτηματικά και δυσκολίες αλλά και πολλές χαρές.

8) Κλείνοντας, αφού σας ευχαριστήσουμε, θα θέλατε να προσθέσετε κάτι για το βιβλίο σας και να μας μιλήσετε, για τα μελλοντικά συγγραφικά σας βήματα;
Όταν τελειώνω τη συγγραφή ενός βιβλίου, υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναγράψω ποτέ. Αυτή την υπόσχεση έδωσα και τώρα, αν και δε νομίζω να την τηρήσω.
Σας ευχαριστώ