ΣΚΕΨΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ
Το Θα γίνω σκιά σου είναι το τέταρτο βιβλίο της Αγγελικής Νικολούλη το οποίο κυκλοφόρησε και πάλι από τις εκδόσεις Καστανιώτη, τον περασμένο Νοέμβρη. Τη συγγραφέα δεν χρειάζεται να την παρουσιάσουμε, είναι γνωστή η ιδιότητα της ως δημοσιογράφος και ερευνήτρια, όπως γνωστή είναι και η σχέση της με την λογοτεχνία. Όλα της τα βιβλία είναι αστυνομικά μυθιστορήματα. Χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν υπάρχει ένας δαιμόνιος αστυνομικός που ανακαλύπτει τα πάντα.
Το δύσκολο είδος της λογοτεχνίας, αυτό που απευθύνεται στα παιδιά, το είδος που απαιτεί ιδιαίτερο χειρισμό γλώσσας και έκφρασης και που συνοδεύεται από ευρηματική και απόλυτα ταιριαστή εικονογράφηση προκειμένου να υποστηρίξει το κείμενο και να προσελκύσει τους μικρούς αναγνώστες, είναι ένα δύσκολο είδος λογοτεχνίας που απαιτεί μεγάλη προσοχή σε όλα. Προσοχή στην γλώσσα για την ηλικιακή ομάδα που απευθύνεται, προσοχή στα μηνύματα που περνούν στα παιδιά. Στις Εκδόσεις Ψυχογιός υπάρχουν
Με έναν τίτλο που προσελκύει κι ένα εξώφυλλο γεμάτο θάλασσα κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΠΗΓΗ, το βιβλίο του Πυθαγόρα Κ. Ελευθεριάδη με τίτλο “Τι Θυμάσαι απ’ τον Θάνατό σου;” Ένα έργο που πραγματεύεται την διαφορετικότητα των ανθρώπων και την αντιμετώπισή της από την κοινωνία. Ο Αχιλλέας. Ήδη νεκρός. Είναι αυτός που αφηγείται την ζωή του. Μια διαφορετική και παράξενη ιστορία όλη του η ζωή. Η επιστροφή του από τον θάνατο
Η Μπάρμπαρα Αμπέλ με το «Δεν ξέρω» επαναπροσδιορίζει για τα καλά έννοιες όπως το ψυχολογικό θρίλερ και την αστυνομική λογοτεχνία που πραγματεύεται εξαφανίσεις ανθρώπων, χαρίζοντάς μας ένα βιβλίο από αυτά που διαβάζονται μονορούφι. Το «Δεν ξέρω» στηρίζεται σε μια παραλλαγή της ιστορίας τύπου «μικρή κοινωνία, μεγάλα μυστικά». Ένα είδος ιστορίας που αν χτιστεί σωστά μπορεί να χαρίσει πολλές συγκινήσεις. Και η Μπάρμπαρα Αμπέλ το χειρίζεται με μαεστρία. Η Καμίλ, ο
«Το όνομά μου προέρχεται από το απέραντο γαλάζιο του ουρανού. Αυτό το χρώμα, το οποίο είναι μόνιμα στα μάτια μου.Εκείνος, με έστειλε στη γη μέσω των δυο θνητών που κλήθηκαν να αυτοαποκαλεστούν γονείς μου. Δύο άνθρωποι καθημερινοί. Μοχθούν για το μεροκάματο της ημέρας σε ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου. Όταν η μητέρα μου με έκλεισε στην αγκαλιά της ποτέ δε φανταζόταν ότι εγώ ήμουν δώρο Θεόσταλτο. Έπρεπε να φέρω εις
Ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, στα μαύρα χρόνια της κατοχής. Κι όσο κι αν έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για αυτήν την περίοδο της ιστορίας και τον ηρωισμό των προγόνων μας, ο Μάιπας στο έργο του εστιάζει περισσότερο στον άνθρωπο, είτε πρόκειται για τον άνθρωπο που βρίσκεται στην πλευρά των κατακτητών, είτε σε εκείνη των κατακτημένων. Για όλους όσοι δε δίστασαν να θέσουν σε κίνδυνο την ζωή τους ή και να
Πρόταση από Φιλαναγνώστης «… Το μακρινό γέλιο των παιδιών που τρέχουν στην παιδική χαρά, ο ήλιος στα πρόσωπα τους, ο άνεμος στα μαλλιά τους.Εκείνο είναι το βλέμμα που σήμαινε ότι οτιδήποτε από κει και πέρα έπρεπε να μείνει κρυμμένο. Μυστικό.Το μυστικό της.Το παρελθόν της.» Είναι 1997 και η ιστορία μας ξεκινά όταν δύο αδελφές, η Λόρελ και η Ρόζι Μπόουμαν, 10 και 6 ετών αντίστοιχα, παρασύρουν την 2χρονη Κρίστι λίγο
«Η Ελπίδα Μηναδάκη αγαπάει τα παραµύθια και την τέχνη. Πιστεύει ότι µέσα από τη δύναµη των παραµυθιών η τέχνη ταξιδεύει.» Κειµενογράφος, σεναριογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων η Μηναδάκη, το 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο οικολογικό παραµύθι της με τίτλο «Λίτσα, η σακουλίτσα» µε θέµα την ανακύκλωση. Το 2013 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Η Μπαλαρίνα που δεν Χόρευε», ένα βιβλίο για τη δύναµη της θέλησης και τον ζωγράφο Ντεγκά, και το 2019
Απόγευμα, έξω παγερός αέρας και πολύ κρύο, οπότε τι καλύτερο από το να είσαι δίπλα στο αναμμένο τζάκι, να ακούς τα ξύλα που τριζοβολούν, τις φλόγες να αναπηδούν, και να αφήνεσαι στη μαγεία της ανάγνωσης; Όχι όμως ενός οποιουδήποτε βιβλίου, μα μιας ιστορίας μυστηρίου που από τον εύστοχο τίτλο και μόνο αντιλαμβάνεσαι ότι θα σε γεμίσει αμφιβολίες, γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, το μέρος που πρόκειται να μεταφερθείς νοερά, αλλά
Σε καιρό εγκλεισμού, που τα περιοριστικά μέτρα μάς κρατούν στο σπίτι, η καλύτερη συντροφιά θεωρώ ότι είναι ένα καλό βιβλίο! Ένας πιστός φίλος, που μας ταξιδεύει και μας απομακρύνει από τις σκέψεις και τα προβλήματα της πανδημίας. Γιατί «ένα ταξίδι είναι η ζωή, ένα ατέλειωτο πήγαινε – έλα πάνω στις ράγες από σταθμό σε σταθμό, σέρνεται πάνω στην ίδια τροχιά με την ίδια ροή, με τους ίδιους ρυθμούς, με την
