ΣΚΕΨΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ
Δύο νέες γυναίκες, τις χωρίζει ένας αιώνας, τις ενώνει η αποφασιστικότητά τους να παλέψουν γι’ αυτό που αγαπούν περισσότερο, όποιο κι αν είναι το κόστος. Μια ιστορία αγάπης είναι πάντα μια καλή «συνταγή» για να έχει ως θέμα ένα μυθιστόρημα. Όμως όταν αυτή η ιστορία περιγράφει άγνωστες πτυχές μιας άλλης εποχής, το πιο σκληρό κομμάτι στην ανθρωπότητα -έναν πόλεμο- και μάλιστα τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, εκατό χρόνια πριν… τότε έχει
«Σαν τα φύλλα του καπνού ήταν, Νικόλα μου, η αγάπη μας. Το άρωμά της δεν χάθηκε ποτέ…» Το συγγραφικό δίδυμο κατάφερε και πέτυχε να στήσει ένα μυθιστόρημα ατμοσφαιρικό, νοσταλγικό, πολυδιάστατο που κινείται με άνεση σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και μεταπηδά σε διαφορετικούς τόπους. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και αγάπη για τον τόπο καταγωγής τους. Οι συγγραφείς περιγράφουν με ικανότητα τη δύσκολη ζωή των κατοίκων της καβαλιώτικης υπαίθρου σε
«Στο τέλος όλα βρίσκουν τη λύση τους. Η ζωή η ίδια φροντίζει γι’ αυτό με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όλα έχουν μια αρχή κι ένα τέλος. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα». Ανατριχιαστικά αληθινό, αφάνταστα σκληρό όσον αφορά τις περιγραφές των συναισθημάτων του θανάτου, τόσο σοκαριστικές γιατί πολύ απλά είναι πραγματικές, όπως αυτές που μόνο όσοι έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο στη ζωή τους μπορούν να αντιληφθούν! Τι μπορεί να
Θύματα Ενός Ονείρου Σιωπής Ένα από τα πιο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ μυθιστορήματα που διάβασα ποτέ, είναι και «Η Παναγία των δελφινιών»! Αυτό που δεν είναι αυτό το βιβλίο είναι… συνηθισμένο… προβλέψιμο… βαρετό… Είναι τόσα και τόσα άλλα!!! Είναι μαγεία που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου… είναι λέξεις, προτάσεις, αισθήσεις… Παραθέτω μερικές… «Λίγα χτυπήματα καρδιάς μακριά της…» «Το απρόσμενο κακό αν είναι να ’ρθει, θα ’ρθει. Δε θα το εμποδίσει η ανησυχία μου…»
«…Πριν από λίγο είπες πως το καλό μπορεί να συνυπάρξει με το κακό. Γιατί να μην μπορεί και η χαρά να συνυπάρξει με τη θλίψη; Έτσι είναι η ζωή, γλυκιά μου. Ακόμη δεν το κατάλαβες; Γεμάτη αντιφάσεις. Ίσως γι’ αυτό να είναι και τόσο όμορφη». Πιερίνα. Ένα κορίτσι που, αν και μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και χωρίς τη μητρική αγάπη, εγκαταλειμμένο στο έλεος ενός πατέρα μέθυσου, είναι γεμάτο με όλη
«Έτσι είναι η ζωή. Φως που εναλλάσσεται με το σκοτάδι. Ξαστεριά που σου χαρίζει ελπίδα όταν έχεις βυθιστεί στη θολή αγκαλιά της καταχνιάς». «Αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Να απολαμβάνεις ό,τι σου προσφέρει το σήμερα χτίζοντας πάνω του τα πιο όμορφα όνειρα για το αύριο. Ούτως ή άλλως, τίποτα δεν είναι στάσιμο. Ο χρόνος συνεχίζει να κάνει το ταξίδι του κι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να τον ακολουθούμε». Μέσα σ’
«Ήταν κάποτε μια εποχή στην Αφρική που οι άνθρωποι μπορούσαν να πετάνε. Μου το είπε η μαμά μια νύχτα όταν ήμουν δέκα χρονών. Μου είπε: Η γιαγιούλα σου το είχε δει με τα μάτια της Σκοτούρα. Πετούσαν, λέει, πάνω από τα δέντρα και τα σύννεφα. Πετούσαν σαν τους κότσυφες, τα μαυροπούλια. Όταν ήρθαμε εδώ, αφήσαμε αυτή τη μαγεία πίσω μας». «Η Εφεύρεση των φτερών» της Suc Monk Kidd από τις
«Στα ξαφνικά, ορμάει η ζωή και σε τραβάει άγρια από τα μαλλιά για να σε βγάλει από τη βολεμένη σου αδράνεια, να σε ρίξει μέσα στη μάχη κι ύστερα να καθίσει στην άκρη να σε κάνει χάζι. Να σε δει να νικάς ή να ηττάσαι. Τον έχει αυτό το σαδισμό η ζωή». Τέσσερις μοιραίες γυναίκες καλούνται να αντιμετωπίσουν τα λάθη αυτών που τους έφεραν στη ζωή. Πριν ακόμη γεννηθούν η
«Η μάσκα που φοράς μπορεί να είναι γκροτέσκα, αλλόκοτη ή άσχημη ή μπορεί να είναι εκπληκτικής ομορφιάς – αλλά παραμένει πάντα μια μάσκα. Αν τη βγάλεις και κοιταχτείς στον καθρέφτη, ποιος είναι αυτός που σου ανταποδίδει το βλέμμα;» Είναι στιγμές στη ζωή που εξυπηρετούν και ένα συγκεκριμένο σκοπό: να μας θυμίζουν το πώς φτάσαμε στο σημείο που βρισκόμαστε… γιατί είναι πολύ σημαντική η μνήμη, η ανάμνηση, η πορεία των γεγονότων
«Να κοιμάσαι λίγο και να ονειρεύεσαι πολύ. Να ονειρεύεσαι αυτό που θέλεις πραγματικά στη ζωή σου. Έτσι θα ξεπερνάς το σκόπελο. Κάθε εμπόδιο και δυσκολία να τα βλέπεις σαν ένα μάθημα που χρειάζεται για να πηγαίνεις παραπέρα. Να είσαι σίγουρος ότι η ζωή θα σε ανταμείψει. Ο ίδιος σου ο εαυτός θα σε ανταμείψει…» (σελ. 224) Όταν φοβάσαι μη φοβηθείς! Το βιβλίο αυτό της Ελένης Φωτίου είναι ένα πραγματικό διαμάντι
