Τόνια Κυριφίδη- Εκδόσεις ΑΝΕΜΟΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ

Το vivlio-life.gr, φιλοξενεί τη συγγραφέα Τόνια Κυριφίδη με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της έργου με τίτλο Χαμένα ίχνη που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΑΝΕΜΟΣ.

Η Τόνια Κυριφίδη, γεννημένη στην Αθήνα, είναι παντρεμένη και μητέρα μιας κόρης. Έπειτα από τριάντα χρόνια επαγγελματικής πορείας ως γραμματέας, ακολούθησε τον δρόμο που πάντα την καλούσε, τη συγγραφή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη: Η σκοτεινή πλευρά της ψυχής (2018) και Η Τάξη του ’82 (2020). Τώρα επανέρχεται με το τρίτο της μυθιστόρημα, Χαμένα Ίχνη, μια ιστορία που την οδηγεί στον κόσμο της αστυνομικής λογοτεχνίας. Για εκείνη η γραφή δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά ψυχοθεραπεία και πηγή ζωής.

Μόλις κυκλοφόρησε το νέο σας έργο Χαμένα ίχνη από την Άνεμος εκδοτική, ένα ψυχολογικό θρίλερ. Πώς ξεκίνησε να σχηματίζεται στο μυαλό σας η ιδέα του;

Τα Χαμένα ίχνη γεννήθηκαν από μια εσωτερική ανάγκη να μιλήσω για όσα δεν λέγονται. Για εκείνες τις στιγμές που οι άνθρωποι επιλέγουν τη σιωπή αντί της αλήθειας και πιστεύουν ότι έτσι προστατεύουν τον εαυτό τους ή τους άλλους. Με ενδιέφερε να εξερευνήσω πώς ένα μυστικό, όταν μείνει άλυτο, δεν εξαφανίζεται, αλλά μεταλλάσσεται, βαθαίνει και τελικά καθορίζει ζωές. Το ψυχολογικό θρίλερ ήταν το κατάλληλο όχημα για να φωτίσω αυτές τις σκοτεινές διαδρομές της ανθρώπινης ψυχής, εκεί όπου το θύμα και ο θύτης συχνά εναλλάσσουν ρόλους.

Ήταν εύκολη η μετάβαση από το κοινωνικό μυθιστόρημα στο ψυχολογικό θρίλερ;

Η μετάβαση δεν ήταν εύκολη, αλλά ήταν αναπόφευκτη. Το κοινωνικό στοιχείο δεν εγκαταλείφθηκε· απλώς μετατοπίστηκε από το εξωτερικό περιβάλλον στο εσωτερικό τοπίο των ηρώων. Στο ψυχολογικό θρίλερ χρειάστηκε μεγαλύτερη ακρίβεια, αυστηρότερη δομή και διαρκής έλεγχος του ρυθμού. Παράλληλα, όμως, μου έδωσε την ελευθερία να εμβαθύνω περισσότερο στον φόβο, στην ενοχή και στην ανάγκη των ανθρώπων να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους.

Με ποιον τρόπο δημιουργήσατε τους ήρωες στα Χαμένα ίχνη ώστε οι προσωπικές τους συγκρούσεις και τα μυστικά τους να τροφοδοτούν οργανικά τόσο το αστυνομικό μέρος του μυθιστορήματος όσο και το ψυχογραφικό βάθος;

Οι ήρωες των Χαμένων ιχνών δεν δημιουργήθηκαν με γνώμονα την πλοκή, αλλά με αφετηρία τα εσωτερικά τους τραύματα. Κάθε χαρακτήρας κουβαλά ένα παρελθόν που τον βαραίνει και καθορίζει τις επιλογές του. Το αστυνομικό στοιχείο δεν λειτουργεί ως αυτοσκοπός, αλλά ως αποτέλεσμα αυτών των επιλογών. Ήθελα οι αναγνώστες να μην παρακολουθούν απλώς μια υπόθεση, αλλά να νιώθουν πως εισχωρούν στο μυαλό των ηρώων, με σκοπό να κατανοήσουν –ακόμη κι όταν διαφωνούν– τις πράξεις τους.

Στα Χαμένα ίχνη, αν έπρεπε να διαλέξετε έναν ήρωα που η στάση του καθόρισε τη ζωή των υπολοίπων και βεβαίως την πλοκή του έργου σας, ποιος θα ήταν;

Υπάρχει ένας ήρωας στα Χαμένα ίχνη που, χωρίς να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο, επηρεάζει καθοριστικά τις ζωές όλων. Οι πράξεις και οι αποφάσεις του λειτουργούν σαν αόρατα νήματα που κινούν την πλοκή και καθορίζουν τις εξελίξεις. Πολλοί αναγνώστες πιθανότατα θα πιστέψουν ότι αυτός ο ήρωας είναι η Μαρίνα. Ωστόσο θα πω πως όχι, δεν είναι. Η Μαρίνα μπορεί να είναι η κεντρική ηρωίδα της ιστορίας, αλλά άλλος είναι εκείνος που τελικά δρομολογεί τις εξελίξεις.

Αν μπορούσατε να συνομιλήσετε με έναν από τους ήρωες του βιβλίου σας, ποιον θα διαλέγατε και τι θα τον ρωτούσατε; Αν σας ζητούσε να αλλάζατε τη μοίρα του, θα το κάνατε;

Θα επέλεγα έναν από τους πιο σιωπηλούς και εσωστρεφείς ήρωες του βιβλίου, εκείνον που κρύβει περισσότερα από όσα λέει. Δεν θα τον ρωτούσα «γιατί», αλλά «πότε» – πότε συνειδητοποίησε πως οι επιλογές του δεν είχαν επιστροφή. Αν μου ζητούσε να αλλάξω τη μοίρα του, δεν είμαι βέβαιη ότι θα το έκανα. Οι ήρωες, όπως και οι άνθρωποι, διαμορφώνονται μέσα από τις συνέπειες των πράξεών τους. Αν τις αφαιρέσεις, είναι σαν να αναιρείς και την αλήθεια τους.

Στο μυθιστόρημά σας γίνεται μία εξισορρόπηση του αστυνομικού μυστηρίου με το ψυχογραφικό στοιχείο. Απαιτήθηκε πολλή δουλειά για να το καταφέρετε;

Απαιτήθηκε πολλή και επίπονη δουλειά. Κάθε σκηνή έπρεπε να έχει διπλή λειτουργία: να προωθεί το μυστήριο και ταυτόχρονα να αποκαλύπτει κάτι ουσιαστικό για τους χαρακτήρες. Ήταν μια διαρκής άσκηση ισορροπίας, ώστε η αγωνία να μη γίνεται αυτοσκοπός και η ψυχογραφία να μη φρενάρει τον ρυθμό. Το στοίχημα ήταν να παραμείνει ο αναγνώστης σε εγρήγορση, αλλά και συναισθηματικά εμπλεκόμενος. Γι’ αυτό κι αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να καταταχθεί σε δύο κατηγορίες: ως αστυνομικό μυθιστόρημα, όπως και έχει χαρακτηριστεί στο εξώφυλλό του, αλλά και ως ψυχολογικό θρίλερ.

Η Μάργκαρετ Άτγουντ έχει πει ότι, όταν ένας συγγραφέας θέλει να γράψει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, θα πρέπει να ξεκινά γράφοντας το τέλος πρώτα και από εκεί να οδηγείται στην αρχή σε μία αντίστροφη συγγραφική πορεία. Σας βρίσκει σύμφωνη μια τέτοια άποψη; Είναι κάτι που κάνατε κι εσείς;

Η άποψη της Μάργκαρετ Άτγουντ με βρίσκει σε μεγάλο βαθμό σύμφωνη. Το τέλος ενός αστυνομικού ή ψυχολογικού μυθιστορήματος είναι ο πυρήνας γύρω από τον οποίο χτίζονται όλα τα υπόλοιπα. Προσωπικά, γνωρίζω από την αρχή πού θέλω να καταλήξω, ακόμη κι αν στη διαδρομή αλλάξουν πρόσωπα ή λεπτομέρειες. Άλλωστε, πολλές φορές –κατά τη διάρκεια της συγγραφής– η ίδια η ιστορία σού καταδεικνύει τις ανάγκες της, που επιβάλλεται να ακούσεις και να τις ακολουθήσεις. Το φινάλε της υπόθεσης λειτουργεί σαν εσωτερική πυξίδα. Και ναι, ακολούθησα κι εγώ αυτό το μοτίβο, ξεκινώντας από το τέλος.
Και για την ιστορία να σας πω ότι δεν γνώριζα ποια είναι η Μάργκαρετ Άτγουντ. Με αφορμή την ερώτηση αυτή την έψαξα στο Google (…)

Κλείνοντας και αφού σας ευχαριστήσουμε, θα θέλαμε να μας πείτε πού πιστεύετε ότι θα οδηγηθούν τα επόμενα συγγραφικά σας βήματα; Θα συνεχίσετε στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος;

Τα επόμενα συγγραφικά μου βήματα νιώθω πως θα συνεχίσουν να κινούνται γύρω από τον άνθρωπο και τις σκοτεινές, συχνά αθέατες πλευρές του. Το ψυχολογικό θρίλερ είναι ένα είδος που αυτή τη στιγμή με εκφράζει βαθιά, γιατί μου επιτρέπει να εξερευνώ τα όρια της ενοχής, της μνήμης και των επιλογών μας. Δεν αποκλείω, ωστόσο, στο μέλλον να πειραματιστώ και με άλλες αφηγηματικές φόρμες. Αυτό που με ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα είναι να αφηγούμαι ιστορίες που αφήνουν ίχνη στον αναγνώστη και τον καλούν να σταθεί απέναντι στον εαυτό του.
Σας ευχαριστώ και εγώ με τη σειρά μου για τη ζεστή φιλοξενία και τις όμορφες ερωτήσεις, που μου έδωσαν την ευκαιρία να δώσω κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες που αφορούν το βιβλίο μου.