Τερέζα, Η κραυγή της μάνας – Στέλιος Δ. Στυλιανού

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Η Τερέζα ζει στη Σύρο με του γονείς της. Είναι ατίθαση, είναι εγωκεντρική, μεγαλομανής και πεισματάρα. Είναι φιλόδοξη, ανυπόμονη, παρορμητική και θέλει να γίνει ηθοποιός. Δεν είναι εύκολο, μα όχι και ακατόρθωτο για την ίδια. Είναι ερωτευμένη μα τίποτα δεν είναι ικανό να μπει εμπόδιο στα σχέδιά της.
Η ζωή της αλλάζει, αφήνει πίσω το νησί της και κυνηγά το όνειρό της. Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Είναι μόλις 18 χρονών, το αίμα της βράζει και όλοι όσοι δεν συνάδουν με το όνειρό της, τάσσονται από την ίδια εχθροί της. Ίσως ο χρόνος τη βοηθήσει να κατανοήσει και τις πράξεις της και τους άλλους, μα ακόμη είναι νωρίς.
Οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές. Τα δίχτυα του έρωτα την κρατούν δέσμια, μα και εκείνα της λάμψης τη δελεάζουν το δίχως άλλο. Μπλέκεται ανάμεσά τους, σκοντάφτει, πέφτει, χτυπά και αμύνεται. Ζει μέσα στο ψέμα, τις ενοχές και την καταπίεση. Γνωρίζει τους λάθος ανθρώπους. Αναμοχλεύεται με τη νύχτα, τον έρωτα και κερδίζει μικρούς ρόλους. Είναι αρκετό; Ίσως όχι. Ίσως είναι ένας πρόλογος για να φτάσει στον στόχο της. Κανείς δεν ξέρει.

…τα όνειρα είναι σαν το ηλιοβασίλεμα… όσο κοντά του νομίζεις ότι φθάνεις, τόσο εκείνο απομακρύνεται…

Το βιβλίο σερβίρει πολλούς καφέδες. Είναι απαραίτητοι στους ήρωες και στις μεταξύ τους συζητήσεις. Τα θέματα πολλά. Οι λύσεις λίγες. Τα προβλήματα όλο και διογκώνονται, μα μην ανησυχείτε, υπάρχουν από μηχανής θεοί που θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν.
Θα διαβάσουμε για τη θυσία του Νικόλα στο βωμό του πάθους, για την Άντζελα και τη θλίψη που γίνεται η αιτία να φύγει, για ένα όνειρο – αιτία καταστροφής, για τη 40αρα Ντόρα η οποία τάσσεται αρωγός στα πρώτα βήματα της Τερέζας, για ένα τετράδιο ξέχειλο καταγραφές πικρές και πολλές φορές ντροπιαστικές, αλλά και για ένα σμήνος αδυσώπητων δημοσιογράφων.
Η υστερική κραυγή της μάνας θα φτάσει στα αυτιά της πρωταγωνίστριας αρκετές φορές καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Άλλοτε από άλλες γυναίκες που υποφέρουν και άλλοτε από την ίδια. Κραυγές ξέχειλες πόνο, ξέχειλες απελπισία, ξέχειλες ανυπομονησία. Μάνες που πονούν, θα μας συγκλονίσουν με τις κραυγές τους που όπως αντιλαμβάνεστε δεν θα περάσουν απαρατήρητες.
Φτιάξτε τον δικό σας καφέ και ελάτε να συνεχίσουμε. Ο πρώτος και παντοτινός για πολλούς έρωτας, το νησί των ανέμων και οι δικές του αναμνήσεις, ένας ευγενικός άνδρας έτοιμος να συνδράμει στα πρώτα ασταθή επαγγελματικά βήματα της Τερέζας, η κλινική Αγάπη και Ζωή, αλλά και η ψυχική ασθένεια ιδρυματισμός, είναι κομμάτια της ιστορίας που μας περιμένουν να τα ανακαλύψουμε και να τα συνδέσουμε με τη συνέχειά της.
Σειρά έχει μια ανθοδέσμη με κατάλευκα τριαντάφυλλα, ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, η Άννα – Μαρία και η δακρύβρεχτη ιστορία της, η παράσταση Άμλετ του Σαίξπηρ, αλλά και μια βόλτα στους βροχερούς δρόμους του Λονδίνου.
Εφιάλτες, καταγγελίες, στόματα ερμητικά κλειστά, διπροσωπίες, ψευδορκίες, συκοφαντίες, καλύψεις αλλά και αποκαλύψεις, εξώδικα, συλλήψεις, δουλοπρέπειες, πεπραγμένα εγκλήματα, πληροφοριοδότες και απειλές σε ανθρώπους του υποκόσμου, είναι μερικά από αυτά που μας περιμένουν να διαβάσουμε στην ιστορία της Τερέζας.
Η τελευταία ζει με ενοχές. Χάνεται στο παρόν και αναζητά λύσεις στο παρελθόν της. Θέλει να γυρίσει σελίδα. Θέλει να βρει τα κομμάτια του εαυτού της που απώλεσε. Δεν είναι μόνη. Η Δέσποινα ακοίμητος φρουρός στα δύσκολα, η Έλενα μάνα ικανή να την αγκαλιάσει στοργικά και ο Μάριος με το πατρικό του χάδι και τις έμπειρες γνώσεις του, στέκουν πλάι στην Τερέζα, ασπάζονται τα προβλήματά της και πασχίζουν να καταπραΰνουν όσο μπορούν τον πόνο της.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Στέλιου Στυλιανού, ένα σύντομο βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
… η κραυγή της μάνας δεν είναι μια συνηθισμένη κραυγή. Είναι κάτι που δεν βγαίνει σαν φωνή μόνο από το στόμα. Είναι φωνή καρδιάς, βγαίνει μέσα από τα εσώψυχα της κάθε μάνας που χάνει το παιδί της…

Τα πάθη δημιουργούν ακρογωνιαίους λίθους. Η αγωνία κορυφώνεται. Ο φόβος στραγγίζει την ψυχή της και ένα κρυφό ημερολόγιο δίνει τις δικές του απαντήσεις.
Πότε επιτέλους θα επέλθει νηνεμία;
Ποιος θα βγει αλώβητος από αυτήν την ιστορία;
Ποιανού οι αντοχές έχουν γίνει θρύψαλα και τραυματίζουν την ψυχή του;

Η ιστορία της Τερέζας δεν με άφησε ασυγκίνητη. Πολλές φορές θύμωσα μαζί της, μα πώς μπορείς να πείσεις μια μάνα να κάνα υπομονή… Πολλές φορές ένιωσα την ανάγκη να την αγκαλιάσω, να της συμπαρασταθώ, να σταθώ πλάι της και να της σφίξω το χέρι. Την κατανόησα, την πόνεσα σαν μάνα προς μάνα. Η ιστορία της περιέχει θλίψη, αγωνία, πόνο, δάκρυα, αδικίες μα και αγάπη. Αγάπη ανιδιοτελή, αγάπη ερωτική, κάποιες φορές ίσως και αρρωστημένη.
Δυσκολεύτηκε στη ζωή της, μα ήταν τυχερή στην ατυχία της. Είχε κοντά της ανθρώπους που την νοιάζονταν, την περίμεναν και την αγαπούσαν. Ο κύκλος της ιστορίας της κλείνει με μια μελαγχολία, με ένα χαμόγελο στα χείλη, μα και με μια επίγευση γλυκόπικρη.
Ο κάθε αναγνώστης ας αποφασίσει ποιο πρόσημο θα βάλει στην ιστορία της. Ας αποφασίσει προς τα που θα γύρει η ζυγαριά της. Εγώ αφήνω να περάσουν στη λήθη όλα όσα αρνητικά έζησε, κλείνω τις κακοφορμισμένες της πληγές με ελπίδα να επουλωθούν το δίχως άλλο και την αφήνω ελεύθερη να ζήσει πια όπως εκείνη ονειρεύεται.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Η Τερέζα είχε μόνο ένα όνειρο: να γίνει σταρ, να ξεχωρίσει, να λάμψει. Τι κι αν μ’ αυτό δεν συμφωνούσαν η μητέρα της και ο παιδικός της έρωτας; Εκείνη είχε ήδη αποφασίσει να θυσιάσει τα πάντα. Και η κραυγή της μάνας της, την ημέρα που έφυγε από το σπίτι, θα την ακολουθούσε για την υπόλοιπη ζωή της.
Όμως, το ταλέντο και οι ελπίδες δεν εγγυώνται την επιτυχία. Η μοίρα τής τα έφερε εντελώς διαφορετικά, αφού, μόνη κι άβγαλτη, έπεσε θύμα ενός δήθεν σπουδαίου δημοσιογράφου, που την εκμεταλλεύτηκε και την εξανάγκασε στην πορνεία. Και το όνειρο έγινε κόλαση.
Η ζωή της γρήγορα μετατράπηκε σε μαρτύριο. Ένα μαρτύριο που την οδήγησε να χάσει και η ίδια το παιδί της. Και μια τέτοια κραυγή ψυχής βγήκε κι απ’ το δικό της στόμα. Ήταν αυτή η ίδια παράξενη κραυγή της κάθε μάνας που χάνει το παιδί της. «Το παιδί μου δεν πέθανε στο μαιευτήριο. Μου το κλέψανε. Μου κλέψανε την κόρη μου, μόλις τη γέννησα». Ένα μυθιστόρημα για τα όνειρα που πληγώνουν, για τη μητρική κραυγή που δεν σωπαίνει ποτέ… και για μια γυναίκα που αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.
Ο Στέλιος Δ. Στυλιανού γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου. Σπούδασε κινηματογράφο, θέατρο και τηλεόραση. Από το 1975 είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών και εργάζεται ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και διευθυντής παραγωγής στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Από το 1979 είναι μέλος της εταιρίας Ελλήνων σκηνοθετών και παράλληλα ασχολείται με το γράψιμο.
Έργα του ιδίου: “Περιπλάνηση ανάμεσα στα σκουπίδια”, διήγημα, εκδ. Όμβρος, “Τίποτα πιο αληθινό από το ψέμα”, διήγημα, εκδ. Δίοδος. Από τις εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα: “Αννέ σημαίνει μάνα”, που μεταφράστηκε στα τουρκικά και έχει εκδοθεί στην Τουρκία με τον τίτλο “Mana anne demektir”, “Είσαι γυναίκα, είσαι γη”, “Για ποιον είναι τα δάκρυα, Σιμόνη”, “Ο άνεμος του πάθους”, “Το όνειρο της Αννέ” και “Το μυστικό της Αλκυόνης”.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.