Γιώργος Γιώτσας: συνέντευξη στη Μαρία Τσακίρη

Συγγραφέας του βιβλίου Το ξεχωριστό παιδί – Εκδόσεις BELL

Ένα ιδιαίτερο βιβλίο, με πρωταγωνιστή Το ξεχωριστό παιδί, που αγγίζει βαθιά τις ψυχές μας έγραψε ο Γιώργος Γιώτσας. Μέσα από τη ζωή του Νικόλα και της Άρτε, μας βάζει στον κόσμο της “αόρατης” διαταραχής του αυτισμού, για να την κάνει ορατή μέσα από την προσωπική του εμπειρία και στάση ζωής. “Αγκαλιάζω κάθε πτυχή του παιδιού μου. Είναι όλες δικές του. Ποτέ δεν θα κατηγορήσω κανέναν για τίποτα, την τύχη, τη ζωή, κάποια ανώτερη δύναμη” λέει στο Vivlio-life και προτρέπει τα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν μια τέτοια κατάσταση να πουν “Όχι στο φόβο”. “…το γράφω με ταπεινότητα και ειλικρίνεια, ούτε μια σταλιά δε μας τρομάζει η μητρότητα και η πατρότητα παιδιού Α.μεΑ”. “Αισθάνομαι πως το να είμαι γονιός σε ένα ξεχωριστό παιδί στην πραγματικότητα, με άλλαξε· είμαι σίγουρος πως με έκανε καλύτερο άνθρωπο και αν μου επιτρέπετε, ακόμα και καλύτερο συγγραφέα”.

Σας είχαμε συνηθίσει σε μυθιστορήματα τρόμου με έμφαση στο υπερφυσικό στοιχείο, κάτι που υπογραμμίζει στο εισαγωγικό της σημείωμα και η συγγραφέας Χριστίνα Ψύλλα. Ποια ήταν η στιγμή που ανοίξατε τη λευκή σας σελίδα πληκτρολογώντας τις πρώτες αράδες της ιστορίας του Νικόλα και της Άρτε στους οποίους αφιερώνετε το βιβλίο σας;
Η αλήθεια είναι ότι οι αναγνώστες με γνώρισαν και αγάπησαν ως συγγραφέα της λογοτεχνίας του φανταστικού -κάτι που συνεχίστηκε και εμπλουτίστηκε με βραβεία και διακρίσεις για αρκετά χρόνια. Αλλά τόσο με “Το κουτί” (εκδ. Bell, 2020) , όσο και με το σε αρκετά σημεία βιωματικό “Το ξεχωριστό παιδί” (εκδ. Bell, 2024) , πήρα ρίσκο που δικαιώθηκε, με λογοτεχνική στροφή και νέες κοινωνικές ανησυχίες. Δεν μπορείς να γράφεις σύμφωνα με όσα σκέφτονται ή περιμένουν οι άλλοι από εσένα -και ούτε θα έπρεπε. Έτσι έγραψα για ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα που με απασχολούν ως Γιώργο, ως άνθρωπο, με μια γραφή που εξελίσσεται, διαφοροποιείται και είμαι στα αλήθεια περήφανος για αυτό. Καθώς έγραφα “Το μακρύ σοκάκι” (εκδ. Λυκόφως, 2021, β΄έκδοση 2022) στην περίοδο της καραντίνας, είχα ήδη την ιστορία για “Το ξεχωριστό παιδί” στο μυαλό μου. Ο Νικόλας και η Άρτε “ήταν εκεί” και περίμεναν να διηγηθώ με σεβασμό και αγάπη τις ιστορίες τους. Η συγγραφή του βιβλίου “Το ξεχωριστό παιδί” μου πήρε περίπου 3 χρόνια. Η απαρχή έγινε το 2020, τη χρονιά της πανδημίας λόγω COVID (για αυτό και το γεγονός της καραντίνας αναφέρεται στο βιβλίο), και η ολοκλήρωση έλαβε χώρα στο πανέμορφο νησί της Σκύρου το αποκαλόκαιρο του 2023.
Αφιερώνετε το μυθιστόρημά σας και στη Ζέτα και τον Ηλία. Είναι οι ξεχωριστοί γονείς ενός ξεχωριστού παιδιού. Στο πρόσωπό τους ίσως πολλοί είναι εκείνοι που θα αναγνωρίσουν το δικό τους πρόσωπο, τη δική τους ιστορία. Πόσο γαληνεύει η ψυχή σας που τους κοιτάτε στα μάτια μέσα από τα δικά σας βιώματα, λέγοντάς τους πως δεν είστε μόνοι ούτε οι μόνοι;
Είναι το πιο όμορφο συναίσθημα που έχω βιώσει μέσα στα 15 αυτά χρόνια που είμαι ενεργός συγγραφέας. Με διαφορά. Αυτή η γαλήνη, η ζεστασιά, η συγκίνηση, το μπουμπούκιασμα της ψυχής και η φλόγα που ζωντανεύει στην καρδιά, όταν ακούω να μου λένε “Σε ευχαριστώ που έγραψες για αυτό το θέμα. Νιώθω πως δεν είμαστε μόνοι”.
Αισθάνομαι πως το να είμαι γονιός σε ένα ξεχωριστό παιδί στην πραγματικότητα, με άλλαξε· είμαι σίγουρος πως με έκανε καλύτερο άνθρωπο και αν μου επιτρέπετε, ακόμα και καλύτερο συγγραφέα. Γιατί αν μιλήσουμε για τα βιβλία τώρα, γράφω με ψυχή. Γράφω με καρδιά. Δεν στηρίζομαι στο όποιο ταλέντο μονάχα. Βουτάω με ορμή από την πιο ψηλή κορφή, μέσα στο πιο αφρισμένο κύμα. Δε φοβάμαι. “Η ωριμότητα είναι ένα θλιβερό προνόμιο. Την αποκτάς μέσα από σκληρές εμπειρίες”, είχε υπογραμμίσει η Κική Δημουλά. Ως Γιώργος, ως άνθρωπος, ως συγγραφέας, ωρίμασα. Το νιώθω κάθε μέρα στη ζωή μου, το συνειδητοποιώ σε κάθε καινούρια σελίδα, με κάθε νέο βιβλίο. Και το καλοδέχομαι, αισθάνομαι χαρούμενος που μπορώ, μέσα σε μια καθημερινότητα που κυριολεκτικά διαλύει οικογένειες παιδιών ΑμέΑ, να μοιραζόμαστε κάτι νέο, κάτι γεμάτο δύναμη, ρεαλισμό αλλά και ελπίδα. Γιατί πάνω από όλα είμαι γονιός. Πάνω από όλα νοιάζομαι για το παιδί. Η συγγραφή είναι ένα μέσο. Και χαίρομαι όταν η φωνή μου είναι δυνατή μέσα από τα βιβλία. Γιατί η Ζέτα και ο Ηλίας, είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Δε θέλουν τον οίκτο μας, αλλά να μην τους βάζουμε εμπόδια παραπάνω. Το εμπόδιο της αναπηρίας των παιδιών είναι από μόνο του ένα βουνό.
Να σημειώσω και κάτι ακόμα εδώ. Στην 3η παρουσίαση για “Το ξεχωριστό παιδί”, που πραγματοποιήθηκε παρουσία και της δημάρχου Ζωγράφου, κυρίας Τίνας Καφατσάκη, στη Βίλα Ζωγράφου, μια εκ των ομιλητριών ήταν η κυρία Δανάη Καντζάβελου, μητέρα μη λεκτικού παιδιού στο φάσμα του αυτισμού, ένας υπέροχος άνθρωπος που σέβομαι και εκτιμώ για την πνευματικότητα και τη δύναμη ψυχής που έχει. Η Δανάη παρότι γνωρίζει παραπάνω από εμένα για τον αυτισμό, δεν μιλούσε συνήθως δημόσια, γιατί από όσο καταλάβαινα, δεν ένιωθε άνετα με αυτό. Οπότε ήταν μεγάλη τιμή και υπέροχη στιγμή όταν διάβασε “Το ξεχωριστό παιδί” και αποφάσισε να έρθει να μας τιμήσει με την παρουσία της, και να μοιραστεί μαζί μας έναν λόγο που μας καθήλωσε όλους και μνημονεύεται ακόμα και σήμερα και θα αποτελεί σημείο αναφοράς για πολύ καιρό ακόμα.
Αυτή η αλυσίδα που χτίζεται με αφορμή ένα μυθιστόρημα, όταν βλέπω στην πράξη το “Δεν είμαστε μόνοι”, είναι ότι πιο ξεχωριστό μπορώ να αισθανθώ ως συγγραφέας αλλά και ως γονιός.
Οφείλω να σας ομολογήσω πως με την πρωτοπρόσωπη και ιδιαίτερη γραφή σας μας βάλατε για τα καλά στη ζωή αυτών των υπέροχων παιδιών. Αναρωτιέμαι αν παρακολουθώντας από κοντά τη ζωή τους θα τους δούμε να πρωταγωνιστούν σε ένα δεύτερο μυθιστόρημα για να δούμε την εξέλιξη των ίδιων, των οικογενειών τους αλλά και της κοινωνίας.
Σας ευχαριστώ ειλικρινά για τα ζεστά σας λόγια, το εκτιμώ αληθινά. Αυτό που σημειώνετε είναι κάτι που σίγουρα βρίσκω ενδιαφέρον. Μια συνέχεια που θα ήθελα να διηγηθώ. Όταν βέβαια γράφεις κάτι που -για να το πούμε απλά- μοιάζει με sequel, οι αναγνώστες έχουν την τάση να το πλησιάζουν με σκεπτικισμό. “Χμ, μάλλον ξέμεινε από ιδέες” μπορεί να σκεφτούν. Δεν αισθάνομαι έτσι, αλλά αισθάνομαι στην περίπτωση του βιβλίου αυτού ότι θα είναι μια πραγματική πρόκληση να γυρίσω πίσω. Όχι λόγω της επιτυχίας του (καθώς έγραφα αυτές τις γραμμές, είδα την ανάρτηση των εκδόσεων Bell πως “Το ξεχωριστό παιδί” ψηφίστηκε στα καλύτερα βιβλία της χρονιάς, από την συντακτική ομάδα της Athens Voice!) ούτε επειδή είναι ένα θέμα δύσκολο και μου αρέσει να γράφω για τα δύσκολα. Αλλά επειδή όπως πολύ σωστά σημειώνετε, θα είναι όμορφο να δούμε την εξέλιξη των ίδιων των ξεχωριστών παιδιών, των οικογενειών τους, και τη στάση της κοινωνίας. Δεν είναι στα άμεσα σχέδια μου, αλλά εάν βρεθεί στην αλυσίδα της δημιουργικής διαδικασίας μου, θα το κάνω με σεβασμό και φροντίδα. Δε θέλω να έχω ψευδαισθήσεις δημιουργικών μεγαλείων, να γράφω ένα βιβλίο τη χρονιά απλώς για να γράφω κάτι, προσωπικά επιθυμώ να υπηρετώ σωστά τη γραφή και τα βιβλία, να ανταποδίδω την εμπιστοσύνη των αναγνωστών. Σέβομαι τη δημιουργική διαδικασία, δεν είμαι προπετής.
To βιβλίο αυτό είναι ένα μυθιστόρημα, που σκοπό έχει να κάνει στα μάτια μας ορατή αυτή την “αόρατη” διαταραχή, γράφει στο δικό της σημείωμα η ψυχολόγος Φάννυ Ροΐδου. Ποια ήταν η πρώτη σκέψη σας όταν έγινε ορατή στα δικά σας μάτια;
Αγκαλιάζω κάθε πτυχή του παιδιού μου. Είναι όλες δικές του. Ποτέ δεν θα κατηγορήσω κανέναν για τίποτα, την τύχη, τη ζωή, κάποια ανώτερη δύναμη. Αποφασίσαμε με τη σύζυγο να προχωρήσουμε για παιδιά. Ήταν συνειδητή απόφαση και νιώθουμε πολύ τυχεροί που τα καταφέραμε. Οι περισσότεροι γονείς, όταν λαμβάνουν διάγνωση για τον αυτισμό, και η αόρατη αυτή αναπηρία γίνεται ορατή στα μάτια τους, και τη ζωή τους, αντιδρούν με αρνητισμό. Δεν δέχονται τη διάγνωση. Αυτό είναι το πρώτο λάθος και ένα από τα μεγαλύτερα. Το παιδί χρειάζεται πρώιμη παρέμβαση και θεραπείες, από τη στιγμή που γνωστοποιηθεί η διάγνωση και επιβεβαιωθεί αν θέλετε και από δεύτερο ή τρίτο γιατρό. Ως Γιώργος, έβγαλα το κεφάλι μου έξω στον κόσμο, και έγιναν όλα όσα έγιναν. Δεν ένιωσα ποτέ μου πικρία για την “αόρατη” αναπηρία του παιδιού μας, μόνο αγάπη, σεβασμό και θαυμασμό για εκείνο. Χάρη στα παιδιά μου, είχα και έχω την ευκαιρία να βελτιωθώ ως άνθρωπος, και για αυτό θα τους είμαι πάντα ευγνώμων.
Μου δίνετε και μια καλή αφορμή να σημειώσω και εδώ, την σπουδαία συνεισφορά ανθρώπων για το βιβλίο “Το ξεχωριστό παιδί”. Η κυρία Φάννυ Ροΐδου, εξαιρετική ψυχολόγος, την οποία γνώρισα και εκτίμησα βαθύτατα ως προπονήτρια και ψυχολόγο του γιού μου Νικόλα, στην ομάδα μπάσκετ CHAMPS του Χολαργού (η πρώτη ομάδα μπάσκετ σωματείου στην Ελλάδα, για παιδιά στο φάσμα του αυτισμού), μοιράζεται πολύ σημαντικά πράγματα για τον αυτισμό στο εισαγωγικό της σημείωμα. Η βραβευμένη συγγραφέας Χριστίνα Ψύλλα δίνει τη δική της οπτική -πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα- πάνω στην ιστορία του βιβλίου, ενώ ο διεθνής καλλιτέχνης Harry Saxon φιλοτέχνησε πρωτότυπο artwork, βασιζόμενος στο βιβλίο, το οποίο μπορείτε επίσης να βρείτε στις σελίδες αυτές, σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση των εκδόσεων Bell.
Στο τέλος του βιβλίου ο αναγνώστης συναντά το δικό σας σημείωμα. Τριάντα σελίδες! Ευχαριστίες, σκέψεις, πληροφορίες. Κυρίως, όμως, συναισθήματα που μας αγγίζουν. Την θέλετε αυτή την επαφή μαζί μας; Θέλετε να γνωρίζουμε οι αναγνώστες στιγμές της ζωής σας;
Tα βιβλία προσωπικά, δεν τα είδα ποτέ σαν επάγγελμα, ούτε ως μέσο προβολής, ή οτιδήποτε σχετικό. Επίσης δεν νιώθω την ανάγκη να γνωρίζει κανείς για την προσωπική ζωή μου, κάτι που φαίνεται και από τη χρήση των social media που κάνω, και επικεντρώνεται στα βιβλία και τις κοινωνικές δράσεις που στοχεύουν στην ευαισθητοποίηση. Αντιθέτως, τα βιβλία τα θεωρώ ως μια ισχυρή βάση της κοινωνίας μας, έναν καθρέφτη της ψυχής μας που υπερβαίνει κοινωνικά σύνολα, τα βιβλία τα αισθάνομαι ως μια επαφή με τον αναγνώστη, ένα ταξίδι που κάνουμε μαζί, από εκείνα που αντέχουν στο χρόνο. Έτσι η επικοινωνία μέσα από το σημείωμα συγγραφέα (που ξεκίνησα από το πρώτο μου μυθιστόρημα το 2015 και δεν έλειψε έκτοτε από κανένα βιβλίο που μοιραστήκαμε), είναι κάτι που βγαίνει πάντα αβίαστα, με ειλικρίνεια και με έναν τρόπο ανθρώπινο. Βγαίνει από την καρδιά μου, από την ψυχή μου, επειδή είναι κάτι αληθινό. Δεν έχει καμία σκοπιμότητα, μόνο ανάγκη για μοίρασμα, ανθρωπιά, μια παιδικότητα αν θέλετε, ένα “Τελειωσε η ιστορία… Έλα να μοιραστούμε κάτι ακόμα! Εσύ και εγώ!” Συνήθως είναι λίγες σελίδες και τα ονομάζω “Μήνυμα σε μπουκάλι για τους αναγνώστες”. Όσον αφορά το σημείωμα συγγραφέα στο “Ξεχωριστο παιδί” που βγήκε από μέσα μου ορμητικά και γέμισε …30 σελίδες (!) θα παραθέσω αυτό που μου είπε γελώντας η επιμελήτρια του βιβλίου, Κατερίνα Ασήμου: “Αυτό δεν είναι μήνυμα σε μπουκάλι, αλλά μήνυμα σε μπαούλο!” Νιώθω ευτυχής για τα σχόλια που διαβάζω από αναγνώστες για αυτά τα σημειώματα συγγραφέα, τα οποία πλέον αναμένουν με κάθε νέο βιβλίο, ως μέρος της εμπειρίας του.
“Αλλά το γράφω με ταπεινότητα και ειλικρίνεια, ούτε μια σταλιά δε μας τρομάζει η μητρότητα και η πατρότητα παιδιού Α.μεΑ”. Ξεχώρισα αυτή την πρόταση στο σημείωμά σας. Θέλετε να το φυλάξουμε ως ένα μήνυμα προς όλους μας και κυρίως προς τα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν μια ίδια κατάσταση στο σπίτι τους;
Όπως λέει κάποια στιγμή η Νατάσα στον Ηλία μέσα στο βιβλίο, “Ο φόβος είναι ένας ηλίθιος”. Ο φόβος είναι το θολό πρίσμα που διαστρεβλώνει την ευτυχία, που σβήνει τις ευκαιρίες, που καταδικάζει έναν αγώνα πριν αυτός ξεκινήσει. Παρότι συνειδητά δεν θέλω να κάνω τα βιβλία μου ηθικοπλαστικά, αλλά οι αναγνώστες να αφουγκράζονται κάθε φορά τη δική τους αλήθεια μέσα από τις ιστορίες, εδώ θα κάνω μια εξαίρεση και θα πω, πως ναι, να φυλάξουμε αυτό το μήνυμα: “Όχι στο φόβο!” Για όλους μας και για τα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν μια τέτοια κατάσταση, θα αφιερώσω με πολύ αγάπη το τραγούδι των R.E.M. “Walk unafraid”. Και το βιβλίο φυσικά!
Υπάρχει και κάτι ακόμη που μου έκανε εντύπωση. “Επειδή είστε ο μόνος μπαμπάς που μιλήσαμε” ήταν η απάντηση της γραμματέα του ειδικού σχολείου του γιού σας όταν το επισκεφθήκατε. Γιατί πιστεύετε πως οι μπαμπάδες αυτιστικών παιδιών δεν τολμούν να μπουν μπροστά;
Όλα αυτά τα χρόνια που προχωράμε όλη η οικογένεια, σε καθημερινό αγώνα με το παιδί, έχω μάθει δυστυχώς πως πολλές οικογένειες -αν όχι οι περισσότερες- που έχουν παιδί ΑμέΑ (με νοητική υστέρηση όπως ο μη λεκτικός αυτισμός), έχουν διαλυθεί. Και διάλυση δεν σημαίνει μόνο διαζύγιο. Είναι τόσο τρομακτικό και τόσο απλό ταυτόχρονα. Δεν άντεξαν. Και η γνώση και εμπειρία που έχω προσωπικά από αυτή την μακροχρόνια πορεία αναζήτησης γνώσης για τον αυτισμό και πορείας στους χώρους, είναι πως εκείνοι που λυγίζουν συνήθως (ή συμπεριφέρονται άσχημα, ή αδιάφορα… με συνέπεια να λυγίσει η σχέση στο τέλος) είναι οι άντρες. Οι γυναίκες που έχω γνωρίσει δίνουν ηρωικές μάχες κάθε μέρα στο πλευρό των παιδιών τους. Τόσο στις λογοθεραπείες που πηγαίνουμε, όσο και στο μπάσκετ για παιδιά στο φάσμα, αλλά και στο κολυμβητήριο για παιδιά στο φάσμα, οι περισσότεροι γονείς που βλέπω είναι γυναίκες. Σας περιγράφω μια κατάσταση που ζούμε και είμαι μάρτυρας, αλλά αυτό είναι μια συγκεκριμένη οπτική γωνία που έχω προσωπικά, σε ένα τεράστιο φάσμα περιστατικών. Υπάρχει πάντα η περίπτωση των ενωμένων οικογενειών όπου ο πατέρας εργάζεται εκείνη την ώρα. Επίσης έχω γνωρίσει άντρες που δίνουν και εκείνοι ηρωικές μάχες δίπλα στα παιδιά τους, όπως ο καλός μου φίλος Χρήστος Κ. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να μη δώσω σημασία στο ότι οι περισσότεροι γονείς που έχω συναντήσει, μιλήσει, δει σε δράση, είναι γυναίκες. Το ίδιο προφανώς συνέβη και με τη γραμματέα του ειδικού σχολείου που κατάλαβε ποιος ήμουν παρότι δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ ξανά, καθώς ήμουν “ο μόνος μπαμπάς” που είχε μιλήσει.
Η ελληνική κοινωνία, τα παιδιά μας, κυρίως, που είναι μέλη της έχουν τη σωστή διαπαιδαγώγηση από την οικογένεια και το σχολείο ώστε να αποδέχονται εύκολα Το ξεχωριστό παιδί ή το διαφορετικό συνεχίζει να ενοχλεί;
Θα σας είμαι ξανά ειλικρινής και ας στεναχωρήσει ή ενοχλήσει κάποιους η απάντηση. Η ελληνική κοινωνία όπως την έχω βιώσει τουλάχιστον προσωπικά μέσω συμπεριφορών προς το παιδί μου που έχει αναπηρία, και εμάς ως οικογένεια του, δεν με κάνει να αισιοδοξώ για το βαθμό αποδοχής ενός “ξεχωριστού παιδιού”. Το διαφορετικό συνεχίζει να τους ενοχλεί και είναι απορίας άξιο πως… ενώ ένας ενήλικος βλέπει στο δρόμο ένα παιδί που ολοφάνερα έχει νοητική υστέρηση και αντιμετωπίζει πρόβλημα, εκείνος στην “καλύτερη” περίπτωση γυρίζει την πλάτη, ή κοιτάζει με απροκάλυπτη περιέργεια, ενώ στη χειρότερη περίπτωση ενοχλείται, σας μιλάει άσχημα, σας κάνει παρατήρηση για το “κακομαθημένο” επειδή τον καθυστερείτε να περπατήσει πιο γρήγορα, ή στην ουρά του σούπερ μάρκετ ενοχλείται που το παιδί μπορεί να βγάζει κάποια κραυγή όσο περιμένουμε, ή επειδή -σε μια αλησμόνητη περίπτωση που η ταμίας σε μαγαζί βρεφικών ειδών μας έκανε σφοδρή παρατήρηση- προσπαθεί να πάρει ένα μπαλόνι από αυτά που μοιράζουν οι ίδιοι στα ταμεία. Θα μπορούσα να αναφέρω πάμπολλα παραδείγματα που έχουμε αντιμετωπίσει, αλλά ο Ηλίας στο βιβλίο “Το ξεχωριστό παιδί” μας τα λέει πολύ καλύτερα. Με όσα έχω γίνει μάρτυρας δε θεωρώ ότι υπάρχει επαρκής εκπαίδευση στο σπίτι (εάν υπάρχει καθόλου δηλαδή) και το μόνο που με κάνει να αισιοδοξώ, είναι μέρος της νέας γενιάς που με σωστή χρήση των τεχνολογικών μέσων, δείχνει ευαισθητοποίηση και μοιράζεται της ανησυχίες αυτές, με τον κόσμο. Επίσης πρωτοβουλίες ιδιωτών και συλλόγων, όπως το ΔΣ του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 2ου δημοτικού σχολείου Ζωγράφου, που διοργάνωσε 2 ημερίδες με σκοπό την ευαισθητοποίηση για τον αυτισμό στα παιδιά του σχολείου (την μία φορά με προσκεκλημένο τον Δημήτρη Παπανικολάου), τέτοιες δράσεις όπως αυτή του Συλλόγου, μου δίνουν ελπίδα πως ίσως, σταδιακά, και με καθημερινό αγώνα από όλους μας, μπορέσουν τα παιδιά μας να ζήσουν σε μια συμπεριληπτική κοινωνία.
“Σαγήνη της μελαγχολίας”. Δική σας η έκφραση, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και τίτλος του βιβλίου σας. Είναι η αίσθηση του ήρωά σας, που όμως όπως έχετε πει δεν είναι κατάθλιψη. Να την αναλύσουμε;
Σας έχει τύχει να αγαπάτε να ακούτε ένα μελαγχολικό τραγούδι; Nα αφήνετε την μελωδία και τους στίχους να σας τυλίξουν με τη σαγήνη τους; Γιατί μιλάνε για ανολοκλήρωτα όνειρα, μας λένε για χαμένες προοπτικές σε μια σχέση αγαπημένη, στην ίδια τη ζωή που θέλετε να ζήσετε σε τελική ανάλυση. Ή να παρατηρείτε μια βροχερή μέρα, κοιτώντας από το τζάμι του παραθύρου σας τις σταγόνες, να ενώνονται η μια με την άλλη, να σχηματίζουν ρυάκια που τρέχουν πάνω στο γυαλί. Η σαγήνη της μελαγχολίας, είναι μια πολύ ζωντανή αίσθηση για πράγματα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, παρά μόνο να αποδεχτούμε. Μας γεμίζει με την μοναδική της μελωδία όπως γεμίζει τον Ηλία η ζωή με το παιδί του που ξέρει πως δεν θα του μιλήσει ποτέ, πως δεν θα ακούσει ποτέ την λέξη “μπαμπά” από τα μικρά του χείλη. Έχει μέσα της κάτι το τελεσίδικο, αλλά κρύβει επίσης την παρηγοριά της κατανόησης, την αιώρηση μέσα στην καταιγίδα της ζωής.
Στο μυθιστόρημά σας ο αναγνώστης πέρα από την ιστορία του αυτισμού που του διηγείστε, ξεδιπλώνει και άλλα κεφάλαια της κοινωνίας μας, όπως είναι η κακοποίηση και η εκμετάλλευση. Με όλα αυτά τα εξοργιστικά που συμβαίνουν τελευταία, πόσο αισιόδοξος είστε για τον κόσμο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;
Πρώτη φορά έθιξα τα θέματα κακοποίησης και εκμετάλλευσης που λαμβάνουν χώρα μέσα στην κοινωνία μας, στο μετέπειτα βραβευμένο βιβλίο “Το κουτί” (εκδ. Bell, 2020). Νιώθω οργή μέσα μου για όσα συμβαίνουν καθημερινά. Θέλω να χρησιμοποιήσω τη φωνή μου για να μιλήσω για αυτό, να ευαισθητοποιηθούν αναγνώστες, να μπορώ να έχω ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ο κόσμος μας θα μπορούσε να είναι ένα πολύ όμορφο μέρος. Αντί για αυτό, είναι ένας ζωντανός εφιάλτης για πολλούς συνανθρώπους μας. Για ανθρώπους της διπλανής μας πόρτας. Με κάθε διάθεση να πούμε αλήθειες, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για το πού φέραμε τα παιδιά μας. Για αυτό παλεύω καθημερινά να αφήσω αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο από ό,τι τον βρήκα.
Αγάπη. Ίσως σ’ αυτό το έντονο συναίσθημα για το οποίο τόσα και τόσα έχουν γραφτεί επενδύσατε σ’ αυτό το βαθιά συναισθηματικό μυθιστόρημα. Είναι και εκείνο που κυριαρχεί στη ζωή σας ακόμη και όταν περιγράφετε το μεταφυσικό στη λογοτεχνία φανταστικού;
Ναι. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που γράφετε. Πιστεύω πως η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας, σίγουρα είναι αυτό που με κάνει να σηκώνομαι κάθε μέρα από το κρεβάτι και να ξεκινάω την μέρα μου.
Σε συνεντεύξεις λέω συνήθως ότι τα τελευταία τρία βιβλία μου (“Το κουτί”, εκδ. Bell 2020 , “To μακρύ σοκάκι”, εκδ. Λυκόφως 2021, β’ έκδοση 2022, και “Το ξεχωριστό παιδί”, εκδ. Bell, 2024) είναι εκείνα που χαρτογραφούν την λογοτεχνική μου πλεύση, είναι τα βιβλία που έγραψα ως γονιός, ένας διαφορετικός άνθρωπος από το συγγραφέα που ξεκίνησε στην λογοτεχνία του φανταστικού, το μακρινό 2009. Παρόλα αυτά, διαβάζοντας σήμερα τα παλαιότερα βιβλία που έχω γράψει, σε πολλά είναι ανάγλυφο το στίγμα της αγάπης (όπως το βραβευμένο μυθιστόρημα “Εκ νεκρών”, εκδ. Λυκόφως, 2015), και δεν μπορώ παρά να νιώθω ευγνωμοσύνη για τους γονείς μου Μαρίνα και Νίκο, που μου έδωσαν αγάπη όταν ήμουν παιδί και τώρα είναι η σειρά μου να δώσω αγάπη. Και ως Γιώργος νιώθω πως έχω τεράστια αποθέματα αγάπης να μοιραστώ.
Νυχτερινός ρεσεψιονίστ. Επομένως τα μάτια σας βλέπουν πολλά και τα αυτιά σας ακούν περισσότερα. Χρησιμοποιήσατε κάτι από αυτά στα βιβλία σας;
Έχω δει τρομακτικά γεγονότα. Ανθρώπους γεμάτους αίματα. Ανθρώπους που οπλοφορούν και τρέχουν να κρυφτούν. Γυναίκες που αναζητούν άσυλο. Μέχρι και αυτοκτονία. Έχω δει και υπέροχα γεγονότα. Ανθρώπους που μόλις παντρεύτηκαν να γιορτάζουν. Ανθρώπους πολύ ερωτευμένους, νέα ζευγάρια που αναζητούν μια φωλιά. Φοιτητές με λάμψη να γεμίζει τα μάτια τους, να μιλάνε για το μέλλον τους, να μιλάνε για τέχνες, λογοτεχνία, ποίηση. Γυναίκες και άντρες που δε θα ξεχάσω ποτέ, για την λάμψη, την καλοσύνη, τη φιλία τους. Έχω δει πολλά και έχω ακούσει ακόμα περισσότερα. Ποτέ μου δε χρησιμοποίησα κάποιο γεγονός ως υλικό για τα βιβλία που γράφω, παρόλα αυτά επειδή όπως αναφέρει και ο Ρίτσαρντ Φλάναγκαν “τα βιβλία είναι η ίδια η ζωή”, κάποια πράγματα που μου έδωσαν έμπνευση ή ανησυχίες, ανά τα χρόνια, τα έχω εντάξει χωρίς να σχετίζονται με πραγματικά γεγονότα, σε ένα μυθιστορηματικό πλαίσιο με απόλυτο σεβασμό και μεγάλη φροντίδα.

Σας ευχαριστώ ειλικρινά για τη φιλοξενία και τις εξαιρετικές σας ερωτήσεις. Να είστε καλά!
Γιώργος

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Η ζωή του Ηλία έχει εκτροχιαστεί. Η απώλεια των γονιών του. Η αποτυχία να δημιουργήσει. Οι ασταθείς σχέσεις. Και πάνω απ’ όλα το αυτιστικό παιδί που έρχεται στον κόσμο. Εκείνο το παιδί που όλοι λένε “ξεχωριστό”.
Η ζωή του Ηλία βουλιάζει αργά και χωρίς επιστροφή καθώς έχει αποτύχει ως σύζυγος, πατέρας, συγγραφέας και άνθρωπος. Μένει μόνος στα σκοτάδια του διαμερίσματός του. Τα βάρη είναι πολλά για να τα αντέξει και, παρά την αγάπη που καίει στην καρδιά του, ο κυνικός τρόπος με τον οποίο είναι φτιαγμένος και λειτουργεί ο κόσμος μοιάζει να τον διαλύει. Πόση ελπίδα να χωρέσει μέσα σε έναν τέτοιον κόσμο; Μέχρι που κάποιο απόγευμα μια άγνωστη γυναίκα κάθεται δίπλα του σ’ ένα μπαρ. Και του κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα όσο και τρομακτική πρόταση.
Το Ξεχωριστό Παιδί μάς διηγείται μια ιστορία για την αναπηρία και τον αυτισμό, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις χαμένες προοπτικές, τον κοινωνικό περίγυρο, την κακοποίηση και την εκμετάλλευση, αλλά ταυτόχρονα μας μιλάει για τη διαφορετικότητα, τα όνειρα των ανθρώπων, την ελευθερία, τον έρωτα, όπως και για την κινητήρια δύναμη του κόσμου αυτού: την αγάπη.

Βιογραφικό
Γονιός. Σύζυγος. Νυχτερινός ρεσεψιονίστ. Επίσης ο Γιώργος Γιώτσας είναι πολυβραβευμένος συγγραφέας σε Ελλάδα και Αμερική. Από το σχολείο άρχισε να γράφει ιστορίες και παραμύθια. Όλα τα βιβλία του έχουν συλλέξει βραβεία και διακρίσεις, αλλά
πάνω από όλα την αγάπη του αναγνωστικού κοινού, κάτι για το οποίο είναι
ευγνώμων.

Το 2022 έλαβε το 1o βραβείο EVERLY στο Fantasy Festival για “Το μακρύ σοκάκι” (εκδ. Λυκόφως) ως το ‘Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα’. Το 2024 έλαβε το βραβείο EVERLY για 2η φορά για το συνεργατικό βιβλίο του με τη Στέλλα Καραμπακάκη, «Η πολλή αγάπη σκοτώνει» (εκδ. Λυκόφως).

To 2021 η Athens Voice ανέδειξε “Το Κουτί” (εκδ. Bell) ως το ‘Καλύτερο βιβλίο της
χρονιάς’ μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της
ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση. «Το κουτί» ψηφίστηκε στο top-10 των βραβείων Public το 2022, στην κατηγορία «Ηρωίδα».

To 2024 η Athens Voice ανέδειξε “Το Ξεχωριστό Παιδί” (εκδ. Bell) στα 12 καλύτερα βιβλία της χρονιάς, μετά από ψηφοφορία της συντακτικής της ομάδας.

Ο Γιώργος είναι ο μοναδικός Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού με τρία
βιβλία back to back στα top-10 των βραβείων Public, όπως τα ψήφισαν χιλιάδες
αναγνώστες.

Το περιοδικό Esquire φιλοξένησε το 2013 μεγάλο αφιέρωμα για τη συνάντηση του με τον Stephen King στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το νέο του μυθιστόρημα “Το ξεχωριστό παιδί” (εκδ. Bell, Μάϊος 2024) τυπώθηκε σε έκδοση βιβλιοπωλείου.

Esquire, Mystery, Tv Zapping, Τα Νέα, Το Βήμα, Athens Voice μερικά από τα
μέσα που φιλοξένησαν συνεντεύξεις και αφιερώματα για το συγγραφέα και το
έργο του. Ο Γιώργος συνεχίζει να γράφει με συνέπεια.