Σόνια Σαουλίδου: συνέντευξη στη Μαρία Τσακίρη

Συγγραφέας του βιβλίου Ουδέν Κρυπτόν – Εκδόσεις Bell

Δυο ζευγάρια Αμερικανών ακολουθούμε σ’ αυτό το νέο ψυχολογικό θρίλερ της Σόνιας Σαουλίδου και μαζί τους δε γνωρίζουμε απλά το Τόκιο αλλά ανηφορίζουμε στο δάσος Αοκιγκαχάρα, το «Δάσος των αυτοκτονιών», που όσοι το επισκέπτονται συνήθως έχουν ένα σκοπό: να αυτοκτονήσουν. Μια δυνατή ιστορία εξαπάτησης, ενοχής και δικαίωσης, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Μιλώντας στο Vivlio-life για την κορύφωση της πλοκής και τον τρόπο που βάζει στο «παιχνίδι» της λύσης τον αναγνώστη, μας λέει πως όπως και στα προηγούμενα βιβλία της, έτσι και σε αυτό δίνει φαινομενικά τη λύση αλλά μια ανατροπή ξεσκεπάζει μια άλλη αλήθεια. «Είναι η κορύφωση της πλοκής που πρέπει να γίνεται σαν παιχνίδι έντασης που πηγαίνεις από επίπεδο σε επίπεδο κι από πίστα σε πίστα. Δε θέλω να μπορεί ο αναγνώστης να βρει μια σελίδα που θα ξεσκεπάσει την πλοκή. Στα τρία τελευταία μου βιβλία ο αναγνώστης δεν μπορεί να το κάνει αυτό».

Κλόι και Τόμας, Σιένα και Γκρέισον. Δυο ζευγάρια Αμερικανών που συναντιούνται στο Τόκυο είναι οι κεντρικοί σας ήρωες και όπως γράφετε «Μια παράξενη αλλά δυνατή φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους». Tι περιλαμβάνει το επίθετο “παράξενη”;
Το περίεργο βρίσκεται στη χρονική στιγμή. Οι ρυθμοί και η ένταση που εξελίσσεται η σχέση τους κάνουν τον αναγνώστη να υποψιάζεται πως κάτι είναι προμελετημένο. Αυτό βέβαια επιβεβαιώνεται κι από τις σκέψεις κάποιων ηρώων που φανερώνουν ότι στο πίσω μέρος του μυαλού τους υπάρχει σχέδιο.
«Το δάσος Αοκιγκαχάρα, το «Δάσος των αυτοκτονιών», όπου οι άνθρωποι δίνουν τέλος στη ζωή τους ήταν βαρύ από ενέργεια». Με βάλατε στη διαδικασία να αναζητήσω πληροφορίες γι αυτό το δάσος και δε σας κρύβω μ’ έπιασε ανατριχίλα. Θα το επισκεπτόσασταν ποτέ;
Ναι και μάλιστα με δέος. Το Δάσος των Αυτοκτονιών είμαι σίγουρη ότι έχει μια πολύ βαριά ενέργεια και νομίζω ότι αν μια μέρα το επισκεφτώ θα νιώσω ακριβώς εκείνο το τεράστιο βάρος στο στήθος και τον ξαφνικό κόμπο στον λαιμό που ένιωσα όταν επισκέφτηκα τα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία όπου οι Βρετανοί κατά την αποικιοκρατία εκτελούσαν με απαγχονισμό Κύπριους αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Δεν έχει σημασία αν στο ένα μέρος εκτελούσαν αθώους αγωνιστές ενώ στο άλλο υπάρχει αυτοχειρία. Αναφέρομαι μόνον στο βάρος της ενέργειας.
Ταξίδι αναψυχής για δυο στο όρος Φούτζι. Παράξενο και αυτό! Θα περίμενε κανείς πως θα το κάνουν οι τέσσερις. Η έμπνευση όμως ήθελε να το κάνουν οι δυο γυναίκες και εκεί αρχίζει η ένταση για μάς τους αναγνώστες, επειδή τα πάντα θα πάνε στραβά σ’ αυτό το ταξίδι. Τι μπορείτε να μας αποκαλύψετε για την πλοκή;
Το ταξίδι θα το κάνουν οι δύο γυναίκες γιατί οι άντρες τους δεν μπορούν να ταξιδέψουν εκείνο το τριήμερο. Ίσως όμως οι γυναίκες να περίμεναν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή γι αυτόν ακριβώς τον λόγο -που σημαίνει ότι έχουν καταστρώσει κάποιο σχέδιο. Όμως και πάλι, δεν είναι λίγο περίεργο δύο άνθρωποι που έχουν γνωριστεί μόλις πριν από λίγο καιρό ν’ αποφασίσουν να προχωρήσουν μαζί σε κάτι ύποπτο;
«Το όρος Φούτζι δεν είναι απλά ένα βουνό, είναι ένα αποτύπωμα του Θεού που μεταφέρει ενέργειες διαπερνώντας τον χρόνο. Είναι ένας κεντρικός ήρωας της ιστορίας που φυλάει μυστικά…», γράφετε μεταξύ άλλων στο σημείωμά σας και αναρωτιέμαι αν πρώτα εμπνευστήκατε την ιστορία ή είχατε «κλείσει» στο μυαλό σας τον τόπο και στη συνέχεια αναζητήσατε την πλοκή σας.
Πρώτα είχα επιλέξει τον τόπο και μετά φαντάστηκα διαφορετικά σενάρια.
Λένε πως στα ψυχολογικά θρίλερ η κορύφωση της αγωνίας δεν προκύπτει από την αποκάλυψη της αλήθειας αλλά από την καθυστέρησή της. Καθώς “Ουδέν κρυπτόν” πόσο καθυστερείτε σ’ αυτό το μυθιστόρημα, να βάλετε τέλος στην αγωνία μας;
Όπως και στα προηγούμενα βιβλία, δίνω πάντα κάποιες ιδέες στην πλοκή ώστε ο αναγνώστης να παίζει με το μυαλό του, να κάνει υποθέσεις, να αναζητά την αλήθεια. Φυσικά, στο τέλος υπάρχει η απάντηση αλλά ούτε κι εκεί τη δίνω μέσα σε μια σελίδα. Όπως και στα προηγούμενα βιβλία μου, έτσι και σε αυτό, δίνω φαινομενικά τη λύση αλλά μια ανατροπή ξεσκεπάζει μια άλλη αλήθεια. Είναι η κορύφωση της πλοκής που πρέπει να γίνεται σαν παιχνίδι έντασης που πηγαίνεις από επίπεδο σε επίπεδο κι από πίστα σε πίστα. Δε θέλω να μπορεί ο αναγνώστης να βρει μια σελίδα που θα ξεσκεπάσει την πλοκή. Στα τρία τελευταία μου βιβλία ο αναγνώστης δεν μπορεί να το κάνει αυτό.
Θεωρείτε πως κάποιοι από μας πλησιάζοντας προς τον επίλογο θα έχουμε μαντέψει το τέλος ή ως “συγγραφέας των πιο παρανοϊκών θρίλερ που κυκλοφορούν” – σύμφωνα με τον εκδοτικό σας οίκο – θα μας αφήσετε άφωνους με την τελική σας ανατροπή;
Όχι, δε θα το μαντέψετε. Δεν είναι θέμα μόνον της φαντασίας. Είναι και θέμα τεχνικής του συγγραφέα.
Στην ιστορία σας, πάντως, τα πρώτα ερωτήματα και οι αμφιβολίες που προκύπτουν αφορούν τις δυο γυναίκες. Την Κλόι και τη Σιένα. Ποια από τις δυο σας πρόσφερε την καλύτερη ανατροπή, καθώς γράφατε;
Όταν δύο άνθρωποι συμμαχήσουν δεν υπάρχουν περιθώρια σύγκρισης μεταξύ τους. Υπάρχει μία ένωση που μοιάζει με τυφώνα. Μια δύναμη που θα σηκώσει τις σελίδες και θα πλημμυρίσει το μυαλό του αναγνώστη με σκορπισμένα γράμματα. Αυτό δε θέλουμε από τα βιβλία;
Και ο Τόμας με τον Γκρέισον; Ποιο είναι τα στοιχείο των δυο αντρικών χαρακτήρων που χρειάστηκε να «δουλέψετε» λίγο περισσότερο και ποιος από τους δυο σάς γοήτευσε;
Δεν πρέπει να σας το αποκαλύψω.
«Μια σκοτεινή ιστορία εξαπάτησης, ενοχής και δικαίωσης, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται – κι εσείς θα βρεθείτε να αμφισβητείτε τα πάντα». Έτσι καταλήγει το οπισθόφυλλο του βιβλίου σας και θα ήθελα να μας πείτε σε ποια από τις τρεις λέξεις: εξαπάτηση – ενοχή – δικαίωση μας περιμένει η μεγαλύτερη αναγνωστική έκπληξη.
Η δικαίωση βέβαια.
Οι αναγνώστες, πλέον, είναι απαιτητικοί και θέλουν πραγματικά να συμμετέχουν στη λύση λογοτεχνικών μυστηρίων. Τους δίνετε αυτή τη δυνατότητα οδηγώντας τη σκέψη τους προς τη λύση, αφήνοντας μικρά αλλά καθοριστικά στοιχεία που οδηγούν στην αλήθεια;
Όπως ανέφερα σε προηγούμενη ερώτηση σας, ναι θεωρώ ότι αυτό πρέπει να γίνεται αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ο συγγραφέας να επιτρέψει να τα καταφέρει ο αναγνώστης. Τι νόημα έχει να διαβάζεις ένα θρίλερ όταν ξέρεις ότι τις υποθέσεις ενός συγκεκριμένου συγγραφέα τις επιλύεις και μόνος σου;
«Έχει δίκιο όμως για το κάρμα. Πάντα είναι το κάρμα. Πάντα έχει τον τελευταίο λόγο. Όπου κι αν πας θα σε βρει». Είναι σκέψεις της Κλόι. Σε ποιο βαθμό συμφωνείτε μαζί της;
Όχι απόλυτα. Αυτές είναι σκέψεις της Κλόι, όχι δικές μου. Το κάρμα δε σε βρίσκει πάντα. Η ζωή μπορεί να είναι άδικη.
Όσοι παρακολουθούμε την πορεία σας στο συγγραφικό κόσμο διαπιστώνουμε πως σας διακρίνει ένα ιδιαίτερο χιούμορ. Σε ποιο βαθμό σας βοηθάει όταν οι ανάγκες του ψυχολογικού θρίλερ σας κρατούν σε μόνιμη εγρήγορση και υπερένταση;
Το χιούμορ είναι μέρος της φύσης μου. Το χρειάζομαι όχι γιατί γράφω βιβλία με ένταση αλλά γιατί η ίδια η ζωή απαιτεί να παίρνεις από κάπου δύναμη για να μπορείς να συνεχίζεις. Το χιούμορ είναι σαν να σφίγγεις τα πόδια σου για να πατήσεις πιο σταθερά στη γη. Είναι τρόπος να σταθείς όρθιος και τρόπος να επιβιώσεις. Γι αυτό και με τρομάζουν οι άνθρωποι που ποτέ δεν καταλαβαίνουν τα αστεία. Δεν είναι πρόβλημα να μην έχει κάποιος το ταλέντο του χιούμορ. Είναι όμως ύποπτο όταν δε θέλει να γελάσει μαζί σου και με κανέναν. Στα θρίλερ είναι δύσκολο να περάσεις χιούμορ και πρέπει αν το κάνεις να μην υπερβείς τη σωστή δοσολογία. Αν όμως καταφέρεις να κάνεις σε μια δραματική σκηνή τον αναγνώστη να χαμογελάσει τότε το ταγκό γίνεται ακόμα καλύτερο.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Ο Τόμας και η Κλόι ζουν εδώ και χρόνια στο Τόκιο μεγαλώνοντας την πεντάχρονη κόρη τους, την Μπέσι. Όταν γνωρίζονται με ένα άλλο ζευγάρι Αμερικανών, τον Γκρέισον και τη Σιένα, αναπτύσσεται σύντομα μεταξύ τους μια παράξενη αλλά δυνατή φιλία, που όμως θα ανατραπεί μετά από ένα τριήμερο ταξίδι αναψυχής που οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να κάνουν στο όρος Φούτζι.

Στη σκιά δραματικών εξελίξεων, ο Τόμας και η Κλόι παίρνουν την απόφαση να επιστρέψουν στη Νέα Υόρκη. Το πλάνο είναι να αφήσουν πρώτα εκεί τη μικρή Μπέσι, στη θεία της την Κόρα, να γυρίσουν στο Τόκιο για έξι μήνες ώστε να διευθετήσουν τις εκκρεμότητές τους, κι έπειτα να μετεγκατασταθούν οριστικά.

Στη Νέα Υόρκη, αποφεύγοντας να συναντηθούν με την Κόρα, αφήνουν τη μικρή σ’ έναν παιδικό σταθμό για να την παραλάβει από κει και επιβιβάζονται στην πτήση για Τόκιο.

Έκτοτε τα ίχνη τους χάνονται. Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγο αργότερα εξαφανίζεται και το δεύτερο ζευγάρι.

Τι συνέβη πραγματικά εκείνο το τριήμερο;
Γιατί δύο στοργικοί γονείς εγκαταλείπουν το παιδί τους;

Και πώς γίνεται όλα τα στοιχεία να δείχνουν
προς μια αλήθεια που μοιάζει με καλοστημένο ψέμα;

Μια σκοτεινή ιστορία εξαπάτησης, ενοχής και δικαίωσης, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται –κι εσείς θα βρεθείτε να αμφισβητείτε τα πάντα.

Βιογραφικό
Η Σόνια Σαουλίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Επικοινωνίες καθώς και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Slippery Rock University στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά ως δημοσιογράφος. Επίσης ανέλαβε την παρουσίαση τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών παραγωγών στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα. Το 2013 μετακόμισε στο Κέιπ Κόραλ της Φλόριντα, όπου η μόνη επαγγελματική επιλογή που είχε στη μικρή αυτή παραθαλάσσια πόλη ήταν να εργαστεί ως μεσίτρια. Εκεί ξεκίνησε στα μέσα του 2017 να γράφει το πρώτο της αστυνομικό θρίλερ, Το Ακρωτήρι των Κοραλλιών, το οποίο ολοκλήρωσε την ίδια χρονιά, με την επιστροφή της στην Ελλάδα. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2019 από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα. Ακολούθησαν από τις Εκδόσεις BELL το Αμάρτημα της Κυρίας Ρέμικ, το 2021 (το δεύτερο αστυνομικό-ψυχολογικό θρίλερ της), το μεταφυσικό θρίλερ Ο Φάρος του Κένεμπεκ, το 2022, και το ψυχολογικό θρίλερ Μη με Ξεχάσεις, το 2023. Το Ουδέν Κρυπτόν είναι το πέμπτο μυθιστόρημά της. Πλέον ζει στη γενέτειρά της με το γιο της.