Παναγιώτης Χανός: συνέντευξη στη Μαρία Τσακίρη

Συγγραφέας του βιβλίου Οι Ιέρειες της Εκάτης – Εκδόσεις Anubis

Στη Σηλυβρία, που υπήρξε μια από τις σημαντικότερες αρχαίες ελληνικές πόλεις της σημερινής Τουρκίας και μία εκ των 14 πόλεων της επαρχίας της «Θρακικής Ευρώπης», μας μεταφέρει με το ιστορικό του μυθιστόρημα ο Παναγιώτης Χανός. Εκείνο που ενέπνευσε τη φαντασία του είναι το “μοναδικό εναπομείναν, κρυμμένο από τα μάτια του κόσμου, εργαστήριο υγρού πυρός” που βρισκόταν εκεί. Μέσα από την επισταμένη και συστηματική του έρευνα, αναζητά το λόγο που το μυστικό εργαστήριο του βυζαντινού υπερόπλου σταμάτησε να υφίσταται μετά από σαραντάχρονη λειτουργία. Ποιες είναι, όμως, Οι Ιέρειες της Εκάτης και ποιος ο ρόλος τους; Όπως εξηγεί στο Vivlio-life ο συγγραφέας, πρόκειται για τρεις καλλονές, αριστουργήματα της ανθρώπινης γλυπτικής, με ξεχωριστές ικανότητες που αναπαριστούν τις τρεις μορφές της Εκάτης. Αυτή ήταν, τουλάχιστον, η αρχική πρόθεση του καλού συναδέλφου δημοσιογράφου. Όπως, όμως, συμβαίνει σχεδόν πάντοτε με τους ισχυρούς ήρωες μυθιστορημάτων, συνέβη και στο μυθιστόρημά του: «οι γυναικείες μορφές, αυτονομήθηκαν, επαναστάτησαν και διεκδίκησαν μέγιστη συμμετοχή και επάξιο μερίδιο στη μυθιστορία».

Σηλυβρία. Είναι ο τόπος που μας μεταφέρετε με το ιστορικό σας μυθιστόρημα. Ας ταξιδέψουμε μαζί σας στο χρόνο για να δούμε εκείνο το σημείο της Βυζαντινής Ιστορίας που πυροδότησε τη φαντασία σας.
Καταρχάς ένα μεγάλο ευχαριστώ, σε σας κυρία Τσακίρη και στην ιστοσελίδα Vivlio-life για την ευκαιρία και τη δυνατότητα που μου δίνετε να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες σας. Στο δια ταύτα τώρα το θέμα είναι ότι η Σηλυβρία μια από τις σημαντικότερες αρχαίες ελληνικές πόλεις της σημερινής Τουρκίας, είναι από μόνη της ένας γρίφος. Με τα σπίτια της να βρέχονται στη θάλασσα του Μαρμαρά, χωροταξικά βρίσκεται περί τα 74 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Η ιστορική γραφή «περί της παλαιφάτου Ιεράς Μητροπόλεως Σηλυβρίας» μας οδηγεί στους αρχαίους χρόνους, όταν στην θρακική παραλία της Προποντίδος οι Μεγαρείς κατά το 675 π.Χ ίδρυσαν ανθοφορούσα αποικία, η οποία μέσα στο διάβα των αιώνων κατέστη πόλη περιώνυμος και πολύφημος. Η ονομασία της, σύμφωνα με τα γραφόμενα του ιστορικού, καθηγητού της Ιεράς Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, Βασιλείου Σταυρίδη και του «εραστού της Βυζαντινής τοπογραφίας» Ακύλα Μήλλα, οι οποίοι επικαλούνται τον μέγα γεωγράφο Στράβωνα, προέρχεται από το όνομα του ιδρυτού της Σήλυος. Έτσι αρχικά ονομάστηκε «Σήλυς» και αργότερα οι Θράκες προσέθεσαν την λέξη «βρία» που σημαίνει πόλη (Σηλυβρία). Επί των ημερών του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395–408) μετονομάσθηκε σε «Ευδοξούπολη» προς τιμήν της συζύγου του Ευδοξίας, αλλά η ονομασία αυτή δεν επέζησε. Η παραθαλάσσια πόλη υπήρξε για περίπου χίλια χρόνια σημαντικό αστικό κέντρο και στρατηγικής σημασίας στρατιωτικό οχυρό για τους Βυζαντινούς. Το κάστρο της, χτισμένο στην κορυφή ενός απόκρημνου βράχου αρκετές δεκάδες μέτρα ψηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας, ήταν κυριολεκτικά απόρθητο. Πολιορκήθηκε αμέτρητες φορές, αλλά ποτέ δεν έπεσε. Εκεί βρισκόταν, σύμφωνα με όλες τις ιστορικές πηγές, το τελευταίο εργαστήρι παρασκευής του υγρού πυρός, της φωτιάς που δεν σβήνει.
Υγρό πυρ. Η εφεύρεσή του αποδίδεται στον Καλλίνικο και η νεότερη ιστορία το αποκαλεί “ναπάλμ” των αρχαίων πολεμιστών. Πώς κινηθήκατε στην έρευνά σας γι αυτό το εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό;
Καταρχάς ήθελα να καταλάβω ποια ήταν τα συστατικά και οι ιδιότητες που είχε αυτό το υπερόπλο της εποχής. Η διαφορά του υγρού ή ελληνικού πυρός με τις υπόλοιπες εμπρηστικές ουσίες (θειάφι, πίσσα ή πετρέλαιο), που χρησιμοποιήθηκαν για πολεμικούς σκοπούς ήταν ότι αντί να σβήνει κατά την επαφή του με το νερό, όπως θα περίμενε κανείς, κολλούσε πάνω στη σάρκα, το ξύλο, τις πέτρες και το μέταλλο σαν εμπρηστική βδέλλα και θέριευε εξαγριωμένη. Η μυστική φόρμουλα για την παρασκευή του είχε χαθεί το 1204 κατά τη διάρκεια της άλωσης της Πόλης από τους Φράγκους. Την βρήκε και την επανέφερε ο αυτοκράτωρ Μανουήλ Παλαιολόγος (περί το 1404) και έτσι άρχισε να παράγεται και πάλι σε ένα και μοναδικό εργαστήριο που λειτουργούσε σε όλη την επικράτεια. Στην απόρθητη Σηλυβρία λοιπόν εμφανίζεται ένα ιστορικό παράδοξο: αυτό το μυστικό εργαστήρι που δημιουργήθηκε και λειτουργούσε επί 40 και πλέον έτη υπό την εποπτεία και την επίβλεψη του εκάστοτε Ρωμαίου αυτοκράτορα, έξι χρόνια πριν την άλωση της Πόλης σταμάτησε αιφνιδίως να παράγει το -τόσο απαραίτητο για τη βυζαντινή άμυνα- φονικό υγρό. Όλες οι πηγές αναφέρουν ότι σταμάτησε, όμως κανείς δεν μας λέει το γιατί. Αυτό το γιατί ήταν το ερώτημα, η πρόκληση, αλλά και η ιδέα για τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος (όπως εξηγώ στον πρόλογο του βιβλίου) που μου έδωσε την ευκαιρία να περιγράψω τον ορατό, αλλά και τον αόρατο πόλεμο ανάμεσα στους Βυζαντινούς και το Οθωμανικό στοιχείο…
Στη Σηλυβρία, λοιπόν, λειτουργεί το “μοναδικό εναπομείναν, κρυμμένο από τα μάτια του κόσμου, εργαστήριο υγρού πυρός”. Να το εξερευνήσουμε μέσα από τις περιγραφές της συγγραφικής σας έρευνας;
Η Σηλυβρία δεν ήταν απλώς προπύργιο της Πόλης, αλλά ως Θρακώα πόλη υπήρξε μία εκ των 14 πόλεων της επαρχίας της «Θρακικής Ευρώπης» η οποία ήταν μάλιστα αυτοκρατορική. Στην περίλαμπρη αρχαία Βασιλική της εκκλησία, που ήταν αφιερωμένη στον Σωτήρα Χριστό, κατετέθησαν το 1261 τα οστά του σπουδαίου βυζαντινού αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου υπό την εποπτεία του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, (ιδρυτή της δυναστείας των Παλαιολόγων) ο οποίος ετάφη αργότερα στον ίδιο ναό. Το δε οχυρωματικό φρούριο της κατά την βυζαντινή περίοδο έφερε την ονομασία «φρούριον των Σάκκων». Όταν κατά το έτος 1453 επεβλήθη η οθωμανική κυριαρχία στη Σηλυβρία, αρχικά εντάχθηκε στο Σαντζάκιον της Τσατάλτζας. Μετά από την εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας υπάγεται στο Νομό (Βιλαέτιο) Κωνσταντινουπόλεως και αποτελεί, όπως και στην βυζαντινή περίοδο, «δορυφορούσα προδρομική πολιτεία», προ της Βασιλίδος των Πόλεων. Ο γεωγράφος Ακύλας Μήλλας αναφερόμενος στην περίφημη και εντυπωσιακή οχύρωση της Σηλυβρίας, η οποία κατέστη για τους Βυζαντινούς, αλλά και τους Οθωμανούς σπουδαίο οχυρό των δύο αυτοκρατοριών κατά των επιδρομέων, γράφει χαρακτηριστικά: «… εντυπωσίαζε ως χτες η Σηλύβρια, με όλο εκείνο τον φρουριακό της όγκο και τα τείχη, που κυρίως στα δυτικά ορθώνονταν σχεδόν ανέπαφα, στις παρυφές των κατακόρυφων βράχων, που δέσποζαν στον φυσικό της λιμένα».
Τι διασώζεται, άραγε, σήμερα από το σπουδαίο οχυρό που προστάτευε Βυζαντινούς και Οθωμανούς; Τι προκύπτει από την έρευνά σας;
Σήμερα έχουν απομείνει μόνο ερείπια κυρίως από τα αμυντικά τείχη του περίφημου φρουρίου των Σάκκων. Μεγάλο μέρος του έξω κάστρου της Σηλύβριας, με όλες τις ανατολικές του κορτίνες και τους πύργους, κατεδαφίστηκε το 1915 από τον τουρκικό στρατό για τη σκυρόστρωση της οδικής αρτηρίας Μεγάλου Τσεκμετζέ – Σηλυβρίας – Τσορουλούς. Μεταξύ δε των ετών 1920 – 1922 η Σηλύβρια, όπως και ολόκληρη η Ανατολική Θράκη, λόγω της Συνθήκης των Σεβρών, βρέθηκε υπό Ελληνική κατοχή παρουσία του νικηφόρα προελαύνοντος Ελληνικού Στρατού. Ερχόμενοι στα νεώτερα χρόνια και ιχνηλατώντας την πληθυσμιακή και κοινωνική σύνθεση της Σηλυβρίας κατά το β΄ ήμισυ του 19ου αιώνος μπορούμε να κάνουμε μνεία του αξιόπιστου ιστορικού πονήματος του Μητροπολίτου Μαρωνείας Μελισσηνού Χριστοδούλου, υπό τον τίτλο: «Η Θράκη και αι Σαράντα Εκκλησίαι, ΚΠ, 1897», στο οποίο γράφει: «Σηλύβρια: κάτοικοι 6.000 Τούρκοι, Έλληνες ομογενείς, Αρμένιοι και Ιουδαίοι. Έδρα υποδιοικήσεως και Μητροπολίτου. Κείται αμφιθεατρικώς επί της παραλίας και επί υπερκειμένου λόφου ύψους 90 μέτρων. Υπάρχει δε εν αυτή μία μόνη ευθεία οδός, αι άλλαι εισίν ελικοειδείς. Διαιρείται εις πόλιν εντός του φρουρίου και εκτός. Εν μεν τη εντός κατοικούσιν Έλληνες ομογενείς, Αρμένιοι και Ιουδαίοι. Εν δε τη εκτός οι Τούρκοι. Παράγει περίφημον οξύγαλα γιαούρτ, όπερ αποστέλλεται κατά μεγάλας ποσότητας εις Κωνσταντινούπολιν».
Κάπου ανάμεσα σε ιστορικά και επινοημένα γεγονότα βλέπουμε να αναλαμβάνουν το δικό τους ρόλο, δίνοντας συγχρόνως και την έμπνευση του τίτλου του μυθιστορήματος, οι ιέρειες μιας ξεχασμένης θρησκείας. Αν και αποφεύγετε να μας μιλήσετε για κείνες παραπέμποντάς μας στην ανάγνωση, θα θέλαμε να μάθουμε κάτι που θα μας κάνει να τις αναζητήσουμε με αγωνία.
Οι Ιέρειες της Εκάτης εκπροσωπούν το απαγορευμένο και αντισυμβατικό που αναδύεται μέσα από τις περίεργες δοξασίες μια άλλοτε πανίσχυρης, αλλά αργότερα ξεχασμένης θρησκείας, ενώ αντιπροσωπεύουν (συμβολικά) τις τρεις ηλικίες της αρχαίας Θεότητας και της θηλυκής γεωγραφίας: Την κόρη, την μητέρα και την γραία. Διαπνέουν τη μυθιστορία οριζοντίως και καθέτως, ρίχνουν φως για πρώτη φορά στα απόκρυφα Μυστήρια της αρχαιότητας όπως αυτά των Καβείρων, αποκαλύπτοντας παράλληλα την μυστικιστική αλήθεια των Χαλδαϊκών Χρησμών που κατάφερε να διασώσει ο Μέγας αλχημιστής, φιλόσοφος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός Μιχαήλ Ψελλός. Είναι πανταχού παρούσες και συνάμα αόρατες, έχουν ανοσία απέναντι στις λοιμώδεις ασθένειες, προβλέπουν το μέλλον και επιβιώνουν κόντρα στην τοξικότητα και στα πάσης φύσεως δηλητήρια. Κατά κάποιο τρόπο απελευθερώνουν τη μαγεία, ασκούν τη γοητεία και τη σαγήνη με συναρπαστικό τρόπο, σε κάνουν έρμαιο των προθέσεων και των διαθέσεων τους. Η παρουσία τους είναι ένας ύμνος στη γυναίκα, μια ειλικρινής υπόκλιση και ένας απέραντος σεβασμός στην εξέχουσα διαφορετικότητα, στον χαρακτήρα, στην υπόσταση, στην ευφυΐα, στις ευαισθησίες, στις δεξιότητες, στις ανάγκες και στις επιθυμίες της. Στο βιβλίο, πρόκειται για τρεις καλλονές, αριστουργήματα της ανθρώπινης γλυπτικής, με ξεχωριστές ικανότητες που αναπαριστούν τις τρεις μορφές της Εκάτης (όχι μόνο εικαστικά, αλλά κατά το μάλλον συμβολικά) οι οποίες δημιουργήθηκαν με σκοπό να προσθέσουν μια πικάντικη γεύση στην πλοκή. Αυτή ήταν η αρχική μου πρόθεση. Όπως όμως συμβαίνει σχεδόν πάντοτε με τους ισχυρούς ήρωες μυθιστορημάτων, συνέβη κι εδώ: οι γυναικείες μορφές, αυτονομήθηκαν, επαναστάτησαν και διεκδίκησαν μέγιστη συμμετοχή και επάξιο μερίδιο στη μυθιστορία. Διεκδίκησαν και το κέρδισαν.
Δίπλα στα ιστορικά πρόσωπα της επίσημης Βυζαντινής Ιστορίας, πολλοί είναι οι μυθοπλαστικοί πρωταγωνιστές και ακόμη περισσότεροι δευτεραγωνιστές στους οποίους δώσατε ρόλους για τις ανάγκες της πλοκής. Ποιος είναι εκείνος ο ήρωας που περισσότερο απ’ όλους σας έκανε να ξεφυλλίσετε βιβλία και να αναζητήσετε άγνωστες πτυχές της προσωπικότητάς του;
Είναι παραπάνω από ένας και είναι κυρίως τα ιστορικά πρόσωπα που αναπλάθω με πολλές λεπτομέρειες δηλαδή ο νεαρός Σουλτάνος Μωάμεθ ο πορθητής, ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, ο Τούρκος πρίγκιπας Ορχάν Τσελεμπή, ο Ιωάννης Παλαιολόγος και ο Μέγας Βεζίρης Χαλίλ Τσανταρλή περισσότερο και ακολουθούν οι υπόλοιποι Βλάντ Τσέπες, Ελένη Παλαιολογίνα κλπ. Εδώ θα έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτικός και εξαιρετικά ακριβής για να πείσω τον αναγνώστη και να καταφέρω να μπω βαθιά μέσα στη ψυχή ηρώων μου, ώστε να καταγράψω όχι τόσο τον χαρακτήρα τους όσο τα προσωπικά τους διλήμματα και τις μύχιες σκέψεις τους.
Η πολύχρονη δημοσιογραφική σας εμπειρία πόσο συνέβαλε ώστε φαντασία, λυρισμός και ιστορική πραγματικότητα να συνυπάρχουν αρμονικά στο μυθιστόρημά σας;
Σίγουρα συνέβαλε σημαντικά και εδώ ταιριάζουν τα λόγια που χρησιμοποιεί ο καλός συνάδελφος, δημοσιογράφος Νίκος Φωτόπουλος στην “εφημερίδα των Συντακτών” στην βιβλιοκριτική για το έργο μου ότι δηλαδή πρόκειται για μια αφήγηση που επαναφέρει την Ιστορία στο ανθρώπινο μέτρο. Είναι αρκετά εύστοχο επιχείρημα καθώς το βιβλίο “χτίζεται” εξ αρχής πάνω σε ιστορικά στοιχεία που αντλούνται από δεκάδες (ίσως εκατοντάδες) γραπτές πηγές σε συνδυασμό με τη φαντασία του συγγραφέα. Μία φαντασία όμως όχι αχαλίνωτη αλλά που διοχετεύεται μέσα σε ένα απολύτως ορθολογικό πλαίσιο, το οποίο καλύπτει ή καλύτερα γεφυρώνει τα ιστορικά χάσματα δίνοντας μια πλήρη εικόνα για το έχει συμβεί, χωρίς την παρέμβαση του μεταφυσικού στοιχείου. Οι μάχες, οι συνωμοσίες και οι συγκρούσεις που περιγράφονται στο βιβλίο είναι αποτέλεσμα ανθρωπίνων παθών, αποφάσεων, συλλογισμών και κακών συγκυριών και όχι εξαιτίας κάποιας θεϊκής παρέμβασης ή της… άγραφης μοίρας. Η πρωτοτυπία όμως, νομίζω, του βιβλίου είναι ότι περιγράφει με ρεαλιστικό τρόπο και όλες τις ερωτικές σκηνές, τις ιδιωτικές στιγμές των ηρώων (υπαρκτών ή μυθοπλαστικών) με σκοπό όχι να τους αποδομήσει, αλλά να δείξει την ανθρώπινη πλευρά τους.
Ας μείνουμε στη δημοσιογραφική σας ιδιότητα και ας πάμε στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου και στο κεφάλαιο “Πώς κατέληξαν τα ιστορικά πρόσωπα”. Αυτή η ενημέρωση ολοκληρώνει ιδανικά την προσέγγισή σας και, η αλήθεια είναι, πως λείπει από πολλά ιστορικά βιβλία. Μπορούμε να πούμε πως μας δώσατε ένα ολοκληρωμένο ρεπορτάζ;
Ολοκληρωμένο; Μεγάλη κουβέντα Μαρία μου, στ’ αλήθεια δεν ξέρω. Προσπάθησα να ικανοποιήσω κατά το μάλλον την περιέργεια του αναγνώστη γράφοντας αυτά που θα περίμενα να περιέχει ένα βιβλίο με ανάλογο περιεχόμενο. Κατά τη διάρκεια των διορθώσεων διάβασα το βιβλίο πάνω από τριάντα φορές και κάθε φορά άλλαζα τις λέξεις, έβρισκα λάθη, ή κάτι καινούργιο να συμπληρώσω. Αυτό κι αν είναι κουραστικό. Από την άλλη μεριά, έχω ξαναπεί ότι απεχθάνομαι τα ηθικοπλαστικά κείμενα ακριβώς διότι με τον τρόπο τους θέλουν να χειραγωγήσουν τον αναγνώστη. Εξάλλου θεωρώ ότι είναι μάταιο καθώς σήμερα όσοι διαβάζουν είναι νοήμονες και ανεξάρτητοι άνθρωποι. Χαίρομαι διότι θα βρουν τις πληροφορίες και τη γνώση για όσα δεν έμαθαν ποτέ στο σχολείο, τις απαντήσεις σε μια σειρά ιστορικά και υπαρξιακά ερωτήματα τις οποίες θα επεξεργαστούν και θα καταλήξουν στα δικά τους συμπεράσματα.
Στις Ιέρειες της Εκάτης, όπως και στο μυθιστόρημα Ερωτευμένος Καίσαρ που προηγήθηκε, η εμμονή σας στις λεπτομέρειες είναι εντυπωσιακή. Σε ποιο βαθμό αυτές οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν τη διαφορά και εμάς να νιώθουμε φίλοι της Περεγκρίνας, της Ελένης Παλαιολογίνας, του Παναγή, της Χαρούτο του Ορχάν και όλων αυτών των ηρώων που πρωταγωνιστούν στις σελίδες σας;
Εννοείται ότι οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, πολλώ δε μάλλον όταν κρύβεται ο… διάβολος σε αυτές. Συνεπώς πως θα μπορούσα να τις αγνοήσω; Πάντως παρά την ευγενική σας επισήμανση, πιστεύω ότι όλο και κάτι θα μου έχει ξεφύγει. Ελπίζω και εύχομαι να μην είναι απροκάλυπτα ορατό σε όσους διαβάσουν το βιβλίο και ζητώ εκ των προτέρων την επιείκεια των αναγνωστών. Ως προς τα συναισθήματα που παράγουν οι ήρωες και η οικειότητα που δημιουργούν, αν είναι αλήθεια και δεν αποτελεί σχήμα λόγου ή φιλοφρόνηση, ειλικρινά χαίρομαι, κυριολεκτικά είμαι ενθουσιασμένος, ικανοποιημένος και πολύ περήφανος που τα κατάφερα.
Διαβάζοντας το βιβλίο σας και παρακολουθώντας τις σκηνές με τους ιερούς όρκους αίματος, την αδελφότητα του Δράκου, τους φύλακες του μυστικού και όλο αυτό το δολοφονικό παιχνίδι εξουσίας που περιγράφετε, σκέφτομαι πόσο συναρπαστικά πρέπει να ήταν για σας, τα ξενύχτια συγγραφής…
Ναι, παραδίνομαι και ομολογώ ότι ήταν πολύ συναρπαστικά! Τα ξενύχτια της συγγραφής μου περιείχαν από όλα: θάλασσες αλκοόλ και ψυχότροπες ουσίες, καταιγιστική περιπέτεια και διαρκή δράση, αιματηρές μάχες και πολύνεκρες ναυμαχίες, συγκρούσεις, ίντριγκες και συνωμοσίες, ρομαντικούς έρωτες και αχαλίνωτο σεξ κάθε είδους, εξωφρενικό κυνισμό και ιδεαλιστική φιλοσοφία! Σεβόμενος το προσωπικό μου σύμπαν και το alter ego μου, Παναγή Κεφαλά, είχα ωστόσο την ελευθερία να σκεφτώ και να σχεδιάσω ότι ερχόταν στο μυαλό μου. Στο κάτω κάτω της γραφής, ήμουν ο… δημιουργός! Να διευκρινίσω πάντως ότι αν και όλα όσα βίωσα είναι πλάσματα του νου, εύχομαι να είχα την ευκαιρία να ζήσω μια μέρα και… χίλιες νύχτες στη θέση του Βυζαντινού αρχικατασκόπου στην υπέρλαμπρη Ρώμη.
Υπάρχουν εκ των προτέρων χαμένες υποθέσεις; Αξίζει άραγε ν΄ αγωνίζεται κάποιος γι αυτές; Τα ερωτήματα αυτά είναι δικά σας! Το ερώτημα του Vivlio-life είναι: Έχετε καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα; Αξίζει αγαπητέ συνάδελφε;
Νομίζω ότι χωρίς να το θέλω, σας παγίδεψα κυρία Τσακίρη. Το ερώτημα είναι λάθος! Το θέμα δεν είναι αν αξίζει ή όχι, διότι η φύση του ερωτήματος δεν είναι ρητορική, αλλά προσωπική… Όπως αποκαλύπτει στις μύχιες σκέψεις του ο οξυδερκής διπλωμάτης, ο μυστικός του αυτοκράτορα και ύπαρχος της σχολής των Μυρτάτων, Παναγής Κεφαλάς (σελ. 562): “… Όμως κι αυτός ο σύμβουλος με την ψυχρή λογική και το ακόμη πιο ψυχρό αίμα, αυτός που μπορούσε να δει πάνω από το καθημερινό και το ανθρώπινο, αυτός τι έκανε; Τι παραπάνω έκανε από το να είναι πιστός υπηρέτης του και πρόθυμος στρατιώτης του; Ίσως να μην χρειαζόταν να κάνει κάτι άλλο, μάλλον δεν χρειαζόταν! Ήταν ταγμένος σε ένα σκοπό, σε μια αποστολή, σε μια χαμένη υπόθεση. Η αλήθεια ήταν ότι τον προβλημάτιζε, αλλά δεν τον ένοιαζε. Δεδομένων των συνθηκών ήταν μια βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος έπρεπε να την κάνει…”
Ας κλείσουμε την ενδιαφέρουσα αυτή συνομιλία με τη φράση της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ που προτάσσετε στο Προοίμιό σας: “Είναι πλέον καιρός το Βυζάντιο να βρει τη θέση που του ανήκει στην Ιστορία, όχι μόνο την ελληνική αλλά και την ευρωπαϊκή.” Σε ποιο βαθμό, πιστεύετε, πως η ιστορική λογοτεχνία και οι συγγραφείς της μπορούν να συμβάλλουν σ’ αυτό που με νόημα επισημαίνει η σπουδαία Ελληνίδα;
Η ιστορική λογοτεχνία ασφαλώς μπορεί να συμβάλει, υπό την προϋπόθεση οι εκδοτικοί οίκοι να σταματήσουν να εκπαιδεύουν το αναγνωστικό κοινό με ψευδο-ιστορικό-ρομαντικές μυθιστορίες και οι συγγραφείς να βάλουν τον πήχη ψηλότερα, να συγγράψουν σύγχρονα (ομηρικά) έπη και να στοχεύσουν σε ένα διεθνές κοινό. Από τη μεριά τους οι Έλληνες αναγνώστες χωρίς προκατάληψη και ενοχές, οφείλουν να στρέψουν το βλέμμα τους στο Βυζάντιο, να μελετήσουν την Ιστορία του και να αγαπήσουν όσα αξίζουν να αγαπηθούν. Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή, την υπομονή και την ευαισθησία σας!!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Υπάρχουν εκ των προτέρων χαμένες υποθέσεις; Αξίζει άραγε ν΄ αγωνίζεται κάποιος γι αυτές;
1447 μ.Χ. Η Σηλυβρία με το κάστρο της είναι το τελευταίο οχυρό της χιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που καταρρέει. Εκεί λειτουργεί το μοναδικό εναπομείναν, κρυμμένο από τα μάτια του κόσμου, εργαστήριο υγρού πυρός. Φύλακες του μυστικού και δεμένοι με ιερούς όρκους αίματος, τα μέλη της απόκρυφης αδελφότητας των ιπποτών του Δράκου προστατεύουν το ολέθριο όπλο που θα καθυστερήσει την επέλαση των Οθωμανών.
Μέχρι τη στιγμή που το μυστικό διαρρέει… Ένα δολοφονικό παιχνίδι εξουσίας με κανόνες που ορίζονται στο παρασκήνιο από τις ιέρειες
μιας ξεχασμένης θρησκείας. Ένα άγνωστο έπος με ηρωικές ναυμαχίες, πολύνεκρες μάχες, πολιτικές συγκρούσεις, σκοτεινές συνωμοσίες κι ανομολόγητα πάθη. Ένα ανατρεπτικό δράμα, του οποίου οι τραγικές λεπτομέρειες οδηγούν στη Συντέλεια του Κόσμου.
Φαντασία, λυρισμός και ιστορική πραγματικότητα συνυπάρχουν αρμονικά στις σελίδες ενός συγκλονιστικού μυθιστορήματος, που εξιστορεί το χαμένο χρονικό του τελευταίου οχυρού της Αυτοκρατορίας. Μια γλαφυρή αφήγηση δραματικών γεγονότων με συγκλονιστικές ανατροπές που κόβουν την ανάσα.

Βιογραφικό
Ο Παναγιώτης, Σεραφείμ, Χανός κατάγεται από πρόσφυγες γονείς από την Καλλίπολη και τη Μάδυτο του Ελλησπόντου, παιδιά των διωγμών, των χαμένων πατρίδων και του πολέμου που κατέληξαν στη Βόρεια Ελλάδα.
Σπούδασε τη δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη και την Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μεταπτυχιακά αναζήτησε τη γνώση ως «Σύμβουλος Επικοινωνίας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης» και ως υποψήφιος Διδάκτωρ του Παντείου στην Κοινωνιολογία της Λογοτεχνίας. Εργάστηκε στις εφημερίδες «Αυριανή», «Απογευματινή», «Ελληνικό Βορρά» και «Μακεδονία», στο MEGA Channel, στην ΕΤ3 και στην TV100, στο δημοτικό ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης, σε γραφεία Τύπου και περιοδικά των δήμων: Θεσσαλονίκης, Κορδελιού-Ευόσμου, Νέας Καλλικράτειας και Πυλαίας-Χορτιάτη.
Είναι τακτικό μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Μ-Θ, ενώ διετέλεσε αιρετό μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου, του Μορφωτικού της Ιδρύματος και του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού της Συμβουλίου. Το λογοτεχνικό του έργο έχει διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και βραβεύτηκε από συλλόγους Πολιτισμού, Τέχνης και Λόγου. Έργα του:
• Το 1990 εκδόθηκε συλλογή με ποιητικά και σημειωτικά κείμενά του με τίτλο «Οι ρομαντικοί βλέπουν καλά μέσα στη νύχτα»
• το 1998 εκδόθηκε (Εκδόσεις Όμηρος, Θεσσαλονίκη) συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Η ουρά της τίγρης».
• Το 2021 εκδόθηκε (Εκδόσεις 24 γράμματα, Αθήνα) το ιστορικό μυθιστόρημά του με τίτλο «Ερωτευμένος Καίσαρ» που βραβεύτηκε από την Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.
• Το 2023 συμμετείχε στην ομαδική συλλογή «Ανθολόγιο μελών της ΕΛΒΕ 2023», (έκδοση της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, Θεσσαλονίκη).
• Το 2024 εκδόθηκε (Εκδόσεις Anubis, Αθήνα) μυθιστόρημά του με τίτλο «Οι Ιέρειες της
Εκάτης: Το χαμένο χρονικό της Σηλυβρίας».