ΣΚΕΨΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ
Έτσι ξαφνικά μπήκε το γράψιμο στη ζωή της συγγραφέα και δειλά δειλά έφερε το πρώτο της μυθιστόρημα. Μια σύγχρονη ρεαλιστική κοινωνική ιστορία με πολλά αισιόδοξα μηνύματα για την ίδια τη ζωή, η οποία παρά τις όποιες δυσκολίες μας φέρει στο διάβα της κάποια στιγμή μας ανταμείβει, αρκεί να μην βαλτώσουμε, να μην παραιτηθούμε, αρκεί πάντα να ελπίζουμε και να προσπαθούμε με θετική σκέψη και αποφασιστικότητα. Η ζωή της Έλενας, της
Καθώς ο θάνατος παραμονεύει, καθώς η αγάπη αναζητά το ξίφος που θα κόψει τις αλυσίδες και ο φόβος εναλλάσσεται αδιάκοπα με την ελπίδα, οι ασπίδες μοιάζουν καμωμένες από χαρτί και σκόνη. Είναι πολύ ενθαρρυντικό να βλέπεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τόσο μεγάλη φαντασία, αγάπη και όρεξη γι’ αυτό που κάνουν και μας παρουσιάζουν ένα τέτοιο αποτέλεσμα, ένα χορταστικό μυθιστόρημα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα του
«Και πώς αλλάζει μια ζωή; Kι όμως αλλάζει η ζωή, Κλειώ! Αλλάζει!» Μυθιστόρημα λυρικό που αναβλύζει συναισθήματα, αλλά και απόλυτα ρεαλιστικό καθώς πίσω απ’ τις λέξεις κρύβονται βαθιές αλήθειες στις οποίες ο καθένας θα αναγνωρίσει προσωπικές στιγμές του. Ζυμωμένο με μαεστρία, ευθύνη και σεβασμό προς το αναγνωστικό κοινό και με τέχνη από τον μεστό λόγο του συγγραφέα που δημιουργεί εικόνες μπροστά στα μάτια του αναγνώστη από την πρώτη ως και
…εκείνος είναι που έπρεπε να πει αντίο, σχεδόν πάντοτε χωρίς τη θέλησή του, εκείνος είναι που έχασε τα μελλούμενα, που αναγκάστηκε να απαρνηθεί τη λαχτάρα του για γνώση ή την περιέργειά του, που άφησε ανεκπλήρωτα σχέδια και απρόφερτα λόγια για τα οποία πάντα νόμιζε πως θα υπήρχε χρόνος αργότερα… (σελ. 99) Το μόνο οριστικό στη ζωή ετούτη είναι ο θάνατος ή μήπως όχι; Ο έρωτας και ο θάνατος πόσο μπορεί
Να αρπάξεις κάθε λεπτό από όση ζωή σου δοθεί, και να του προσθέσεις αξία. Τη ζωή τη ζεις τώρα, σήμερα, κάθε δευτερόλεπτο που περνάει χωρίς επιστροφή, και όχι σε μελλοντικές επιθυμίες που δεν γίνονται ποτέ πράξεις. «Καμιά φορά η άγνοια είναι καλύτερη από όλες τις αλήθειες του κόσμου»… αναφέρει κάπου μέσα στο βιβλίο ο ήρωας που εξιστορεί τη ζωή του! Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η φράση… πόσες φορές η κρυμμένη
Το μυστικό ήταν τελικά η ζάχαρη ή μήπως όχι; Το μυστικό της επιτυχίας του μυθιστορήματος είναι η εξαιρετική πένα της Τέσυ Μπάιλα. Μέσα από εξαίσιες, λυρικές περιγραφές που δεν κουράζουν τον αναγνώστη, η συγγραφέας στο πρώτο μέρος μάς μεταφέρει στην Κρήτη, την εποχή του Μεσοπολέμου και μας αφηγείται τη ζωή της Κατίνας και της οικογένειάς της. Η ζωή της είναι απόλυτα συνυφασμένη με την κρητική παράδοση και τις απόψεις για
Ευφάνταστη μυθοπλασία, εκρηκτικοί χαρακτήρες, σφιχτοδεμένη αφήγηση και καταιγιστικός ρυθμός στην αφήγηση – ρυθμός με παλμό, ένταση και νεύρο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου πονήματος που κρατούν τον αναγνώστη «αιχμάλωτο» της υπόθεσης και τον αναγκάζουν να γυρίζει τις σελίδες με κομμένη την ανάσα συνεπαρμένος από τη μεστή και κινηματογραφική αφήγηση. Και δεν είναι εύκολο τούτο το εγχείρημα μέσα σε 650 σελίδες. Τα πάντα συμβαίνουν σαν να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια
Ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα, που γεννάει έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας σελίδες του, με τις τραγικές περιγραφές της πείνας, της εξαθλίωσης και των συνεπειών του πολέμου που περιγράφει. Η θέληση για ζωή, οι συγκυρίες που συμβαίνουν κι αλλάζουν με τρόπο καταλυτικό το μέλλον που προδιαγράφεται μέσα από ανώδυνες εκείνη τη στιγμή γνωριμίες, με τίποτα δεν μπορούν να συνομολογήσουν το τι θα επακολουθήσει. Πρόσωπα και καταστάσεις μπλέκουν σε
Με φόντο τα γεγονότα που στιγμάτισαν την Ιστορία της Ελλάδας από το 1939 ως το 1959 και τον απόηχο που αυτά είχαν στη ζωή των απλών, λαϊκών ανθρώπων της ελληνικής επαρχίας, η Σόφη Θεοδωρίδου στήνει ένα εξαίρετο ηθογραφικό και ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα. Μια καλοκαιρινή μέρα του 1939 η δεκαπεντάχρονη Κασσιανή εκδιώκεται από την οικογενειακή της εστία με έναν ιδιαίτερα βάναυσο τρόπο, σαν σκουπίδι, σαν απόβλητο, αφού έχει υποστεί τον ανελέητο ξυλοδαρμό
Πότε φτάνει αλήθεια η στιγμή που στηνόμαστε μπροστά στον καθρέφτη και κοιτάζουμε στα μάτια τον άγνωστο που βλέπουμε απέναντί μας; Πότε φτάνει η στιγμή που αυτομαστιγωνόμαστε προκειμένου να αναδυθεί πεντακάθαρος μετά ένας παλιός, ξεχασμένος, διαφορετικός χαρακτήρας που αγνοούσαμε την ύπαρξή του; Υπάρχει η δυνατότητα να ανακαλύψουμε -όσο ζούμε- τα λάθη που κάναμε, να παραδεχτούμε το δικό μας φταίξιμο στην πορεία που πήραμε, να μάθουμε να συγχωρούμε όσους πιστεύαμε ότι μας
