ΦΑΕ ΜΕ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΗΓΟΡΗΣΩ

Αντιμετωπίζοντας τη συναισθηματική υπερφαγία
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, Εκδόσεις ΑΝΕΜΟΣ

Παρουσίαση: Βιργινία Αυγερινού

 Από την Άνεμος Εκδοτική, μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο της Κωνσταντίνας Παπαγεωργίου με τίτλο ΦΑΕ ΜΕ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΗΓΟΡΗΣΩ και υπότιτλο ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΦΑΓΙΑ.

 Η Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου είναι κλινική διαιτολόγος – διατροφολόγος, απόφοιτος Χαροκοπείου Πανεπιστημίου, με μεταπτυχιακό στην Εφαρμοσμένη Κλινική Διαιτολογία. Ιδιωτεύει από το 2013 και έχει ιδρύσει τη Nutrinest Clinic, βλέποντας όλα αυτά τα χρόνια πλήθος περιστατικών από όλες τις ηλικιακές ομάδες για διαχείριση βάρους, αλλά και κλινικά περιστατικά με διατροφοεξαρτώμενες ασθένειες. Η επιστημονική της πορεία συνοδεύεται από ενεργή αρθρογραφία σε έντυπα και ψηφιακά μέσα και συμμετοχές σε τηλεοπτικές εκπομπές, πάντα με στόχο τη διάδοση μιας πιο ουσιαστικής σχέσης με τη διατροφή.
 Πιστεύει πως η διατροφή είναι κάτι πολύ περισσότερο από θερμίδες και κιλά: είναι σχέση με τον εαυτό, πρόληψη, ισορροπία και φροντίδα. Με αυτό το βιβλίο κάνει το επόμενο βήμα: από τη συμβουλευτική πράξη, στην ενδυνάμωση του κάθε ανθρώπου που θέλει να πάψει να παλεύει με το σώμα και το φαγητό του.
 Το βιβλίο ανήκει στην κατηγορία αυτοβελτίωσης και είναι ένα εγχειρίδιο αυτοβοήθειας για κάθε άνθρωπο που η υπερφαγία του οφείλεται κυρίως σε συναισθηματικούς λόγους.

Είναι χωρισμένο, εκτός από την εισαγωγή που η συγγραφέας μας εξηγεί και το πώς γράφτηκε το βιβλίο και το τι να περιμένουμε από αυτό, σε δύο κύρια μέρη. Το πρώτο μέρος με 6 κεφάλαια που εκτείνεται σε τριάντα περίπου σελίδες και περιλαμβάνει την κατανόηση του συναισθηματικού φαγητού και τη «σιωπηλή» συνήθεια αυτού, το γιατί καταλήγουμε στο φαγητό για το ποιες είναι οι στιγμές που μας οδηγούν στο ψυγείο καθώς και τα συναισθήματα πίσω από την όρεξη, τη σχέση με το σώμα – Όταν το φαγητό γίνεται τιμωρία ή απόδραση αλλά και τον εσωτερικό κριτή και τη ντροπή τού “δεν έχω αυτοέλεγχο”.
[ Η σιωπηλή συνήθεια – Τι είναι το συναισθηματικό φαγητό. Δεν πεινούσες το ξέρεις. Ήταν 11 το βράδυ, είχες ήδη φάει κανονικά κι όμως στεκόσουν μπροστά στο ψυγείο. Σαν να έψαχνες κάτι. Όχι φαγητό. Κάτι άλλο. Μια παρηγοριά, Μια απόσπαση; Μια ησυχία,
Το συναισθηματικό φαγητό δεν φωνάζει. Δεν μοιάζει πάντα με «υπερφαγία» όπως τη βλέπουμε σε ντοκιμαντέρ ή τηλεοπτικές σειρές. Μερικές φορές είναι απλώς ένα κουτάλι μερέντα στις 3 το μεσημέρι, όταν ένιωσες απόρριψη στο γραφείο. Άλλες φορές είναι τα κρουασάν του Σαββάτου, όταν έχεις ξυπνήσει μόνος και το σπίτι είναι υπερβολικά ήσυχο. Δεν έχει να κάνει με το τι τρως. Έχει να κάνει με το γιατί. Τι είναι τελικά το συναισθηματικό φαγητό. Είναι όταν τρως όχι επειδή πεινάς, αλλά επειδή νιώθεις. Πείνα δεν υπάρχει – ή, αν υπάρχει, δεν είναι στο σώμα. Είναι στην ψυχή. Εκείνη τη στιγμή, το φαγητό γίνεται παρηγοριά, παρέα, αποσυμπίεση, πνίξιμο, καταστολή. Κι ας είμαστε ειλικρινείς, δουλεύει. Για λίγο. Σε κάνει να ξεχνιέσαι. Σε χαλαρώνει. Σε γεμίζει – αλλά όχι με αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι. Αν έχεις βρεθεί να τρως χωρίς να πεινάς, αν έχεις κρυφτεί για να μη σε δουν, αν έχεις φάει «από τα νεύρα σου» ή «επειδή ένιωθες άδειος», τότε είσαι όπως εκατομμύρια άλλοι…]
Ακολουθεί το Β μέρος του βιβλίου με 12 μικρά κεφάλαια, στα οποία θα δούμε πως χτίζουμε μια νέα σχέση με το φαγητό και την ανάγκη αυτού, τον ρόλο του εγκεφάλου, του σώματος και τη δύναμη της επίγνωσης με πρακτική εφαρμογή στην καθημερινή ζωή. Αφηγήσεις για ανθρώπους που άκουσαν ξανά το σώμα τους. Τι συμβαίνει όταν το στομάχι νιώθει πριν πεινάσει – τη συναισθηματική διάσταση του φαγητού και Οραματισμός – Αν το φαγητό γινόταν αγάπη. Σημαντική επίσης η αναφορά στα πισωγυρίσματα – Όταν όλα μοιάζουν να χάνονται, όταν η ζωή μας τα φέρνει δύσκολα – Τα καθημερινά πισωγυρίσματα και πώς να τα διαχειριζόμαστε, μα και η επιστροφή – Το δώρο κάθε πισωγυρίσματος. Γνωρίζουμε για την αυτοσυμπόνια και πως να μάθουμε να μιλάμε στον εαυτό μας σαν να τον αγαπάμε, για τη φωνή μέσα μας. Πώς ξεκινά η πράξη της καλοσύνης, όταν δεν την αντέχεις – Η ενοχή της καλοσύνης και Οραματισμός, συμφιλίωση και η καθημερινή πράξη της καλοσύνης
Τέλος, γίνεται αναφορά στην παρηγοριά του φαγητού – Όταν η πείνα είναι ψυχή. Όταν Το φαγητό δεν είναι απλώς φαγητό, πως να παρηγορείς χωρίς να τιμωρείς, Το δικαίωμα στην όρεξη – και η ντροπή που το σβήνει και η γνώση του Όταν σε πιάνει το “θέλω κάτι” – και δεν είναι φαγητό. Η ντροπή για το σώμα – Όταν δεν θέλεις να κοιτάξεις τον εαυτό σου, η στιγμή μπροστά στον καθρέφτη και από πού ξεκινά η ντροπή; Η επιστροφή στο σώμα – χωρίς πόλεμο Σώμα που ανήκει – και δεν απολογείται Από τη συνήθεια στη σχέση – Πώς αλλάζει πραγματικά η ζωή με το φαγητό Μπορείς να τρως χωρίς ενοχή. Να ζεις χωρίς έλεγχο. Να υπάρχεις χωρίς μάχη. Όταν η μάχη με το φαγητό είναι η μάχη με τον εαυτό . Δεν έχεις ανάγκη άλλο ένα πρόγραμμα. Έχεις ανάγκη μια νέα γλώσσα. Οι 4 σταθερές της ρύθμισης χωρίς φαγητό . Η ελευθερία που δεν μοιάζει με έλεγχο. Ο αποχαιρετισμός στη μάχη και η αρχή της συντροφικότητας. Το γράμμα στον εαυτό σου – Ο άνθρωπος που έμεινε. Και το βιβλίο κλείνει με τη σημαντική σημείωση για τον ρόλο του πιστοποιημένου διαιτολόγου, τον επίλογο από τη συγγραφέα και μια μικρή εικονογραφημένη ιστορία.
Με μια απλή γλώσσα μπορούμε να κατανοήσουμε ότι το φαγητό στην υπερφαγία είναι η παρηγοριά που δίνει στον συναισθηματικά πιεσμένο άνθρωπο. Είναι ο τρόπος που προσπαθεί να τον κάνει να αντέξει αρνητικά συναισθήματα, όπως η απόρριψη, ο φόβος, η μοναξιά η θλίψη και το άγχος. Και είναι το γεγονός πως ο άνθρωπος τρώει όχι επειδή πεινάει αλλά μόνο για να ξεφύγει από ο,τι τον πιέζει. Όμως είναι προσωρινό και λίγο αργότερα ξεκινούν οι ενοχές. Και εδώ έρχεται αυτό το βιβλίο που είναι «θεραπευτικό». Ένα βιβλίο με μικρές ιστορίες και ασκήσεις που θα μας κάνουν να κατανοήσουμε ότι το φαγητό γίνεται η ένδειξη ότι χρειαζόμαστε φροντίδα. Ψυχική φροντίδα. Το σημαντικό το οποίο φαίνεται από το έργο αυτό είναι πως πρώτα πρέπει να συμφιλιωθούμε με το σώμα μας, πως πρέπει με αγάπη να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και σιγά σιγά να κατανοήσουμε το τι πραγματικά έχει ανάγκη. Ό,τι ακριβώς αποτυπώνεται στο τέλος του βιβλίου με τη μικρή εικονογραφημένη ιστοριούλα. Τη δική μας ιστορία.